:BIGBANG FAN FICTION:

Title :: My TOP model

Status :: One short

Author :: kumameaw

Paring :: TOP x GD

Genre :: Romantic

Rate :: PG

Note :: เพราะคลิปนั้น คลิปนั้นเลย ที่ญี่ปุ่น มือล้วงกระเป๋า ขาก้าวตามจังหวะดนตรี ผมสะบัดตามท่วงทาการเดิน เชทททท ทท ท!!!!!!! นายแบบชัดชาดดดดด

Ps. Theme song :: Number 1 – Bigbang  เพลงนี้เลย เพลงนี้เล๊ยยย ย .. . มันเดินเพลงนี้เลยเห๊อะ!

ตายแล้ว มีแต่รูปพี่ชายสุดหล่อเต็มไปหมดเลยอ่ะ โฮววว ว ว.. . กูคลั่งมันเหอะ ตอนนี้ ((โต๋ บินไปตีตูดมันกันเถอะ หมั่นไส้ว่ะ))

สเต็ปการเดินระดับมืออาชีพ ขาก้าวย่างตามจังหวะดนตรี ชุดสูทสีสวยสด ผมสะบัดตามท่วงทาการเดิน ภายใต้แว่นหรู มีสายตาคมกริบที่มองไปข้างหน้าอย่างมั่นใจ ดูดี สมกับเป็นมือหนึ่ง ที่ห้องเสื้อทุกยี่ห้อต้องการตัว

ไม่ว่าจะสวมใส่อะไร ก็ทำให้คนหล่อที่ดูดีอยู่แล้ว ส่งเสริมให้ดูดีขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว เสื้อผ้าแบรนดังยี่ห้อไหนก็ตาม ที่จ้างนายแบบคนนี้ไปเป็นแบบให้ ผลที่ตามมา คือเสื้อผ้าเซตนั้นขายดีเป็นเทน้ำเทท่า

ท๊อป.. .

นายแบบดาวรุ่งชื่อดัง

ผู้ชายที่ไม่เคยง้องาน ไม่เคยแคร์อะไร ไม่ได้ดังใจก็วีนจนงานล้มเลิก ช่างเป็นผู้ชายที่ยโสโอหังจนน่าหมั่นไส้ แต่กระนั้นก็ยังมีแต่คนยอมศิโรราบ เป็นผู้ชายคนหนึ่งที่มีอิทธิพลต่อวงการเสื้อผ้าจริงๆ

“ดูดีนะฮะพี่”

“งั้นๆ”

เสียงเล็กเอ่ยออกมาอย่างน่าหมั้นไส้ ขณะที่สายตาจ้องมองไปยังบนเวทีแคทวอร์ค จีดราก้อน หรือควอนจียง เจ้าของห้องเสื้อชื่อดัง ถูกเรียกตัวให้มาร่วมงานเดินแฟชั่นโชว์ในค่ำคืนนี้ เขายอมรับว่า ท๊อป ดูดีก็จริง แต่กิตติศัพท์ที่เขาได้ยินมา ทำให้ควอนจียงมีอคติในด้านลบกับท๊อปอย่างช่วยไม่ได้

แล้วยิ่งน้องชายที่ร่วมหุ้นเปิดร้านเสื้อด้วยกัน อีซึงรีเอ่ยปากชมท๊อปต่อหน้าต่อตาแบบนี้ เขายิ่งหมั่นไส้ ไม่เข้าใจ นายแบบหล่อๆมีตั้งเยอะแยะ ทำไมต้องง้อผู้ชายคนนี้ด้วย

แล้วยิ่งไปกว่านั้น ห้องเสื้อของเขา ได้รับออร์เดอร์เซตฤดูหนาว จากเอเจนซี่ชื่อดัง อยากให้เขาออกแบบเสื้อผ้าให้ และระบุมาด้วยว่า “ท๊อป ต้อง เป็น นาย แบบ เซต นี้ เท่า นั้น” มันทำให้เขายิ่งอยากจะบ้าตาย ถ้าเกิดเจ้านี่ไม่พอใจในเสื้อผ้าที่เขาออกแบบมา แล้วไม่ยอมใส่ล่ะ มันจะเป็นยังไง

..

... . ไม่มีทาง แนวแฟชั่นของจีดราก้อน ไม่เคยทำให้ใครผิดหวัง..

แล้วคนที่แอบนินทาในใจเมื่อครู่ก็เดินออกมาอีกครั้งในเสื้อผ้าชุดใหม่ และที่สำคัญเซตนี้ ท๊อปไม่ได้สวมแว่นปกปิดดวงตาคมคู่สวย

ดวงตาคมกริบ..

สะกด...

...นิ่งมอง

ทุกสายตา ถูกดึงดูด เข้าไปรวมที่จุดเดียวกัน

เชวซึงฮยอน..

เมื่อนายแบบหนุ่ม ยืนโพสท่าให้ช่างภาพนับร้อยรัวชัตเตอร์ใส่อย่างมันส์มือแล้ว ขายาวก็ตวัดกลับมา ด้วยท่วงท่าที่สวยงามตามจังหวะดนตรี จนกระทั่ง.. . เดินมาถึงที่ควอนจียงนั่งอยู่.. .

จับจ้อง..

..ดึงดูด

..เหมือนเวลาหยุดนิ่ง

ท๊อปเดินไปแล้ว ทิ้งไว้แค่ความรู้ที่ตอนนี้ยังบอกไม่ถูกว่ามันคืออะไร สายตาแบบนั้น มันไม่ใช่สายตาที่ใช้มองกล้องเวลาทำงานนี่ มองแบบนั้นหมายความว่ายังไง

..ไม่ชินสักที

อา...หัวใจเจ้าเอ๋ย เหตุใดจึงเต้นแรงผิดปกติแบบนี้เล่า

*

“พี่จียง พี่ท๊อปมาแล้วนะฮะ”

“ทีมงานเราพร้อมหรือยังล่ะ”

“พี่แดซองเซตกล้องพร้อมแล้ว พี่โบอาเตรียมเมคอัพแล้ว ทุกอย่างพร้อม เหลือฝ่ายเสื้อผ้า พี่จียงพร้อมมั้ย”

“อื้ม พร้อม”

“งั้นออกไปรับเลยนะ”

“อื้มไปดิ”

วันนี้ ห้องเสื้อของจียงได้รับเกียรติอย่างสูง ที่ได้นายแบบชื่อดังมาเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้ นี่ถ้าไม่ใช่เพราะเอเจนซี่ใหญ่สั่งมา เขาไม่มีทางจ้างคนหยิ่งๆนี่มาร่วมงานด้วยแน่ๆ

“สวัสดีฮะ คุณท๊อป ผมอีซึงรี และนี่พี่จีดราก้อน เป็นเจ้าของแบรน G D sign ฮะ”

“สวัสดีครับ”

“สวัสดีครับ”

ก่อนจะยื่นมือเรียวไปสัมผัสทักทายมือใหญ่ที่ยื่นมาอยู่ก่อน

ร้อน..

..หวั่นไหว..

โอ้ไม่นะ ควอนจียงกำลังจะทำตัวไม่ถูกเลยสักอย่าง เพราะผู้ชายคนนี้

แล้วมือ..

..จับจับอีกนานมั้ย?

สายตา..

..หยุดมองกันแบบนี้สักที

“..อ..เอ่อ ผมว่าเชิญคุณท๊อปที่ห้องลองเสื้อเลยดีกว่าครับ”

ดีไซเนอร์ตัวเล็ก พูดตัดบท ก่อนที่จะถูกนายแบบโลมเลียทางสายตาไปมากกว่านี้ ให้ตายเถอะ เขาทำตัวไม่ถูกจริงๆนะเนี่ย

ไอ้บ้า!!

ภายในห้องแต่งตัว ที่แบ่งแยกเป็นโซนอย่างดี เสื้อผ้าหลากหลายชุดห้อยเรียงราย เครื่องประดับ รองเท้า หมวก แว่นตา อีกหลายอย่างวางอยู่บนโต๊ะกลางห้อง ทำให้นายแบบหนุ่มถึงกับอึ้ง นี่เขาต้องสวมใส่อะไรพวกนี้ด้วยเหรอเนี่ย ท๊อปมองดูดีไซเนอร์ตัวเล็กอึ้งๆ เก่งขึ้นเยอะนะ ผิดกับไซส์ตัวชะมัด

“คุณท๊อปครับ ชุดแรกเสื้อตัวนี้ กางเกงตัวนี้ เอิ่มมม แล้วก็ผ้าพันคอสีน้ำตาลนะครับ”

“ครับ”

ก็ไม่ได้หยิ่งอะไรมากมายนี่หว่า ออกจะเชื่องด้วยซ้ำ ดูท่าทางเอ๋อๆ หยิบโน่นจับนี่ น่ารักดีนี่

ดูไปดูมา ท๊อป ก็น่ารักดีนะ

“ควอนจียง”

เสียงทุ่มต่ำดังออกมาจากห้องเปลี่ยนชุดห้องเล็กที่แยกโซนไว้ให้ มีเพียงผ้าม่านที่เอาไว้รูดปิดเปิด เพื่อกั้นไว้เท่านั้น จียงเดินไปตามเสียงเรียก

“มีอะไรเหรอครับ อุ!!!~”

เมื่อกี้อะไร?

แผ่นหลังกว้างนวลเนียน

ท..ท่ะ...ท๊อปไม่ใส่เสื้อ ยืนหันหลังให้!!

ทำไมกัน ทั้งๆที่เขาเห็นหุ่นนายแบบที่มาเป็นพรีเซนเตอร์ให้มานักต่อนักแล้ว ทำไมกับคนคนนี้ ถึงได้ใจสั่นขนาดนี้ แถมยังปิดผ้าม่านออกมาแทบไม่ทัน

“เอ่อ..มีอะไรเหรอครับ”

“คือ..ฉันใส่เสื้อเองไม่ได้ ซิบมันอยู่ข้างหลัง ช่วยทีได้ไม๊”

อ่า..เอาไงล่ะ คือแบบว่า คิดถูกหรือคิดผิดว่ะ ที่ออกแบบเสื้อตัวนี้มา โฮวววว

“ค..ครับ”

จีดราก้อนผู้มีความมั่นใจเป็นเลิศ ตอนนี้กำลังมือไม้สั่น เมื่อมาอยู่ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าแคบๆสองต่อสองกับนายแบบผู้มีชื่อเสียง เงอะงะ ทำตัวไม่ถูกแล้วเนี่ย มาดนิ่งๆที่เก้กขรึมมา มันหลุดไปหมดแล้ว

อ๊ากกกกกกกกกกกก

มือโดนแผ่นหลังด้วยอ๊า!!!

“อ๊ะ...นี่อะไรเนี่ย”

“ทำไมต้องสั่นด้วยล่ะ หืม?”

อ่ะ...อย่ามากระซิบข้างหูกันแบบนี้ได้ไม๊เล่า!!

“ปล่อยนะเว้ย ไอ้บ้านี่!!”

“พูดไม่เพราะเลยอ่ะ จียง แถมอยู่ต่อหน้าคนอื่นทำไมต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้จักด้วยล่ะ”

“ก็มันน่าหมั่นไส้นี่”

“อะไรล่ะ”

“ไอ้ขี้เก๊ก ดังแล้ว ไม่มีเวลาแล้วนี่ คิดไงรับงานจากแบรนกระจอกๆของฉันล่ะ”

“งอน..?”

“ใครงอนกัน!!”

นั่นสิ ใครจะไปงอนวะ น่าหมั่นไส้ไหมละ ก็ท๊อปน่ะ พอเป็นนายแบบชื่อดัง ก็ไม่ค่อยมีเวลาให้กันเลย ก็นะ คนมันคิดถึงนี่ กว่าจะดึงตัวมาร่วมงานได้ แทบตายนะ แล้วอยากทำซะเมื่อไรล่ะ ที่ทำเป็นไม่รู้จักกันน่ะ เหตุผลทั้งหมดทั้งมวลก็เพราะตัวเขาเอง

ท๊อปน่ะ ดังมาก

ส่วนเขาน่ะ แค่ดีไซเนอร์ธรรมดาๆ

ก็อยากทำตัวให้น่าภาคภูมิใจกว่านี้

แค่อยากเป็นคนที่คู่ควร..

..ก็เท่านั้น

“เงียบทำไม?”

“ไปทำงานเถอะ เดี๋ยวคนสงสัย”

“ใครจะสน เราเป็นแฟนกันนะ”

อ่ะ...ไอ้บ้า!! อย่ามาด้านผิดที่ผิดเวลาได้ไหม คนที่รู้ว่าเราเป็นแฟนกันน่ะ มีไม่มากเลยนะ ตั้ง 3 คน

ควอนจียง เชวซึงฮยอน และผู้จัดการส่วนตัวของท๊อป ทงยองเบนั่นแหละ

ถ้าเกิดเจ้าซึงรีมาตาม จะทำไง

“นี่ปล่อยนะ ใส่เสื้อผ้าแล้วไปแต่งหน้าได้แล้ว”

“คิดถึงอ่ะ ไม่ได้เจอกันเลย ถ้าวันนั้นไม่ให้ยองเบช่วยบังคับ นายจะไปดูฉันเดินแบบไม๊”

“...........”

“ไม่ไปใช่มั้ยล่ะ นายนี่มันน่านัก”

“อะไรล่ะ”

“เปล่าหรอก ไปทำงานแล้ว”

เหหหหหหหหห... งอนกันรึไง เขาผิดเหรอ ที่ไม่กล้าเข้าใกล้ไปมากกว่านี้อ่ะ ก็คนมันยังไม่ดีพอนี่

ร่างสูงเดินออกไป ยังหน้าสตูดิโอ ก่อนจะทำหน้าที่นายแบบมืออาชีพ เก๊กท่าต่างๆหน้ากล้อง ท๊อปทำได้ดี ท๊อปตั้งใจทำงาน แบบนี้ถึงได้โด่งดัง ได้ยินข่าวเหมือนกันว่าขี้วีน วีนจนกองถ่ายแบบเขาล่ม แต่ก็ยังดัง และงานเยอะเข้ามาไม่ขาดสาย ไกลนะ

..นายอยู่ไกล จนฉันตามแทบไม่ทันแล้ว

..เหนื่อยที่ต้องวิ่งตามหลัง

..ฉันควรทำอย่างไรดี ซึงฮยอน

“ชุดต่อไปจะให้ฉันใส่อะไร?”

น้ำเสียงแบบนี้ ยังโกรธอยู่เหรอ?

“ชุดนี้ เครื่องประดับพวกนี้ หมวกใบนี้”

“อืม”

อืม...แล้วก็เดินเข้าห้องไป ชิท!! ควอนจียงไม่ชอบง้อใครเหมือนกันนะเว้ย ทำไมต้องทำหน้าไม่พอใจขนาดนั้นด้วยล่ะ คิดว่าเขาอยากทำแบบนี้รึไง แกล้งทำเป็นไม่รู้จัก แกล้งทำเป็นเย็นชา คิดว่าเขาอยากจะเป็นแบบนี้เหรอ  ไอ้บ้า ไอ้...

“ร้องไห้ทำไม”

เสียงทุ่มดังอยู่ข้างหู ควอนจียงตอนนี้กำลังน้ำตาซึมอย่างหมดสภาพ ร่างเล็กปลิวเข้ามาในห้องลองเสื้อตามแรงกระชาก เข้ามาสู่อ้อมกอด...

..อ้อมกอดที่โหยหามานาน

..คิดถึงเหมือนกันนะ กอด..

..กอดนานๆได้มั้ย

“ปล่อยนะ..ปล่อยเลย”

เอาแล้วไง แบบนี้ต้องง้ออีกแล้วใช่ไหม ทุกทีเลย เขาเป็นทั้งฝ่ายงอนและง้อตลอดอ่ะ แต่ก็ยอมตลอด เพราะเป็นจียง ซึงฮยอนถึงได้ยอมไง

ก็เพราะรัก..

..รักหรอกนะ ไม่งั้นจะยอมเหรอ

“จียง”

“ฮึก...ปล่อย”

“อย่าดื้อน่า”

“ถ้าฉันดื้อนายก็ไม่ต้องมาสนใจสิ ดังแล้วนิ”

“ไม่เอาน่า ชื่อเสียงมันไม่ได้สำคัญสำหรับฉันหรอกนะ”

“.....ฮึก...ฮืออ...”

“จียงฟังนะ”

“..อืม”

น่ารักจัง จียงน่ารัก พูดง่าย แม้บางทีจะดื้อจนเขาปวดหัว แต่งานที่ยุ่งๆทำให้เราสองคนต้องห่างกัน มันก็ทำให้เขาคิดถึงความดื้อของจียงอยู่เหมือนกันนะ น่ารักสุดๆแบบนี้ ใครจะปล่อยไปล่ะ

ร่างสูงของนายแบบหนุ่ม ค่อยๆเชยคางมนให้หันมาสบตา ก่อนกดจูบลงไปยังริมฝีปากบาง คนตัวเล็กถึงกับน่าแดง

“ฟังให้ดีๆนะ แล้วอย่าคิดอะไรมากอีกนะรู้มั้ย”

“ว่ามาสิ”

“เรื่องชื่อเสียงมันไม่สำคัญสำหรับฉัน ไปมากกว่านายนะ ฉันรักนายมากกว่าอาชีพในฝันของฉันอีก”

“...........”

“ถ้าไม่มีนายในวงการนี้ฉันก็ไม่อยากเป็นหรอก นายแบบ”

“........”

“ทุกครั้งที่ฉันใส่เสื้อผ้าแบรนต่างๆ มันดัง มันหรูก็จริง”

“..........”

“แต่มันก็ไม่เท่าเสื้อผ้าที่นายออกแบบหรอกนะ”

“...ซึงฮยอน”

“มันเหมือนมีนายอยู่ข้างๆ ตลอดเลย รู้มั้ย”

“...น่าอ้วกชะมัด”

“นี่!! ฉันอุตส่าจริงจังนะ”

“รู้หรอกน่า...ก็ดีใจทุกครั้งแหละ ที่นายใส่เสื้อผ้าฉันน่ะ”

“น่ารักจังน๊า”

“ไปทำงานได้แล้ว”

“คร๊าบบบบบ ขอจูบหน่อยนะ กำลังใจไง”

เจ้าเล่ห์ เชวซึงฮยอนเจ้าเล่ห์ไม่เปลี่ยนเลย ก็ไม่อยากขัดใจหรอกนะ เดี๋ยวพ่อนายแบบวีนแตกขึ้นมาจะทำไง งานล่มพอดี เพราะงั้น ยอมๆไปเหอะ งานจะได้ราบรื่น จริงมั้ย?

ก็จูบกันตั้งหลายครั้งแล้วนิ

แค่อีกสักครั้งสองครั้ง มันจะเป็นอะไรไป

..ยังไงก็รักกัน

*

“พี่จียง พี่ว่าแบรนเสื้อผ้าของร้านเราจะดังไหมฮะ”

“ไม่รู้สิ”

ไม่รู้เหมือนกันว่าจะดังไหม แต่ตอนนี้เขากับซึงรีกำลังยืนแหงนหน้ามองภาพคัตเอาท์ขนาดสามช่วงตึก ที่มีรูปนายแบบชื่อดังเก๊กท่าได้เท่เหลือร้าย สาวๆที่เดินผ่านไปมาอดไม่ได้ที่จะหยิบมือถือขึ้นมาถ่านภาพเก็บไว้

สายตาที่จ้องมา แม้จะเป็นในรูปก็เถอะ

แม้ตอนนั้น สายตาคู่สวยนี้ จะมองมายังเลนส์กล้องก็เถอะ

แต่ตอนนี้ เขากำลังจ้องตอบกลับ..ด้วยความดีใจ

เสื้อผ้าที่ควอนจียงออกแบบ

มันก็เข้ากับนายดีนะท๊อป มันเหมาะสม..เหมือนเราสองคน

“พี่จียงจะกลับเลยไม๊?”

“ไม่ล่ะขอเดินดูของก่อน นายล่ะ?”

“ผมมีนัด”

“กับใครเหรอ นี่ ตอนนี้มีความลับอะไรไม่บอกพี่เลยนะ บอกมานะ นายนัดกับใคร”

“อ่า..พี่จียงก็ จะใครซะอีกล่ะ ก็ผู้จดการส่วนตัวของคนบนคัตเอาท์ไง”

“ยองเบ????”

“รู้ดีจังน๊า ไปนะฮะ”

เจ้าน้องชายเขามันเขินเหรอนั่น วิ่งไปเลยแฮะ ร้ายไม่เบา สองคนนี้ไปคบกันตั้งแต่ตอนไหนกัน เขาถึงไม่รู้นะ

ใบหน้าเรียวแหงนหน้ามองบนคัทเอาท์อีกครั้ง ก่อนรอยยิ้มหวานจะบังเกิดขึ้นบนใบหน้าน่ารัก . ..

“นายแบบของฉัน”

Rrrrr Rrrrrr

“ว่าไง พ่อนายแบบชื่อดัง”

“............”

“ว่างดิ นายว่างกับเขาด้วยเหรอ?”

“....................................................”

“เอ๋..?? ไหนอ่ะ ไม่ยักกะเห็น”

“...........”

“ซ้ายแล้ว อยู่ไหน อย่ามาอำนะ”

“อยู่นี่ไง”

“อ๊ะ..ซึงฮยอน เจ้าบ้านี่ ตกใจหมด”

“มามองดูรูปฉันทำไม หืม?”

“ป่ะ เปล่านะ ฉันมาชื่นชมเสื้อผ้าของฉันต่างหาก”

“มันดูเข้ากันใช่ไหมล่ะ เสื้อผ้าของนายบนร่างกายของฉัน”

พูดจาแบบนี้อีกแล้ว เขินนะเว้ย มากด้วย

ควอนจียงหันหลังให้รูปภาพไร้ชีวิตชีวานั่น แล้วหันหน้ามาเผชิญกับตัวจริงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา ท๊อปยิ้มให้อย่างอ่อนโยน ก่อนจะเอามือมาลูบปอยผมด้านข้างของดีไซเนอร์ตัวเล็ก ที่เป็นคนรักของเขา ทั้งสองยืนยิ้มให้กัน..

“ขอบคุณนะซึงฮยอน... .ที่มาเป็นแบบให้”

“ต้องขอบคุณนายต่างหาก ที่อยู่เคียงข้างตลอดน่ะจียง”

“ดูๆไป ก็เหมาะสมจริงๆนั่นแหละ”

“....???..”

“นายกับฉันไง เหมาะสมกันจะตาย”

“จียง พูดจาน่ารักๆแบบนี้ อยากถูกจูบรึไง”

“.............”

เชวซึงฮยอนไม่รอคำตอบ ไม่รอความเห็น ใบหน้าคมก้มลงจูบกับคนตัวเล็กอย่างดูดดื่ม กลางสี่แยกการค้าชื่อดัง โดยฉากหลังก็มีรูปของเชวซึงฮยอน ที่สวมใส่เสื้อผ้าที่ควอนจียงออกแบบให้ มันดูเหมาะสมกันจะตาย..

..คุณว่ามั้ย??

ท๊อปน่ะ.. . เหมาะที่จะเป็นนายแบบของจีดราก้อนใช่ไหมล่ะ

END.

ไม่หนุกอีกแล้วอ่ะ สั่ว ชั่ววูบ โทษท่าเดินพี่ท๊อปคนเดียว

Talk :: ก็ไม่ได้อะไรหรอก แม๊งงงงงงง มันอดไม่ได้ ก็พี่ชายของเหมี่ยวอ่ะ หล่อ ดูดี ไปหาคลิปดูนะ คลิปเพลงนัมเบอร์วัน ที่บิ๊กแบงไปมีตติ้งวีไอพีเจแปนอ่ะ ท่าเดินมันนายแบบชัดๆ ก็เลยจัดแม่งเลย

พี่ท๊อปดูหล่อขึ้นนะ หล่อจนน้องสาวคนนี้หวง!! โฮววววว วว ว.. . แล้วเรื่องนี้ต้องขอบคุณไอ้บลูเลยอ่ะ แกนะแก หาเรื่องให้ฉันอีกแล้ว แต่ก็ต้องขอบคุณนะ ชอบท่าเดินมันจริงๆ มือล้วงกระเป๋า เท้าก้าวตามจังหวะเพลง ผมปลิวสะบัด ใบหน้าหล่อ ส่งเสียงเอะอ่ะโวยวายในเพลงนัมเบอร์วัน โฮววววว วว ว.. . หล่อมากกกกกกกกก

ไปอ่านหนังสือสอบแล้วน๊า.. . จะสอบแล้วอ่ะ ฮืออออออออออ ออ อ... .

ขอบคุณแฟนฟิคทุกคนนะคะ

((ยิ้ม))

ปล.ได้ที่ฝึกงานแล้ว เย้!! !

..

.

.

อุ..!!!    ทิ้งระเบิด 

ว่ะฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ  ((หลบมีด))