[Fic] My Victory#9
posted on 13 Oct 2009 14:06 by bigbang-fanfic
.
.
.
ใครยังไม่คอมเมนท์หนังสือ Make Love เชิญที่>>CLICK<< ด้วยนะคะ
Title :: My victory
Status :: Chapter 9
Author :: kumameaw
Paring :: TOP x Seungri ,, TOPTORY
Genre :: AU / Romantic
Rate :: R
Note :: ยังๆ ยังแต่งอยู่ ขอโทษที่ดอง ขอโทษถ้ามันทำให้ผิดหวัง เราชอบเรื่องนี้นะ หลังๆนี่บีบสะใจเลย ฮ่าๆๆ
ถ้าหากความรักใด ไร้ซึ่งอุปสรรค มันก็จักจางห่างหาย
คู่รักนั้น อาจจะไม่รู้ถึงรักแท้จริง
งานเลี้ยงหรูหรา สำหรับการเปิดตัวคนสำคัญของมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ ได้ถูกจัดขึ้นที่โรงแรมหรูในเครือของตระกูลเชว แขกคนสำคัญระดับประเทศได้ถูกเชิญมาร่วมงาน รวมทั้งมิตรและศัตรูทางธุรกิจ ถึงแม้จะมาร่วมในแบบมิตร แต่หากในใจหรือเบื้องลึกนั้น ต่างก็อยากจะโค่นล้มอำนาจของเชวซึงฮยอนกันทั้งนั้น
..แต่ก็ไม่สามารถโค่นล้มลงได้
ร่างเล็กในชุดสูทสีขาวทั้งตัว อีกทั้งผูกโบว์หูกระต่ายสีชมพูที่ยืนเคียงข้างเขาในวันนี้ ออกอาการตื่นเต้นไม่ใช่น้อย ทั้งแขกที่มาร่วมงานล้วนแต่เป็นบุคคลสำคัญ ถ้าหากวันนี้ทำอะไรพลาดไปคงได้ขายหน้าคุณซึงฮยอนแน่ๆ
ซึงรีน่ารัก ซึงรีน่าทะนุถนอมแค่ไหน เชวซึงฮยอนรู้ดี และวันนี้ ทุกคนจะได้รู้อย่างเป็นทางการว่า อีซึงฮยอนเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว
เชวซึงฮยอนยิ้มต้อนรับแขกทุกคนที่มาในงาน สักครู่จึงรู้สึกเหมือนมีอะไรมาสะกิดตรงชายเสื้อ..
“...มีอะไรเหรอซึงรี”
“จียงฮยองกับยองเบฮยองจะมาไหมฮะ” คนตัวเล็กเอ่ยถามเสียงใส สีหน้าท่าทางดูเป็นกังวลเพราะเกรงว่าพี่ชายที่ห่างกันไปนานจะไม่มาร่วมงาน คนตัวสูงเอามือลูบศรีษะเล็กๆนั้น พลางยิ้ม
“มาสิ อีกสักพักคงถึงแล้วล่ะ” แล้วก็ก้มหน้าลงไปจูบหน้าผากมนนั้นหนึ่งที เป็นเหตุให้คนตัวเล็กขัดเขินจนทำตัวแทบไม่ถูก
คุณซึงฮยอนเล่นอะไรก็ไม่รู้ คนมองกันใหญ่เลยอ่ะ
วันนี้สามีซึงรีดูดีชะมัดเลย ร่างสูงสมส่วนในชุดสูทสีดำ ผูกเนคไทสีดำสนิทเข้ากับสูท เสื้อเชื๊ตสีขาวด้านในดูเรียบง่ายแต่ดูหรูหรา เมื่อทุกอย่างมาอยู่บนตัวคนคนนี้แล้ว ดูดีสุดๆไปเลยแฮะ
“ระบบการดูแลความปลอดภัยเป็นอย่างไรบ้างแดซอง”
“เรียบร้อยครับ”
“แล้วแขกมาใกล้หมดหรือยัง”
“เหลือไม่กี่คนครับ นายกรัฐมนตรีก็มานะครับ”
“เห็นแล้ว ช่วยสืบด้วย ว่ายางฮยอนซอกจะมาไม้ไหน ฉันสงสัยมานานแล้ว”
“ครับ”
ว่ากันว่าในวงการธุรกิจ มีทั้งมิตรแท้และศัตรูที่แท้จริง นายกรัฐมนตรียาง ภายนอกก็คือนายกที่โกงกินบ้านเมืองธรรมดา และปกครองดูแลทุกอย่างในบ้านเมือง หากแต่เบื้อหลังเขามีธุรกิจมืดหลายๆอย่างแอบแฝง เชวซึงฮยอนก็เป็นอีกคนที่ยางฮยอนซอกมาขอความช่วยเหลือ หากแต่พักหลังๆ เขาไม่รู้ว่าเขาคิดมากไปเองหรือเปล่า ว่าคนคนนี้มีอะไรซ่อนอยู่ในใจ
“ได้เวลาแล้วครับ” เสียงลูกน้องคนสนิทเอ่ยบอก เมื่อถึงเวลาที่เชวซึงฮยอนจะขึ้นไปกล่าวเปิดงาน
“ซึงรี มากับฉันซิ”
พูดจบก็ยื่นมือไปกุมมือเล็กและเดินขึ้นเวทีไปพร้อมๆกัน บนเวทีที่เชวซึงฮยอนมองเห็นเบื้องล่างได้อย่างชัดเจน แขกทุกคนที่นี่ล้วนแต่ต้องพึ่งพาเขาทั้งนั้น คนนั้นก็มิตรที่ซื่อสัตย์ต่อเขามาตั้งแต่รุ่นพ่อ คนนั้นก็ศัตรูในคราบของพันธมิตรทางธุรกิจ และ.. .
.. อิมแทบิน
ศัตรูทั้งทางธุรกิจ และหัวใจ
“สวัสดีแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน ผมขอขอบคุณที่มาร่วมงานในวันนี้ งานวันนี้ ผมไม่ได้จัดขึ้นเพื่อธุรกิจ หรือเรื่องงานแต่อย่างใด แต่ผมจัดขึ้นเพื่อคนที่ยืนอยู่ข้างๆผมตอนนี้.... . อีซึงฮยอน”
มือใหญ่รั้งคนตัวเล็กเข้ามาใกล้ๆ แล้วโอบไหล่ไว้ ซึงรีตอนนี้มีท่าทีขัดเขินอย่างน่ารักน่าเอ็นดู จนใครๆหลายคนที่มาร่วมงาน อดที่จะยิ้มไม่ได้
เด็กคนนี้เป็นใครกันหนอ?
น่ารักแบบนี้ แถมยังชื่อเหมือนกัน จะมาเป็นน้องบุญธรรม หรือว่า.. .
“อีซึงฮยอน คือคนรักของผม คนรักเพียงคนเดียว และใครหน้าไหนก็ตาม ที่คิดจะมายุ่งกับอีซึงฮยอน คนคนนั้น จะต้องมีอันเป็นไป”
ทุกถ้อยคำ ทุกคำพูด ดังเข้าไปในโสตประสาทของทุกคนที่อยู่ในบริเวณงาน เป็นอันรับทราบกันแล้ว ว่าคนตัวเล็กน่ารักๆนี้ มีเจ้าของแล้ว และเจ้าของก็หวงมากด้วย
“คุณซึงฮยอน”
“หืม?”
ร่างสูงหันหน้าไปก็พบกับรอยยิ้มโชว์เขี้ยวที่น่ารัก เออหนอ ขยันฆ่าคนด้วยความน่ารักจริงๆเลยนะซึงรี แล้วอย่ายิ้มมากได้ไหม คนมองทั้งงานอยู่แล้ว ฉันคงไม่โหดพอที่จะเอาปืนมายิงลูกตาของพวกเสือ สิงห์ทั้งหลายหรอกนะ แต่ถ้ามันมายุ่งกับนายล่ะก็.. .ไม่แน่
.
.
.
“อย่างกับคู่แต่งงาน งานก็เหมือนงานแต่งงาน”
ร่างสูงกำยำ เอ่ยบอกเพื่อนและลูกน้องคนสนิทข้างๆ แล้วยกแก้วน้ำสีอัมพันธ์ขึ้นจรดริมฝีปาก ก่อนจะยกรวดเดียวหมดแก้ว
“อิจฉาล่ะสิ ไม่นึกว่านายจะชอบเด็กของไอ้ซึงฮยอนมันจริงๆ” เสียงเพื่อนสนิทเอ่ยแซว แล้วก็ได้รับสายตาที่ขัดใจส่งกลับมา
“ก็น้องเขาน่ารักจริงๆนี่หว่า ใสซื่อแบบนั้นใครจะไม่หลงใหลวะ”
“อดใจรออีกหน่อยสิ อีกไม่กี่ชั่วโมง ก็เป็นของนายแล้วน่า แทบิน”
นั่นสินะ อีกไม่นาน แผนการที่เขาวางไว้ จะเริ่มขึ้น คืนนี้อีซึงฮยอนจะเป็นของอิมแทบิน ร่างกำยำยิ้มอย่างพอใจแล้วหยิบบรั่นดีที่บริกรถือผ่านขึ้นดื่ม
.
.
.
ขณะที่เชวซึงฮยอนพาคนรักของตนเดินไปทักทายแขกผู้ใหญ่ในงาน ผู้คนก็มองตามด้วยความเอ็นดูและชื่นชมในตัวอีซึงฮยอน จนกระทั่งเดินมายังแขกกลุ่มหนึ่ง ซึงไม่ค่อยคุ้นหน้ามาเฟียหนุ่มเท่าไร แต่ก็ได้รับการทักทายและแสดงความยินดีอย่างเป็นกันเอง ขณะนั้นเองไฟในงานก็ดับลง
“ซึงรี!!”
“.............................”
ทั้งงานเริ่มชุลมุนวุ่นวาย เชวซึงฮยอนเริ่มร้อนรน เมื่อเขาเรียกหาคนที่ยืนอยู่ข้างกายแล้วไม่ได้รับเสียงตอบกลับมา อีกทั้งคว้ามือจะไปโอบกอดไว้ก็พบความว่างเปล่า มือหนาคว้าปืนขึ้นมาจากเอว ก่อนจะตะโกนสั่งลูกน้องให้ระวังตัวและให้แยกย้ายไปจัดการเรื่องไฟฟ้าในงาน
.
.
.
ไฟสว่างขึ้น..
..ไร้เงาของอีซึงฮยอน
.
.
.
ตอนนี้ไม่ว่าลูกน้องคนไหน หรือนักธุรกิจชื่อดังต่างก็เข้าหน้าเชวซึงฮยอนไม่ติด เพราะมาเฟียหนุ่มตอนนี้เดือดดาลกระสับกระส่ายกับการหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยของคนรัก
“กล้าดียังไงมาล้วงคองูเห่าถึงที่!!”
เชวซึงฮยอนสั่งให้ลูกน้องแกะรอยตามหาซึงรีอย่างด่วนที่สุด เขาหวั่นใจเหลือเกินว่าร่างผอมบางนั่นจะเป็นอะไรไป ซึงรีเพิ่งจะเข้ามาคลุกคลีกับวงการนี้ได้ไม่นาน เขายังไม่อยากให้ซึงรีที่ไร้เดียงสากับโลกอันโหดร้ายของมาเฟียต้องมาเจอกับสิ่งที่น่ากลัว ภาวนาให้คนที่จับตัวไปอย่าทำอะไรที่รุนแรงเลย ไม่สิ อย่าแตะต้องผิวขาวบางนั่น เพราะซึงรีบอบบางเกินไป เชวซึงฮยอนหวั่นใจเหลือเกินว่าคนตัวเล็กจะทนเจ็บได้ไม่ไหว
“คุณซึงฮยอน”
“จียง ยองเบ!”
“น้องผม น้องผมล่ะ ซึงรีล่ะครับ!!”
“ใจเย็นๆสิจียง” ทงยองเบเอามือบีบไหล่เพื่อนให้เย็นลง
“ไม่เย็นแล้วยองเบ นั่นน้องฉันนะ ซึงรีนะ!”
“ฉันรู้ แต่พี่ซึงฮยอนกำลังให้คนตามอยู่นะ ใจเย็นๆสิ”
“ซึงรีไม่เคยเจอเรื่องเลวร้าย เป็นเพราะฉันแท้ๆเลยยองเบ”
“อย่าโทษตัวเองเลยจียง เพราะฉันต่างหากที่ดูแลน้องชายของนายไม่ดี”
ทั้งๆที่เป็นถึงมาเฟียที่ยิ่งใหญ่แทบจะเอาโลกทั้งใบมาไว้ในมือ
..แต่กับแค่ปกป้องคนที่รัก กลับทำไม่ได้
.. .เชวซึงฮยอนสมควรตาย.. .
*
“คุณจับผมมาทำไมฮะ”
“น่ารักนะนาย ขนาดพวกเราเป็นคนร้ายแท้ๆยังพูดด้วยซะสุภาพเชียว”
ปาร์คฮงจุน เอามือบีบแก้มนิ่มนั้นแล้วโยกไปมาพลางพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยแกมประชด ดูใสซื่อบริสุทธิ์เกินไปจริงๆที่จะมาพัวพันกับวงการมาเฟียแบบนี้ ไม่รู้ว่าแทบินกับซึงฮยอนติดใจอะไร
“ผมไปทำอะไรให้พวกคุณ” ร่างเล็กที่ถูกมัดมือไพร่หลังติดกับเก้าอี้ยังส่งเสียงโวยวายเอ่ยถาม
“เพราะคุณหนูเป็นหมากตัวสำคัญน่ะสิ เชวซึงฮยอนรักจะเป็นจะตาย เอามาขยี้เล่น หัวใจมันคงเละไม่มีชิ้นดี!”
“.......................”
อีซึงฮยอนเบิกตากว้าง ความกลัวแล่นเข้าสู่หัวใจ ตอนนี้ร่างเล็กกำลังสั่นเทาไปทั้งตัว หมายความยังไงที่จะเอามาขยี้เล่น ซึงรีไม่เคยเจอเรื่องน่ากลัวแบบนี้มาก่อนในชีวิต ไม่แปลกที่จะกลัว กลัวมากจนผลักดันน้ำใสเอ่อล้นมาที่ขอบตา
“ฮงจุน นายทำอะไร”
“ค..คุณแทบิน..ฮึก..คุณจับซึงรีมาทำไมฮะ”
เสียงเล็กสั่นเครือพยายามเอ่ยถามสิ่งที่เขาข้องใจ ทั้งๆที่เจอกันทุกวันและเหมือนจะดีด้วย ทำไมต้องทำแบบนี้ อิมแทบินต้องการอะไร
“ขอโทษนะซึงรี นายสำคัญมาก สำคัญกับซึงฮยอน สำคัญกับฉัน นายเป็นจุดอ่อนของศัตรูฉัน ฉันจำต้องทำแบบนี้ แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา ที่ฉันทำไปมันคือความจริงใจจากฉันนะ ฉันเองก็รักนาย”
“ไม่จริง! คนที่รักกันเค้าไม่ทำแบบนี้ไม่ใช่เหรอฮะ คนรักกัน ฮึก..เขาจะจับคนที่รักมามัดแบบนี้เหรอ จับมาเป็นตัวประกันแบบนี้เหรอฮะ ถ้าคุณรักซึงรีจริงๆ คุณต้องไม่ทำร้ายให้ซึงรีเสียใจ ฮือ”
“ซึงรี ฉัน....”
“นายไปพักเถอะแทบิน”
ฮงจุนไล่ให้เพื่อนเข้าไปพักก่อน ขืนปล่อยไว้แบบนี้งานล่มพอดี ดูท่าทางอิมแทบินจะแพ้น้ำตาเด็กหนุ่มตรงหน้าอยู่แล้ว ถ้าหากยังให้คุยกันต่อไป แทบินต้องใจอ่อน งานก็จะไม่สำเร็จ
การฆ่าเชวซึงฮยอน แล้วขึ้นมาคุมธุรกิจของวงการมาเฟีย หากเป็นเมื่อก่อนดูจะเป็นเรื่องที่ยากที่สุด และไม่มีใครสามารถทำได้ ตอนนี้เหมือนเป็นโอกาสสำคัญที่สุดที่จะลงมือ เพราะซึงฮยอนชะล่าใจ เพราะมันมีจุดอ่อน ซึ่งก็คืออีซึงฮยอนคนนี้ ทำให้อะไรดูง่ายขึ้น เชวซึงฮยอนมันโง่ โง่ที่อ่อนแอเพราะคนคนเดียว
ปาร์คฮงจุน คิดว่าแผนนี้มันขี้ขลาดที่ดึงเอาเด็กที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่มาเกี่ยวข้อง แต่จะทำยังไงได้เมื่อมันเป็นหนทางเดียวที่จะกำจัดเสี้ยมหนามขนาดใหญ่ อยากจะฆ่าพยัคฆ์ ก็ต้องใช้แผนขยี้ดวงใจของพยัคฆ์ พยัคฆ์ที่เด็ดเดี่ยวและเก่งกล้าแค่ไหน หากมีของที่รักที่สุด ก็จะมอบดวงใจให้อย่างจงรักภักดี ซึงรีคือคนที่พยัคฆ์อย่างเชวซึงฮยอนมอบหัวใจให้ ก็ต้องทำแบบนี้เท่านั้น
อิมแทบินเองก็ใจอ่อนไหวง่ายไม่เหมาะจะเป็นผู้นำ!
.
.
.
“คุณแทบินครับ เกิดเรื่องแล้วครับ”
“มีอะไร?” ร่างสูงที่นั่งเหม่อเพราะใช้ความคิดอย่างหนักหันไปมองลูกน้องที่วิ่งตาลีตาเหลือกเข้ามาด้วยความตกใจ
“มีคนบุกเข้ามา”
“พวกไหน เชวซึงฮยอน?”
“ไม่ใช่ครับ...จากแก๊งค์ยางกูล ยางฮยอนซอกครับ”
“......!!!!!!!”
มาได้ยังไง ยางกูลมาเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้งั้นหรือ “แล้วซึงรี?”
“คุณหนูซึงรีถูกจับตัวไปแล้วครับ..”
ปัง!!
ยังไม่ทันที่ลูกน้องของแทบินจะได้บอกว่าใครจับตัวไป ซึงรีถูกจับไปไหน เสียงปืนก็ดังขึ้นจากนั้นไม่กี่วินาทีร่างกำยำของลูกน้องเขาก็ทรุดลงช้าๆ ดวงตาเบิกโพลง โลหิตสีแดงฉานไหลอาบออกมาจากอก..ก่อนจะล้มลงและแน่นิ่งสนิท
“เท็ดดี้!!”
สิ่งที่ทำให้แทบินตกใจมากกว่าก็คือ คนที่ยืนถือปืนอยู่หลังร่างที่นอนจมกองเลือด มือขวาของเท็ดดี้เล็งปืนมาที่เขา สายตาที่แทบินอ่านไม่ออก เย้ยหยัน? สมเพชเวทนา? หรืออะไรก็ตามที่แทบินไม่รู้จัก
“ใช่ ฉันเองอิมแทบิน ตกใจใช่ไหมล่ะ นึกไม่ถึงล่ะสิ”
“ทำอะไรของแก”
“เปล่า” เท็ดดี้ขึ้นเสียงสูงพร้อมทั้งค่อยเดินเข้ามาหาแต่ยังไม่ได้ลดระดับมืนลง “ก็แค่เล่นเกมส์”
“แกทรยศหักหลังฉันเหรอ”
“ไม่เอาน่า อย่าพูดกับเพื่อนรักแบบนั้นสิ ร้ายแรงไปนะกับคำว่าทรยศน่ะ”
“ยังมีหน้าพูดว่าเพื่อนอีกเหรอเท็ดดี้ แกทำแบบนี้ทำไมวะ”
“ฉัน..ไม่ต้องการผู้นำที่อ่อนแอ ภายนอกนายดูเข้มแข็ง อยู่กับคนอื่นนายก็เข้มแข็ง แต่นายรู้รึเปล่าแทบิน นายมันก็ไม่ต่างจากเชวซึงฮยอน พวกนายสองคนมีจุดอ่อนเหมือนกัน”
“..ซึงรี แกทำอะไรซึงรี? เท็ดดี้แกจะทำอะไรซึงรี!!!”
“จุ๊ๆๆ ใจเย็นน่า เห็นมั้ย แค่นี้นายก็เสียสติแล้ว ไอ้ซึงฮยอนก็เหมือนกัน แค่คนรักโดนจับตัวไปก็บ้าอาละวาดยกใหญ่ แบบนี้จะคุมคนได้ยังไง ฉันไม่ทำอะไรซึงรีหรอก ถ้ายังฆ่าเชวซึงฮยอนไม่สำเร็จ”
“..................”
.
.
ปึ่ง!!
ยังไม่ทันจะพูดอะไรกันต่อ ประตูห้องก็ถูกเปิดออกมา เป็นนักการเมืองผู้ชั่วร้ายคิดจะทำการใหญ่โค่นล้มมาเฟียเชวซึงฮยอนนั่นเอง นั่นไม่ทำให้แทบินตกใจไปกว่าร่างผอมบางที่ถูกมัดและกระชากมาด้วย
“ยางกูล! ปล่อยซึงรีเดี๋ยวนี้!!”
“ฮ่าๆๆๆ ไอ้เด็กนี่มีดีอะไร ชักอยากจะรู้ซะแล้วสิ ทำไมกันนะทั้งเชวซึงฮยอนและอิมแทบินถึงได้พากันหลงนักหลงหนา หือ?” พูดพลางยื่นหน้าเข้าไปข้างแก้มซึงรี ร่างเล็กเบี่ยงตัวหลบการคุกคามอันน่าขยะแขยงนั่น
“อื้อ..ปล่อยเถอะ ปล่อยผม”
“เท็ดดี้ พาเด็กนี่ไปที่ของเรา”
ยางกูลผลักซึงรีไปหาเท็ดดี้อย่างรุนแรงทำให้แทบินอยากจะถลาเข้าไปประคองร่างผอมบางนั้น บอบบางขนาดนั้น เชวซึงฮยอนเลี้ยงดูมาอย่างดี โดนแค่นั้นก็ทำให้ตัวขาวๆมีรอยจ้ำจากการถูกมัดและแรงกระชากไปมา อีซึงฮยอนสมควรแล้วเหรอที่จะต้องมารับเคราะห์เป็นสิ่งของที่พวกเขานำมาต่อรองกัน
เท็ดดี้หันมายิ้มให้แทบินและพาซึงรีออกไป ยางกูลหันมายิ้มเยาะ “มาอยู่ข้างเรามั้ย อิมแทบิน”
“ไม่มีทาง!”
“คิดแล้วว่าต้องตอบเช่นนี้ งั้นก็เชิญทำตัวตกต่ำไปคนเดียวละกัน ฮ่าๆๆๆ” พูดจบยางฮยอนซอกก็เดินหัวเราะออกไป ตามด้วยลูกน้องอีกหลายคน
แทบินเจ็บใจที่ช่วยซึงรีไม่ได้
เขาอ่อนแองั้นเหรอ? ไม่ เขาไม่ได้อ่อนแอแบบนั้น เขาแค่อยากดูอ่อนโยนในสายตาของอีซึงฮยอน เขาอยากเป็นเหมือนเชวซึงฮยอนที่อ่อนโยนแข็งกร้าว และสามารถคอนโทรลทุกอย่างได้อย่างชาญฉลาด เพื่อที่จะดูแลซึงรีได้ก็เท่านั้น เขา..
..เขา ไม่ได้อ่อนแอใช่ไหม
*
เชวซึงฮยอนและลูกน้องมาถึงคฤหาสน์ตระกูลอิมในเวลาต่อมา สภาพตอนนี้แทบจะดูไม่ได้ว่านี่คือที่พักอาศัยของหัวหน้าแก๊งค์มาเฟีย เกิดอะไรขึ้นงั้นหรือ ซึงรีถูกจับตัวมาที่นี่แล้วทำไมสถานที่นี้ถึงได้เละเทะแทบดูไม่ได้ ทั้งกองเลือด ทั้งเสียงบรรดาลูกน้องของอิมแทบินร้องโอดโอยเพราะได้รับบาดเจ็บ เชวซึงฮยอนหันไปสั่งให้แดซองและลูกน้องจัดการ จากนั้นขายาวก้าวข้ามซากการต่อสู้ขึ้นไปข้างบน
.
.
“อิมแทบิน...........!!!?!!”
ยังไม่ทันจะว่าอะไรเชวซึงฮยอนที่มองเห็นภาพตรงหน้าก็ถึงกับพูดไม่ออก จากนั้นก็เดินไปกระชากคอเสื้ออิมแทบินที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ห้องทำงานขึ้นมา ปืนสีเงินวาวจ่อเข้าที่ขมับด้านซ้าย สายตาจ้องเขม็งไปยังคนที่จับตัวคนรักเขามา
“แก..เอาซึงรีไปไว้ที่ไหน?”
“.....................”
“บอกฉันมาเดี๋ยวนี้ คนรักของฉันอยู่ไหน!!”
“..ไปแล้ว ถูกจับไปแล้ว”
“ใคร ใครจับไป?”
“ยางฮยอนซอก”
“สารเลวเอ้ย!!”
พลั่วะ พลั่วะ!!
เสียงหมัดกระแทกใส่ใบหน้าไม่ยั้ง ซึงฮยอนโมโหมากเมื่อมาเจอสภาพบ้านตระกูลอิมถูกทำลายแบบนี้ เขาคิดในใจว่าต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ ยิ่งมาได้ยินแบบนี้ในใจยิ่งร้อนรนด้วยความเป็นห่วงคนรักยิ่งกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า
แทบินสวนหมัดหนักๆกลับคืน ด้วยความที่เป็นมาเฟียใครจะยอมถูกต่อยฟรีๆ แม้เขาจะผิด แต่เขาก็ไม่ได้อยากให้คนที่เขาเกลียดมาต่อยหน้าแบบนี้หรอกนะ มือหนาล้วงมีดสั้นในลิ้นชักโต๊ะออกมา ตวัดออกไปเพื่อป้องกันตัว แต่จังหวะนั้นเชวซึงฮยอนง้างกำปั้นสวนมาก่อน แทบินหน้าหันแล้วตวัดมีดกลับบาดต้นแขนซึงฮยอนพอดี
ตาคมเหลือบมองเลือดสีแดงฉานที่ไหลอาบชุ่มออกมาเลอะเชิ๊ตสีขาวอย่างเจ็บใจ มือหนาล้วงเอาปืนขึ้นมาสะบัดไปเต็มแขน ด้ามปืนฟาดใบหน้าอีกฝ่ายจนหนาหันและได้เลือดเชวซึงฮยอนมองผลงานตัวเองแล้วยกยิ้ม คิดว่าแผลแค่นี้จะทำให้เขาถึงกับแพ้งั้นเหรอ ไม่มีทางหรอก
“พวกมันจับซึงรีไปไว้ที่ไหน”
“..แฮ่กๆ..ที่พรรคของยางกูลนั่นแหละ เท็ดดี้หักหลังฉัน มันพาพวกนั้นมา..อึก”
“ฉันจะไปจัดการกับพวกมัน แล้วมาคิดบัญชีกับแก อิมแทบิน!”
พลั่วะ!!
ปลายกำปั้นจากแขนข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บฟาดไปอีกครั้งบนใบหน้าของศัตรู เชวซึงฮยอนจะกลับมาฆ่าอิมแทบินแน่ๆ ตอนนี้เขายังคิดว่า ยังสามารถใช้แทบินเป็นประโยชน์ในการตามหาตัวเท็ดดี้หากฝ่ายนั้นเล่นตุกติก เพราะงั้นเขาจะกลับมาจัดการทีหลัง ขายาวกำลังจะก้าวออกจากประตูห้อง คังแดซองก็วิ่งมาดักหน้าซะก่อน
“พี่ครับ นายกยางกูลโทรมา จะคุยกับพี่”
“..................”
สายตาดุดันมากขึ้นเมื่อได้ยินจากปากลูกน้องคนสนิทว่าใครโทรมา มือหนาส่งปืนให้ลูกน้องและยื่นไปรับมือถือสีดำเครื่องเล็กจาแดซองมา..
“ฉันเอง”
“.........................”
“แก..ห้ามทำอะไรซึงรีเด็ดขาด”
“....................................................................................”
“ได้ ฉันจะไปคนเดียว แกห้ามทำอะไรเขา ถ้าแกอยากฆ่าฉัน ฉันจะไปให้แกฆ่า แต่แกห้ามทำอะไรอีซึงฮยอน”
“...............................................”
“ที่ไหน?”
“.......................................”
“ได้”
“......................................................”
“จำเอาไว้นะ ถ้าแกทำอะไรซึงรีละก็ แกไม่ได้ตายดีแน่!”
การสนทนาสิ้นสุดลงมือใหญ่กำแน่นเข้ากับโทรศัพท์มือถือ ขบฟันจนสันกรามขึ้นเป็นนูน สายตาของเชวซึงฮยอนตอนนี้แลดูเกรี้ยวกราดจนทุกคนขยาดไม่อยากจะมอง ใบหน้าในยามโมโหของเชวซึงฮยอนตอนนี้ดูดุดันและน่ากลัว ขายาวก้าวไปหาอิมแทบิน มือใหญ่กระชาคอเสื้อขึ้นมา
“แดซอง เอาปืนมา”
“....พี่ครับ..”
“ฉันสั่งให้เอาปืนมา!!”
คังแดซองส่งปืนให้เจ้านาย
“แกจะฆ่าฉันเหรอ เอาสิ ฉันมันคนอ่อนแอ ปกป้องใครไม่ได้”
“ฉันไม่ได้ฆ่าแกเพราะแกอ่อนแอ ฉันฆ่าแกเพราะแกเป็นต้นเหตุที่ทำให้ซึงรีถูกจับตัวไป”
“.................” แทบินหลับตานิ่ง
“แกต้องทนทุกข์ทรมาน อิมแทบิน โทษฐานที่แกทำหัวใจฉันมีรอยแผล”
ปัง!!
เชวซึงฮยอนสะบัดร่างที่อาบไปด้วยเลือดของอิมแทบินลงบนพื้น
“ลูกน้องที่ยังภักดีต่อแก คงมาช่วยแกเอง”
แทบินมองตามร่างสูงที่เดินออกไป พลางคิดในใจว่า ทำไมเชวซึงฮยอนไม่ฆ่าเขาซะ ก่อนจะก้มมองไปยังต้นขาที่โดนกระสุนปืนฝังลงไปเมื่อครู่ นี่สินะ กรรมที่เขาต้องได้รับ
.
.
.
“พี่จะไปคนเดียวเหรอครับ?”
“ใช่ ยางฮยอนซอกต้องการให้ฉันไปคนเดียว”
“แต่ว่า....”
“มีซึงรีเป็นเดิมพันนะแดซอง นายไปติดต่อกับยองเบและจียง แล้วก็ทำตามแผนที่ฉันวางไว้”
“..........แต่พี่..”
“ฉันจะไป!”
มือหนาหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวที่จำได้ว่าเป็นของอีซึงฮยอนเคยมอบให้ในคราวก่อนขึ้นมากดแผลและมัดไว้เพื่อห้ามเลือด โลหิตสีแดงฉานไหลซึมปผ้าสีขาวทำให้คนมองมองอย่างใจหาย
ขอโทษที่ทำให้ชีวิตนายเหมือนผ้าผืนนี้นะซึงรี
ขาว บริสุทธิ์ แต่แปดเปื้อนไปด้วยเลือด
“ฉันจะช่วยนายให้ได้ จะรักษาสัญญาที่เคยให้ไว้ ฉันจะปกป้องนายเองอีซึงฮยอน...
...ด้วยชีวิต”
รถสปอร์ตสีดำแล่นออกจากคฤหาสน์ตระกูลอิมด้วยความเร็วสูง จุดหมายปลายทางคือสถานที่ที่จะตัดสินชัยชนะ เขาจะไม่มีวันพ่ายแพ้ เพราะสิ่งเดิมพันครั้งนี้ คือหัวใจของเขาเอง
TBC.
Talk :: *กรีดร้องเป็นภาษาฮิบบรู* โฮกกก เหนื่อยมากกกก ขอโทษที่ดองไว้ซะนาน จนกลายเป็นปลาร้าแปดปีไปแล้ว ไม่ได้ลืมนะคะเรื่องนี้ แต่มันแต่งไม่ออก มันแต่งได้แหละ แต่มันไม่รู้จะทำยังไงให้มันสนุกอ่ะ แถมตอนนี้ยังมาแบบ..........เอ่อะ! ขอโทษละกันถ้าทำให้ผิดหวัง
เรื่องนี้ทูซึงเรื่องแรกด้วยสิ ฮือ แต่ไม่จบซักที(เลวที่สุด) แต่แต่งยากมาก เพราะตัวละครเยอะมาก แถมหลังๆนี่ ฉากบู๊ล้วนๆ ยิ่งตอนต่อไปนี่ ขอสปอยไว้เลย ว่า “ดราม่าสุดๆ” และแต่งยากสุดๆๆๆ
ประธานยางคะ หนูขอโทษที่เอาท่านมาแจมซะเลวเลยเรื่องนี้ ก้ากกกกกกก ซึงรีเรื่องนี้น่าสงสารจริงๆค่ะ (น่าสงสารทุกเรื่องอ่ะ- -)
อยากเมนท์ฟิคตัวเองจัง เดี๋ยวจะลองเมนท์ฟิคตัวเองบ้างดีมั้ย? เมนท์ทุกฟิคเลย อยากเป็นนักอ่านบ้าง อยากวิจารณ์ของตัวเอง ฮ่าๆๆ ไปตามอ่านเอาก็ได้นะคอมเมนท์เรา แต่ถ้าขี้เกียจก็อย่าเลย - -
ขอบคุณที่ยังติดตามเรื่องนี้อยู่นะคะ
ปล.คุณ kaka ไอ ว้อน ทู บี ยัว เฟรนด์ ฮ่าๆๆๆ เห็นตามเมนท์ทุกฟิคเลย
ปล.เมื่อไรจะจบวะ พล็อตจบแล้ว แต่จะแต่งยังไงให้มันเร้าใจนี่สิ ยากชิบเป้งเลย
ยังไงมาต่อไวนิดนะค่ะ..
แบบว่ามันขาดตอนค่ะ...
ปล.พี่ยังไม่รู้จักน้องเลยค่ะ..
ไม่ทราบว่าชื่อไรค่ะ...
#1 By LoveLoveChoiSeungHyun on 2009-10-13 14:55