:BIGBANG FAN FICTION:

·         ประกาศ 1

Lose one’s hold on รอบรีปริ๊นซ์ ยังเหลือนะคะ ใครสนใจเมล์มาถามที่ toptory_story@hotmail.com

·         ประกาศ 2

กราฟเพื่อนของเหมี่ยวรวมเล่มฟิคชั่นเรื่อง white rose  ติดตามที่บล็อก http://gdworld.exteen.com  ฝากผลงานของเพื่อนรักหักสวาทคนนี้ด้วย กราฟแต่งฟิคสนุกนะเออ (ยอกันเข้าไป-  -)   kumameaw คอนเฟิร์มค่ะ

Title :: My victory

Status :: Chapter 10

Author :: kumameaw

Paring :: TOP x Seungri ,, TOPTORY

Genre :: AU / Romantic

Theme song :: Lydia – FIR   (เราเอามาเป็นเพลงประกอบฟิคเรื่องนี้ค่ะ)

Rate :: R

Note :: ขออภัยที่บอกเอาไว้ว่าตอนนี้จะดราม่า -  -“  ตอนนี้แอคชั่นค่ะ แอคชั่นครั้งแรกในชีวิตด้วย ภาษาป่วงไปก็ขออภัยด้วยนะคะ ตอนหน้าดราม่าแน่นอนค่ะคอนเฟิร์ม

ไปสาดห่ากระสุนกันเถอะพี่น้อง...

Chapter  10

รถสปอร์ตสีดำเงาวาววิ่งปราดเข้ามาจอดในลานจอดรถใต้ดินของตึกพรรคการเมืองชื่อดังของกรุงโซล เสียงเบรกดังลั่นล้อรถบดบเบียดกับพื้นซีเมน์จนเป็นรอยไหม้ บอกอารมณ์ของคนขับเป็นอย่างดี

ร่างสูงที่ยืนหลบอยู่หลังเสาคอนกรีตขนาดใหญ่ยกยิ้มมุมปาก พลางคิดในใจอย่างลำพองว่าเหยื่อลงทุนมาให้กำจัดถึงที่เลย ความดีความชอบ ส่วนได้ส่วนเสียทางธุรกิจคงจะตกเป็นของเขาไม่น้อย ถ้าหากเขาเป็นคนกำจัดเสี้ยนหนามสำคัญออกไปได้.. .มือหนากระชับแน่นเข้ากับกระบอกปืน

.

.

ขายาวก้าวลงจากรถ ต้นแขนที่ได้รับบาดเจ็บตอนนี้ชาจนแทบไม่รู้สึกอะไร แต่ถ้าหากขยับแขนแรงก็ปวดหนึบขึ้นมาอย่างกะทันหันจนต้องกระตุกตัวหันไปมอง ผ้าสีขาวเปลี่ยนเป็นสีแดงจนหมดทุกซอกทุกมุม ไม่หลงเหลือสีขาวบริสุทธิ์อย่างที่เคยเป็น พลันตวัดคิดไปถึงเจ้าของผ้า ป่านนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง

‘ซึงรีของฉันจะเป็นยังไงบ้าง’

ขายาวกำลังจะก้าวหาประตูทางเข้าไปในตัวตึกหยุดชะงักเมื่อรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล ลานจอดรถใต้ดินนี้ไม่ได้มีเพียงแค่เขาอยู่คนเดียวสินะ มือสองข้างกำแน่นเข้ากับปืนพก สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วบริเวณ เงียบสนิทแต่ไม่น่าไว้วางใจ

“กล้าสมคำร่ำลือ มาคนเดียวจริงๆด้วย”

น้ำเสียงเยาะเย้ยระคนเสียงหัวเราะดังมาจากหลังเสาคอนกรีต จากนั้นร่างสูงของใครบางคนเดินออกมา น้ำเสียง สายตาที่หยิ่งผยองทำให้ซึงฮยอนกัดฟันข่มอารมณ์ร้อนในอก เขาต้องใจเย็นเอาไว้ อย่าเพิ่งฆ่าคนคนนี้ ปาร์คฮงจุนอาจมีประโยชน์สำหรับการตามหาตัวซึงรี

“ต้องการอำนาจ ถึงขั้นต้องหักหลังเพื่อนตัวเองเลยเหรอปาร์คเท็ดดี้”

“เรียกว่า เลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับตัวเองดีกว่านะ แทบินไม่เหมาะที่จะขึ้นมายิ่งใหญ่ ฉันก็แค่เลือกอยู่ข้างคนที่เหมาะสม แค่นั้นเอง”   ยักไหล่ไม่สนใจ พร้อมกับเดินเข้ามาหาซึงฮยอนและไม่ได้ลดระดับปืนในมือลงเลย  “ทิ้งปืนลงซะ เชวซึงฮยอน”

มาเฟียหนุ่มค่อยวางปืนลงข้างตัวอย่างช้าๆ การเคลื่อนไหวของแขนซ้ายที่มีแผลทำให้เขานิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด แผลที่ไม่ได้รับการเย็บและปิดสนิทมันเปิดออกและมีเลือดซึมจนชุ่มผ้าผืนเล็ก

“สภาพดูไม่ได้เลยซึงฮยอน นี่น่ะเหรอมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่”

พลั่วะ!

หมัดหนักๆฟาดเข้าที่ใบหน้าคม เชวซึงฮยอนล้มลงกับพื้น ปากบางถุยน้ำลายปนเลือดสีแดงฉานออกจากปาก ก่อนจะค่อยๆพยุงร่างตัวเองลุกขึ้น แต่ยังไม่ได้ลุกขึ้นนั่งดี เท้าหนักๆของปาร์คฮงจุนก็หวดเข้าที่กลางลำตัวจนกระเด็นหงายหลัง ร่างสูงรู้สึกจุกแน่นจนขยับร่างกายไม่ได้ ร่างกายที่ต่อสู้มาและเสียเลือดไปมากกำลังอ่อนแอลง

ฮงจุนจะเตะเข้าที่ร่างสูงอีกครั้ง แต่เชวซึงฮยอนกัดฟันเฮือกสุดท้าย คว้าเข้าที่ข้อเท้าของอีกฝ่าย ก่อนจะบิดเต็มแรงจนปาร์คฮงจุนพลิกตัวล้มลงกับพื้นเช่นกัน ซึงฮยอนใช้มือข้างที่ถนัดขว้าเข้าที่ปืนของอีกฝ่ายก่อนจะฟาดมือลงกับพื้นสามครั้ง ฮงจุนส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะปล่อยมือออกจากด้ามปืน

ซึงฮยอนคว้าปืนนั่นไว้ ก่อนจะขึ้นคร่อมแล้วชกเข้าที่ใบหน้าอีกฝ่ายไม่ยั้ง จากนั้นจึงหันกระบอกปืนมาจ่อที่กลางหน้าผากของคนที่เสียทีที่นอนอยู่ ลมหายใจเขาหอบหนัก พละกำลังเริ่มอ่อนลง เขาต้องรีบ จะมัวเสียเวลากับลูกกระจ๊อกอย่างปาร์คฮงจุนไม่ได้ ต้องรีบไปช่วยอีซึงฮยอน

“บอกมา..ยางกูลมันจับตัวซึงรีไปไว้ไหน?”

“...โอ้ยย!!”    ปาร์คฮงจุนร้องลั่นเมื่อเชวซึงฮยอนลุกขึ้นยืนด้วยความเร็วและใช้เท้าเหยียบหน้าอกเขาไว้

“ฉันไม่มีเวลามาเล่นสนุกกับแก ไอ้คนทรยศ! อี-ซึง-ฮยอน-ของ-ฉัน-อยู่-ไหน ?”

“.......หึ”

“ถ้าแกไม่บอก แกจะไม่มีเวลาแม้แต่วินาทีเดียวที่จะร่ำร้องวอนขอชีวิตจากฉัน”  ปืนเล็งไปยังศรีษะคนที่นอนหงายอยู่ สายตาเชวซึงฮยอนตอนนี้ทำให้ปาร์คฮงจุนถึงกับผงะและตระหนักแล้วว่าไม่ควรจะต่อต้านผู้ชายคนนี้

“......................”

“..หนึ่ง..”

“..................”

“...สอง”

“.........ช..ชั้นบนสุด..อยู่ห้องชั้นบนสุดของตึกนี้”

ก่อนที่เชวซึงฮยอนจะถามรายละเอียดให้มากกว่านี้ เสียงปืนก็ดังขึ้นพร้องกับกระสุนปืนที่เฉียดหน้าเขาไปด้วยความเร็ว ร่างสูงกัดปากมองไปยังที่มา เห็นลูกน้องของศัตรูกำลังวิ่งมาและกราดยิงมาที่เขาไม่ยั้ง ซึงฮยอนวิ่งหลบไปที่หลังเสา กระชับปืนให้แน่น ก่อนจะพลิกตัวออกไปยิงตอบโต้ กระสุนเจาะกลางหน้าผากของชายชุดดำคนหนึ่งก่อนร่างนั้นจะล้มลง เขาเห็นเท็ดดี้กระเสือกกระสนคลานหนีไปแล้ว

เชวซึงฮยอนปราดตัววิ่งไปยังเสาอีกต้นด้วยความรวดเร็ว กระสุนยังกราดกระหน่ำมาไม่ยั้ง แต่ชายหนุ่มสามารถหลบหลีกได้อย่างปลอดภัย ก่อนจะหันหลังพิงเสา แล้วหลับตากั้นความเจ็บปวดตามร่างกาย หอบหายใจหนัก แล้วกัดฟันทนจนถึงที่สุด

เพราะมีอีกคนรออยู่

เขาต้องไปช่วยซึงรี

แม้ตอนนี้จะเหนื่อยหล้าจากการต่อสู้ แม้เลือดจะยังไหลไม่หยุด แม้ร่ายกายจะบอบช้ำจนแทบไม่สามารถจะก้าวขาเดินต่อไปได้ ยังไงเขาก็ต้องไป อีซึงฮยอนสำคัญที่สุดสำหรับเขา สำคัญยิ่งกว่าร่างสะบักสะบอมของเขาตอนนี้ด้วยซ้ำ

สายตาคมกริบแอบชำเลืองมองไปทางฝ่ายตรงข้าม เห็นลูกน้องของยางกูลประมาณสามคน และมีหนึ่งร่ายที่ถูกเขายิงแสกหน้าไปเมื่อครู่นอนแน่นิ่งอยู่ ก่อนจะกระชับปืนแล้วกราดยิงทันที

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

ตายไปอีกสอง

เหลือหนึ่งคน

หนึ่งต่อหนึ่งแล้วสินะ

เชวซึงฮยอนยกยิ้มอย่างสะใจ ก่อนจะวิ่งไปให้ใกล้ประตูทางเข้าไปในตัวตึกให้มากที่สุด

ปัง!

กระสุนปืนถูกยิงตรงมายังตัวเขา แต่โชคดีไปที่เบี่ยงหลบทัน เชวซึงฮยอนยกปืนกระชับกับหน้าอก สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วตัดสินกันที่กระสุนสามนัดสุดท้ายของเขา เขาแน่ใจว่าฝ่ายตรงข้ามต้องเดินออกมาเช่นกัน

ขายาวก้าวออกจากเสาคอนกรีต เดินตรงไปอย่างแน่วแน่และยิงออกไปยังเป้าหมายที่เดินยิงปืนมาทางเขาพอดี แต่ด้วยความที่เขาเร็วกว่าและมีความแม่นยำกว่า ชายชุดดำตรงหน้าจึงจบชีวิตลงด้วยกระสุนสามนัดสุดท้ายเจาะเข้าร่างจนตายไปในที่สุด

เชวซึงฮยอนถอนหายใจก่อนจะถอดปลอกกระสุนปืนอันเดิมออก เอื้อมมือไปด้านหลัง ดึงปลอกกระสุนอันใหม่เต็มแม็กออกมา ก่อนจะใส่เข้าไปในกระบอกปืนอีกครั้ง สายตาคมมองไปยังประตูทางเข้า ก่อนจะเดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง

“รออีกนิดนะซึงรี”

.

.

.

ปาร์คฮงจุนวิ่งหนีกระเสือกกระสนออกมาอีกด้าน ร่างทรุดลงล้มลุกคลุกคลานอย่างเหนื่อยอ่อน และระบมจากการต่อสู้เมื่อครู่ เขานึกว่าจะเอาชีวิตไม่รอดซะแล้ว เชวซึงฮยอนน่ากลัวเกินไป และมีความเป็นคนดีแฝงอยู่ มันฆ่าเขาได้แน่ๆ แต่มันไม่ทำ นี่หรือเปล่าที่ใครหลายคนต่างเคารพและนับถือทั้งๆที่มันอายุยังน้อย มีความสามารถด้านการต่อสู้เหนือคนอื่น มีความสามารถด้านการวางแผนต่างๆ และยังสามารถควบคุมจิตใจคนและเข้าใจจิตใจคนอีกด้วย

ก็ยังดีที่เขาเอาตัวรอดมาได้ และเขาคิดว่ายางฮยอนซอกน่าจะปราบซึงฮยอนได้ เพราะดูจากท่าทางเชวซึงฮยอนดูเสียเปรียบมาก เขายังอึ้งอยู่เลย สะบักสะบอมขนาดนั้น จะเอาอะไรไปสู้ได้

..แต่ก็ประมาทผู้ชายคนนี้ไม่ได้อยู่ดี

ปาร์คฮงจุน วิ่งมาในตัวตึกอีกด้าน สายตามองผ่านกระจกหน้าต่าง เห็นรถยนต์คันหนึ่งแปลกตาวิ่งเข้ามาจอดด้านข้างตึก ร่างเพรียวที่รีบวิ่งลงมาจากรถด้วยท่าทีที่เป็นห่วงเป็นใยตัวประกันอีกคนก็ทำให้เขายกยิ้ม ก่อนจะเดินไปขวางไว้

“อ..โอ้ย”

“เฮ้ย..คุณ..คุณปาร์คฮงจุน เป็นไงบ้างครับ”

“จ..จียง ฉันมาจะมาช่วยซึงรี แต่โดนทำร้าย”

“ใจเย็นครับ ผมก็มาช่วยน้อง ว่าแต่คุณซึง.....”

“...โดนจับไปฆ่าทิ้งแล้วมั้ง หึหึ”

จียงเบิกตาโพลงเมื่อโดนรวบตัวไว้พร้อมทั้งปลายกระบอกปืนจี้เข้าที่ขมับซ้าย ลมหายใจร่างเพรียวสะดุด ก่อนจะชำเลืองมองคนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง จียงเห็นปาร์คฮงจุนแสยะยิ้ม ก่อนจะถูกกระตุกแขนให้เดินไปด้วยกัน ไปยังรถที่เขาเพิ่งขับแล่นเข้ามาเมื่อครู่

แต่ยังไม่ทันจะถึงรถที่จอดอยู่ รถสีดำอีกคันก็วิ่งปราดเข้ามาด้วยความเร็ว ปาร์คฮงจุนบีบต้นแขนเขาแน่นจนเจ็บเมื่อจียงจะวิ่งถลาออกไปหาคนที่ก้าวลงมาจากรถ แต่กระบอกปืนที่จี้อยู่และแรงบีบที่ต้นแขนทำให้ขาก้าวออกไปได้ไม่ถึงก้าวเลย

“ย..ยองเบ”

“จียง!”

ทงยองเบชะงักกับภาพที่เห็นตรงหน้า ฮงจุนจี้ปากกระบอกปืนตรงข้างขมับจียงและยิ้มท้าทายมาทางเขา ราวกับว่า ถ้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียวมันจะระเบิดหัวจียงทิ้งแน่ ยองเบเอื้อมมือไปด้านหลังของตนเพื่อจะหยิบปืนแต่อีกฝ่ายกลับรู้ทัน

“วางปืนลง ทงยองเบ...”  ปาร์คฮงจุนพาจียงเดินมาใกล้รถยนต์สีดำ แต่มือยังคงจับปากกระบอกปืนจี้ไว้ตำแหน่งเดิม  “...หากนายตุกติก ฉันระเบิดสมองควอนจียงแน่ๆ”

“อย่าทำอะไรจียง!”  ทงยองเบขบกรามแน่นเป็นสัน โมโหที่ทำอะไรไม่ได้ จียงกลัว ดูสายตาก็รู้ว่าจียงกลัวแค่ไหน แม้มันจะเป็นคนก้าวร้าว ห่ามๆ ติดพนัน หรือนิสัยดื้อ แต่จียงไม่เคยต้องมาเจอเรื่องร้ายแรงแบบนี้ ทั้งจียงและซึงรีนั่นแหละ ทงยองเบถึงได้เจ็บใจไง ทั้งๆที่อยู่ข้างกันมานาน แต่เขากลับช่วยและปกป้องสองพี่น้องนี่ไม่ได้เลย

“นั่นแหละ วางลงแล้วเตะปืนมาให้ฉัน”  ปาร์คฮงจุนออกคำสั่ง

“...........ปล่อยจียงสิ ถ้าปล่อยจียงแล้วฉันจะส่งไปให้”

“อย่ามาเล่นลูกไม้กับฉันนะ เตะปืนมา!”  เท็ดดี้ตะโกนสั่งพร้อมทั้งทำท่าจ่อปากกระบอกปืนใส่หน้าจียง ควอนจียงหลับตาตัวสั่น ยองเบเจ็บใจยิ่งกว่าเดิมที่ทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว

ร่างหนาเตะปืนไปข้างหน้า แต่เขาจงใจเตะไปให้ไม่ถึงฝ่ายนั้น ปาร์คฮงจุนจึงลากจียงมาใกล้ปืนสั้นสีดำบนพื้น ยองเบจ้องการกระทำของฮงจุนไม่วางตา เขารอโอกาสที่เหมาะสม ร่างหนามองสบตากับจียง พร้อมทั้งพยักหน้าเล็กน้อย

จียงใจชื้นขึ้นมาทีละนิด เมื่อสบตากับยองเบ เขารู้ดีว่าอีฝ่ายสื่อสารมาว่าอย่างไร ตอนนี้เขากลัวเหลือเกิน วินาทีที่ปากกระบอกปืนจ่อเข้าที่หัว เขาแทบหยุดหายใจไปแล้ว แต่พอได้สบตากับยองเบที่ราวกับจะปลอบโยนและให้เชื่อมั่น จียงก็รู้สึกเต็มตื้นไปด้วยความหวัง

“ก้มลงไปเก็บปืน”  ปาร์คฮงจุนกระตุกแขนและสั่งให้จียงก้มลงเก็บปืน จียงมือไม้สั่นพร้อมทั้งทำตาม ฮงจุนก็ไม่ได้ลดปืนลงเลย ระแวดระวังทั้งยองเบและจียงกลัวว่าเขาสองคนจะเล่นตุกติก

และจังหวะที่จียงเก็บปืน ด้วยความหวาดกลัวทำให้มือที่จับปืนขึ้นมาสั่น จนทำให้ปืนร่วงลงกับพื้นอีกครั้ง จังหวะนั้นเอง ฮงจุนก็เผลอมอง ยองเบได้โอกาสเข้าชาร์จด้วยความเร็ว จนจียงล้มและกระเด็นออกจากตัวปาร์คฮงจุน

ยองเบคว้าเข้าที่มือของฮงจุนก่อนจะตวัดขึ้นด้านบนเหนือหัว เสียงปืนนัดแรกดังลั่น กระสุนยิงขึ้นบนฟ้า ก่อนยองเบจะใช้กำลังบิดแขนฮงจุนไปด้านหลัง ฮงจุนสะบัดร่างตามก่อนที่แขนจะหักซะก่อน และเขาเสียจังหวะ หมัดหนักๆของยองเบจึงฟาดเข้าที่หน้าเขาเต็มแรง เขาเซแต่ก็ไม่ยอมปล่อยปืน ทั้งสองต่อสู้ยื้ดยุดกันอยู่อย่างนั้น แลกหมัดกันคนละหมัด ก่อนยองเบจะถอยออกมาแล้วแตะเข้าที่ปืนในมือของฮงจุนเต็มแรง ปืนกระเด็นห่างออกไปหลายเมตร ร่างอันสะบักสะบอมของทั้งคู่ผละออกจากกัน

ยองเบเช็ดเลือดที่ไหลกลบปากของตนก่อนจะปราดสายตาไปมองจียงด้วยความเป็นห่วง เขาพบว่าจียงนั่งกุมข้อเท้าอยู่ข้างรถ อาจจะเพราะเสียหลักตอนที่กระเด็นออกมาก็เป็นได้

“จียงเป็นไงบ้าง”

“จ..เจ็บเท้า แล้วนายล่ะ ระวัง!!”

ขณะที่ยองเบเดินเข้ามาเกือบจะถึงตัวจียง ปาร์คฮงจุนก็กระโดดถีบเข้าที่กลางหลังของยองเบเต็มแรง จนยองเบเสียหลักล้มลงไปไกล ปาร์คฮงจุนเดินเข้าไปชกซ้ำที่ใบหน้า ก่อนจะเดินไปเก็บปืนของยองเบที่ถูกวางเอาไว้ ทันทีที่จะยิงทงยองเบถือโอกาสหลบไปอยู่อีกด้านของรถ ทำให้กระสุนที่ยิงออกไปปะทะกับรถยนต์เป็นเสียงดัง

ปาร์คฮงจุนเจ็บใจที่เขาต้องมาเสียทีให้กับคนที่อายุน้อยกว่า ด้วยความโกรธแค้นที่จะแพ้อีกครั้ง เขาจึงหันไปเพื่อที่จะยิงควอนจียงที่นั่งขยับไปไหนไม่ได้ให้ตายไปซะ

“ตายซะ ไอ้พวกเด็กเหลือขอ!”

ควอนจียงหลับตา..

..เขาคิดว่า กระสุนนัดนี้ฝังร่างเขาแน่ๆอย่างไม่ต้องสงสัย

มือเล็กกำแน่น หัวใจเต้นแรงแทบทะลุอกแล้วก็หยุดเต้นลงดื้อๆในเสี้ยววินาที..

ความตาย..รอเขาอยู่

ปัง!

ลมหายใจขาดห้วง..

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนดังมาอีกหลายนัด..

..ไม่รอดหรอก เขาตายแล้วใช่ไหม

ถึงไม่รู้สึกอะไรแบบนี้..

ผ่านไปหลายวินาที ควอนจียงแปลกใจ ร่างเพรียวค่อยๆลืมตามาก็พบว่าตนเองถูกโอบกอดไว้ด้วยอ้อมแขนของคนที่คุ้นเคย ใบหน้าที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ก็คุ้นเคยเสียเหลือเกิน ทำไมถึงยิ้มแบบนั้น?

ทรมาน? เจ็บปวด? จะบอกอะไรผ่านแววตาและรอยยิ้มนี้

มือเล็กเอื้อมมือไปแตะเรียวคางและไล้ไปลนใบหน้านั้นอย่างอัตโนมัติ ราวกับร่างกายมันไปเอง

ทั้งน้ำตานี่ด้วย..

..มันไหลออกมาเอง.. . .. ใช่ไหม?

“ย..ยองเบ ทงยองเบ!!”

ควอนจียงประคองกอดร่างหนาที่วิ่งมาบังกระสุนแทนเขา เขย่าร่างนั้นราวกับคนบ้า น้ำตาอาบแก้มและเรียกชื่อนั้นซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้น ตาเรียวมองข้ามหลังทงยองเบไปก็เห็นร่างที่อาบไปด้วยเลือดของปาร์คฮงจุนค่อยล้มลง และเห้นคังแดซองและลูกน้องอีกสามสี่คนวิ่งเข้ามา

แต่ตอนนี้นัยน์ตาเขาพร่ามัวไปด้วยน้ำตา ก้มลงมองคนที่ทรุดนอนลงบนตัก ทงยองเบยังไม่หมดสติแต่ก็เริ่มเหม่อลอย ร่างหนาพยายามหายใจเข้าปอดและยังคงยิ้มให้คนที่กำลังร้องไห้อย่างหนัก

“..ป..ปลอดภัยดี..ใช่ไหม..จียง”

“ฮึก..ยังจะห่วงคนอื่นอีกนะไอ้บ้า! ..ฮือ..นาย..นายต่างหากที่โดนยิงทงยองเบ.. ฮือออ”

“ไม่เป็นไรก็..ดีแล้ว..ป..เป็นห่วงแทบแย่”

“ฮือ..ยองเบ อย่าเพิ่งเป็นอะไรนะ..ฮือ”

ลูกน้องของเชวซึงฮยอนวิ่งเข้ามาช่วยพาทั้งสองคนขึ้นรถเพื่อไปโรงพยาบาล จียงทั้งพะว้าพะวงกับยองเบและซึงรี ใจหนึ่งก็ห่วงน้อง แต่อีกใจก็ห่วงคนที่เสี่ยงตายเพื่อเขา จนแดซองเห็นอาการลนลานของอีกฝ่ายจึงพูดขึ้นมาเพื่อให้อีกฝ่ายลดความกังวลใจ

“คุณจียงไปโรงพยาบาลเถอะครับ ทางนี้พวกเราจัดการเอง”

“..ต..แต่ซึงรี?”

“ถึงคุณจียงอยู่ ก็คงช่วยไม่ได้มากหรอกครับ คุณจียงเองก็บาดเจ็บ และอีกอย่าง คุณยองเบก็ต้องการคุณ”

ควอนจียงยืนอึ้งและใช้ความคิด ขาก็เจ็บแบบนี้คงอยู่เป็นตัวถ่วงคนอื่นเปล่าๆ แต่ถึงยังไงเขาก็เป็นห่วงซึงรีมาก

“ซึงรี ผมต้องไปช่วยน้อง”

“ไม่เป็นไรครับ”  คังแดซองรู้แล้วว่าคุณหนูซึงรีดื้อได้ใคร  “คุณไปกับพวกคุณยองเบเถอะครับ ผมขอร้อง ถ้าไม่รีบคุณยองเบจะเสียเลือดมากไปกว่านี้นะครับ”

ควอนจียงยังยืนนิ่งและสับสน “...........”

“คุณจียงไว้ใจคุณซึงฮยอนเถอะนะครับ”

“..ง...งั้นฝากช่วยน้องผมด้วย”

“พี่ซึงฮยอนไม่ยอมให้ใครทำร้ายคุณซึงรีแน่นอนครับ...”  คังแดซองวางมือบนไหล่เล็กและบีบเบาๆ   “..หัวใจทั้งดวงของพี่ซึงฮยอนเชียวนะครับ”

รอยยิ้มและคำยืนยันของแดซองที่การันตีความปลอดภัยของน้องชายเขา ทำให้จียงเบาใจขึ้นมาเปราะหนึ่งก่อนจะพยักหน้าให้และยอมขึ้นรถไปกับลูกน้องของแดซองที่มียองเบนอนเจ็บรออยู่

.

.

รถยนต์แล่นออกมาจากบริเวณตึกทำการของพรรคของยางฮยอนซอกมุ่งตรงไปยังโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด ควอนจียงกุมมือคนเจ็บแน่น น้ำตาเจ้ากรรมไหลออกมาเมื่อเหลือบไปเห็นเลือดสีแดงซึมออกมาตามเนื้อผ้าของคนที่นอนไม่ได้สติ จียงและยองเบนั่งประคองกอดกันอยู่ที่เบาะหลัง โดยที่เบาะรถด้านหน้าทั้งสองที่นั่งเป้นลูกน้องของซึงฮยอน

มือเล็กบีบเบาๆกับมือที่เย็นเฉียบของอีกฝ่าย ก่อนจะกอดร่างหนาแนบอก ร้องไห้ออกมาอย่างไม่คิดจะอายสองคนข้างหน้า ก้มลงจูบหน้าผากและไล้มาที่ขมับข้าง กดจูบอีกเบาๆพร้อมทั้งลูบไล้ไปตามโครงหน้าของคนที่กำลังไม่ได้สติ

“อย่าตายนะยองเบ อยู่กับฉันก่อนสิ ฮึก..”  ใจหายวูบเมื่อรู้สึกว่ามือที่กุมอยู่ของอีกฝ่ายเริ่มเย็นลงเรื่อยๆ

“..ฮึก..ไหนบอกจะอยู่ด้วยกันไง..อย่าทิ้งกันดิ..ฮือ.. .สัญญากันแล้วนะยองเบ..ฮือออ”

ควอนจียงหวังว่าคำพูดนี้จะส่งถึงคนที่ไม่ได้สติ ลมหายใจรวยระรินของคนในอ้อมกอดยิ่งทำให้ใจหาย แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังหวังว่าอีกฝ่ายจะฟื้นและรักษาสัญญา

“..ฉันรักนาย ทงยองเบ”

และหวังว่าอีกฝ่ายจะรับรู้สิ่งที่เก็บอยู่ในใจมานาน

“ร..รักทงยองเบ”

ถ้าฟื้นขึ้นมา แล้วจะบอกแล้วกัน ว่ารักเพราะอะไร

TBC.

Talk  ::            *เซ-ลง-หลุม!*

หมดแรงจริงๆ จะตายจริงๆ ยากจริงๆ!!

ไม่เคยแต่งแบบนี้เลยให้ตายเถอะว่ะ ฮือออออออออออ เรารู้ว่าคนที่ไม่ชอบคู่นี้คงไม่อินเท่าไรฮ่าๆๆ แต่ถ้าลองเปิดใจ รับรองจะชอบทุกความคิดของตัวละคร เพราะเหมี่ยวแต่งเองยังอิน เหนื่อยจริงจังค่ะตอนนี้ ฮือ TT____TT

จะต้องรีบแต่งเรื่องนี้ให้จบ(ซะที) จะได้เอาเรื่องใหม่ของอีกคู่มาลง ฮ่าๆ ท๊อปจีนั่นแหละ ตาวาวกันใหญ่ หลายคนเมล์ไปถามว่าเลิกแต่งท๊อปจีแล้วเหรอ แต่งแต่คู่นี้ทั้งสองบล็อกเลย ก็นะเรื่องนี้ลงบล็อกนี้มานานแล้ว ส่วนพาราไดซ์ก็เขาเป็นเจ้าของนี่เนาะ เราก็กลัวที่เทมยิงกบาลเราบ้างอะไรบ้าง ท๊อปจีก็แต่งอยู่ ใจเย็นๆค่ะ อย่าเร่ง อย่าจี้มาก เดี๋ยวงอน ฮ่าๆๆ (โดนตบ)

มีคนถามว่าจะรวมเล่มเรื่องนี้ไหม?

รวมดิ บอกแล้วอยากเก็บผลงานตัวเอง แต่จะขายไหม อีกเรื่องนะคะ และไม่ใช่เร็วๆนี้ แม้ว่ามันจะจบแล้ว อีกไม่กี่ตอนหรอก เพราะจะรวมกับอีกเรื่องนึงที่ลงที่บล็อกพาราไดซ์ ไม่ใช่โอนลี่มายหรอกค่ะ แต่เป็นอีกเรื่องนึง ชื่อเรื่องว่า “Strong baby”  ติดตามได้ที่ toptory’s paradise (จิ้มที่ลิ้งค์ด้านข้าง)  แต่งโอนลี่มายจบจะลงเด็กแข็งแรงต่อทันที กราฟมันเปลี่ยนธีมรอแล้ว น่ารักมาก เด็กชายเชวกยองวอนน่ารักมากๆๆๆๆๆๆ รอติดตามนะคะ ฝากด้วยคู่นี้

ขอบคุณแฟนฟิคที่ยังติดตามเรื่องนี้ค่ะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน

จะเมนท์ก็ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ใช่สมาชิกเอ็กส์ทีนก็เมนท์ได้ (เหมือนแป้งบอก)

ขอบคุณกราฟด้วย ที่คอยฟังตอนที่กูกำลังจะตายเพราะแต่งตอนนี้ แม่งไม่ได้มันโอ๋นี่เราตายเลยนะ แต่งยากจริงจัง ระเบิดใส่มันในเอ็มไปหลายดอก ก้ากกกกก ขอบคุณนะที่รัก จะให้มเหสีอิ๊ตบรางวัลให้อย่างงาม

ขอบคุณหมึก สำหรับเพลงประกอบฟิคเรื่องนี้ด้วยค่ะ

ปล.ตอนหน้าดราม่าจริงๆนะ (คนอ่านบอก – กูไม่เชื่อ!!)

TT______TT