:BIGBANG FAN FICTION:

.

 

.

 

.

 

 

 

ประกาศ !!

 

Lose one’s hold on รอบรีปริ๊นซ์ เหลือ 6 เล่มนะคะ

ใครสนใจ หรืออยากถามรายละเอียด เมล์มาที่

toptory_story@hotmail.com  นะคะ

 

 

 

 

ไปอ่านฟิควันเกิดพี่เทมกัน!!

 

 

 

 

Title :: Insomnia

Author :: kumameaw

Plotter ::  Graph

Paring :: Choi Seunghyun & Lee Seunghyun

Genre :: Romantic comedy ??

Rate :: PG – 13

Beta reader :: Graph & Meuk

Theme song :: Wait a minute – Pussycat doll ft. Timberland

                          นอนน้อย – แชมป์ ศุภวัฒน์

 

ปิดเพลงข้างๆ ซะนะคะ อันนั้นมันประกอบ มายวิคทอรี่ T  T

 

 

Note :: ที่จริงโดนกราฟโปรยพล็อตให้เมื่อนานมาแล้ว ตอนนั้นดูเอ็มวีโสเภณี มันเลยมอบพล็อตให้ (ส..โสเภณี?) แต่งค้างไว้นาน เลยแถมาใส่วันเกิดพี่ซึงฮยอนซะงั้น ฮ่าๆๆ สุขสันต์วันเกิดนะพี่ท๊อป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

:: Insomnia ::

 

 

 

 

 

 

 

“ คุณฮะ... ตัวผม แสนวอนเป็นไง ? ”

 

 

เสียงเล็กทำให้เขาหันหลังกลับไปมอง ก็ยังคงอึ้งๆและงงๆกับประโยคเมื่อครู่ ตาคมมองลงไปยังชายเสื้อตัวเองสลับไปมากับใบหน้าเจ้าของมือขาวๆที่มาดึงเสื้อเขาไว้...

 

 

...เด็ก..ผู้ชาย?

 

ใช่! เด็กผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ อยู่ดีๆก็มาดึงชายเสื้อเขาแล้วก็พูดประโยคนั้นออกมา แสนวอน? เด็กเนี่ยเหรอแสนวอน? แล้วคิดอะไรของเขา ถ้าทำอาชีพนั้นก็น่าจะรู้นี่ว่าทำแบบนี้มันไม่ถูก มันถูกเหรอที่อยู่ดีๆมาเสนอตัวให้ทั้งๆที่เขาควงสาวหุ่นเช๊ะเดินเข้าโรงแรม คิดอะไรอยู่เนี่ย?

 

แววตาไร้เดียงสาแบบนั้นไม่น่าเชื่อว่าจะมาทำงานแบบนี้อ่ะนะ ร่างสูงยังคงมองสบตากับแววตาเรียวที่เด็ดเดี่ยวแต่กลับสั่นระริกนั้น มือที่จับชายเสื้อเขาก็สั่น มาใหม่? เพิ่งมาทำงานนี้? หรือยังไง? อ้าวนั่น หลบตาเขาซะแล้ว

 

 

“ ท๊อปคะ รีบไปเถอะค่ะ อย่ามาสนใจเด็กสกปรกแบบนี้เลย หน้าตาก็ดีนะ ไม่น่าเลย..”

 

 

นั่นสิ หน้าตาก็ดี แถมยังน่ารักอีกต่างหาก ทำไมถึงได้มาทำงานแบบนี้ได้นะ เด็กนั่นหันหน้ามามองตาเขาอีกครั้ง เห้ย! อย่าอ้อนได้ไหม ก็..ก็คืนนี้เขาควงเด็กในสังกัดมาแล้วนี่ จะให้ทิ้งหล่อนแล้วไปกับเจ้านี่ก็คงไม่ได้ล่ะนะ จากนั้นสายตาผิดหวังก็ตามมา ให้ตายเถอะ!

 

เขาเป็นถึงเจ้าของสถานีโทรทัศน์ชื่อดังในวงการบันเทิง เจอคนสวย น่ารัก ดูดีมาตั้งเท่าไรต่อเท่าไร มาใจเต้นแปลกๆอะไรกับเด็กผู้ชายขายบริการแบบนี้วะ

 

 

 

 

เชวซึงฮยอนแพ้เด็กน่ารัก ??

 

 

 

 

.

 

.

 

.

 

 

 

จ..ใจร้ายว่ะ ใจร้ายมากๆ รู้ไหมว่ากว่าจะรวบรวมความกล้าเดินเข้ามาหาและพูดประโยคแบบนั้นต้องเสียพลังงานไปแค่ไหน คนมันไม่เคยนี่หว่า จะรู้เหรอว่าต้องทำยังไง ไปเสนอตัวให้คนแบบไหน อีกอย่างเขาไม่ได้เป็นผู้ชายอย่างว่าซะหน่อย.. อ..เออ ก็กำลังเป็น กำลังจะเป็นครั้งแรกด้วย ก็เห็นแต่งตัวดี แลดูมีฐานะ ก็เห็นว่าผู้ชายอย่างว่าจะต้องจับคนรวยๆหล่อๆมีอันจะกินนี่นา ก็เลยเดินเข้าไปหาบ้าง

 

 

ถ้ารู้ว่าจะโดนว่าด้วยประโยคแบบนั้นจากยัยเจ้นั่น จ้างให้ อีซึงฮยอน ก็ไม่เดินเข้าไป!!

 

 

เขาไม่ได้อยากจะทำอาชีพนี้ แต่มันไม่มีทางเลือก คนจนอย่างเขามีทางเลือกอะไรได้บ้าง คนที่หนี้สินท่วมหัว คนที่น้องสาวแท้ๆป่วยอยู่และต้องการเงินไปผ่าตัดครั้งแรกอย่างด่วน ต้องเลือกอะไรด้วยรึไง แล้วจะเอายังไงต่อเนี่ย นั่งคิดนอนคิดมาสามคืน กว่าจะกล้าทำอาชีพนี้ ถ้าไม่เพื่อฮันนาที่นอนป่วยรอผ่าตัดอยู่ที่โรงบาล เขาไม่มีทางมาทำอะไรแบบนี้แน่

 

แต่จะยอมแพ้ไม่ได้ คืนนี้ไม่ได้ คืนพรุ่งนี้ยังมี แต่ฮันนาต้องผ่าตัดอีกสามวันข้างหน้านี้แล้ว ฮือออ อีซึงฮยอนจะทำยังไงดีเนี่ยยยยยย!!!!??!!?!

 

 

 

.

 

.

 

.

 

 

 

ตีสาม..

 

 

 

ผู้หญิงที่เขาควงมาได้กลับไปเมื่อสามชั่วโมงที่แล้ว แต่เชวซึงฮยอนนอนไม่หลับ ติดใจลีลาของหล่อน? ไม่ใช่หรอก ก็งั้นๆ ติดใจอะไรบางอย่างที่น่ารักๆมากกว่า แววตาเด็ดเดี่ยว แต่กลับแฝงความไร้เดียงสา นั่นผู้ชายขายบริการแน่เหรอ ทะเล่อทะล่าเดินมาหาเขาแบบไม่ดูตาม้าตาเรือแบบนั้น ใครเขาทำแบบนั้นกัน แถมยังบอกว่าตัวเองมีค่าแค่แสนวอน บ้าน่า น่ารักขนาดนั้น แสนวอนน้อยไปหรือเปล่า

 

แต่เสียดายเหอะ คงผ่านมาเยอะ หรือเปล่า? ท่าทางทำอะไรผิดๆถูกๆ ดูโก๊ะแบบนั้น ครั้งแรกหรือเปล่านะ? ถ้าครั้งแรก...

 

 

“ไม่ได้การละ”

 

 

กว่าเชวซึงฮยอนจะข่มตาหลับก็เกือบเช้า..

 

 

.

 

.

 

 

.

 

 

 

ตีสี่.. .

 

 

อีซึงฮยอนกลับมาถึงบ้านตั้งแต่ห้าชั่วโมงที่ก่อนหน้านี้แล้ว แต่นอนไม่หลับ เพราะคืนนี้ไม่บรรลุเป้าหมาย? ก็ไม่ใช่ ติดใจอะไรที่..ที่ดูแบบว่า อบอุ่นมากกว่า(มั้ง) ก็สายตาที่มองมาจนต้องเบือนหน้าหนี มันแฝงไปด้วยความอบอุ่นยังไงไม่รู้ แม้จะดูนิ่งๆ เย็นชาๆ แต่มองกันหลายวินาทีขนาดนั้น เหมือนมันรับรู้อะไรบางอย่างที่ทำให้รู้สึกดีได้อ่ะ

 

แต่ยัยเจ้หน้างิ้วนั่นก็พูดซะ....

 

ก็..ก็ไม่ได้อยากจะทำ แต่มันจำเป็นนี่นา ไม่ได้อยากจะถูกเหยียดหยามขนาดนั้น แต่มันไม่มีทางเลือกแล้วนี่ เขาไม่ได้เกิดมาร่ำรวยเหมือนใครหลายคนนี่นา

 

ถูกของเจ้เขาแหละ                                                          

 

 

สักวัน..อีซึงฮยอนก็ต้องสกปรก

 

 

 

 

...และอีซึงฮยอนก็ไม่ได้นอน จนถึงเช้า

 

 

 

.

 

.

 

.

 

 

 

ร่างสูงในสูทสีดำราคาแพงยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างลานน้ำพุหน้าโรงแรม มือหนาล้วงกระเป๋า สายตาทอดมองไปบนฟ้า ถัดไปมีรถสปอร์ตเปิดประทุนสีแดงจัดจอดอยู่ โรงแรมนี้เขาเพิ่งมาเมื่อวานและกลับออกไปเมื่อช่วงสาย โรงแรมระดับห้าดาวสวยหรูตั้งอยู่ทำเลเหมาะสม ห่างไปในทิศตรงข้ามของโรงแรม เป็นถนนย่านดาวน์ทาวน์ที่รถราวิ่งพลุกพล่าน แต่กลับมีสถาปัตยกรรมอันทันสมัยสูงใหญ่ตั้งอยู่ ตึกสูงระฟ้า อยู่ตรงข้ามตำแหน่งเขายืน ห่างจากเขาไปประมาณห้าร้อยเมตรได้ แต่สูงใหญ่ราวกับมาตั้งอยู่ตรงหน้าก็ไม่ปาน สวย สูง ระดับห้าดาวแพลตตินัมแบบนั้น ไม่รวยจริง ก็ไม่มีสิทธิ์ไปเหยียบ ไม่พิเศษจริง ชั้นบนสุดนั้นก็ไม่มีใครได้ขึ้นไป

 

 

แล้วดึกดื่นขนาดนี้ เชวซึงฮยอนมาทำอะไรที่นี่

 

 

เขาก็แค่เบื่อ ขี้เกียจเที่ยว ไม่อยากกลับห้อง กลับไปก็คงนอนไม่หลับ แล้วมายืนหวังอะไร? หวังว่าจะเจอเด็กคนเมื่อวาน? ก็อาจจะใช่ เขาอยากเจออีก ติดใจล่ะมั้ง ยังไงก็ขายอยู่แล้ว ลองซื้อสักคืนจะเป็นไรไป

 

ก้นบุหรี่ถูกทิ้งลงที่พื้น ควันสีขาวอมเทาถูกพ่นออกมาเป็นครั้งสุดท้าย ค่อยๆเบาบางเคล้าอากาศ ก่อนจะหมดลง เชวซึงฮยอนเตรียมตัวจะกลับ ก็ว่าจะไม่อยากอยู่ที่นี่ ถ้าไม่มีเด็กนั่น ที่นี่ก็น่าเบื่อเหมือนกันนั่นแหละ ไปกับคนอื่นแล้วมั้ง ราคาแสนวอนแค่นั้น น่ารักขนาดนั้น ใครไม่ซื้อก็โง่ยิ่งกว่าโง่

 

 

 

.

 

.

 

.

 

 

โว๊ะ! เจอเป้าหมายแล้ว ผู้ชายที่แต่งตัวดูดีที่ยืนหันหลังสูบบุหรี่อยู่นั้น น่าจะพอใช้ได้น่า ไหนๆก็ไหนๆ ถ้าไม่รีบละก็ จะหาเงินมาไม่ทันช่วยเหลือน้องสาวนะ ยืนข้างรถสปอร์ตสีแดงสดด้วย ท่าทางจะราคาหลายล้าน เอาไงเอากันวะ เราต้องกล้าเข้าไว้ ลองเลือกจะทำแบบนี้แล้วนี่ ถ้าได้เงินครบก็เลิกแค่นั้นมันจะไปยากอะไร แต่อย่าเจอผู้ชายคนเมื่อวานเป็นพอ ไม่กล้าสู้หน้าเลยให้ตายเถอะ

 

 

สองขาก้าวเดินเข้าไปใกล้เหยื่อรายแรก..

 

 

“สักพักก่อนดีกว่า”     แล้วก็ป๊อด..

 

 

ก็..ก็ผู้ชายคนนั้นสูบบุหรี่ อีซึงฮยอนไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ มันเหม็น เลยไม่ชอบ เพราะงั้นให้ผู้ชายรวยๆคนนั้นสูบบุหรี่เสร็จก่อนแล้วค่อยเข้าไปหา คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

 

 

.

 

.

 

.

 

 

แรงสะกิดจากชายเสื้อด้านหลังทำให้เชวซึงฮยอนต้องหันกลับไปมอง..

 

เด็กที่ไหนมาก้มหน้าก้มตาดึงชายเสื้อเขาเนี่ย? เงยหน้าขึ้นมามันจะเป็นอะไรตายรึไง

 

 

 

“ค..คุณฮะ ช่วยซื้อผมหน่อย.. .ส..นะ..ฮะ”

 

 

พูดอะไรของเขาวะ?

 

แล้วก้มหน้าซะคางชิดหน้าอกแบบนั้น ใครมันจะไปฟังรู้เรื่อง

 

 

 

“ว่าอะไรนะ?”  เชวซึงฮยอนเอ่ยถาม กลับทำให้เด็กคนนี้กำชายเสื้อเขาแน่นกว่าเดิม เหมือนจะอยากตะโกนออกมาด้วยความเหลืออดเลยแฮะ และก็นะ หลับตาด้วยใช่ไหมเนี่ย

 

“คืนนี้ผมจะอยู่กับคุณทั้งคืน ถ้าคุณจ่ายให้ผมแสนวอนฮะ !!!”

 

 

...นั่นไงหลับตาจริงๆด้วย

 

หลับตาปี๋ แถมกำชายเสื้อเขาซะแน่นเลย ถ้าเด็กคนนี้ลืมตาขึ้นมาคงจะได้เห็นเขายิ้มจนแทบจะหัวเราะก้ากออกมา ถ้าลืมตาขึ้นมาก็คงจะเห็นว่าเขาเป็นใคร ก็เพิ่งเจอกันเมื่อวานเองนี่

 

 

 

“อึก..ฮ..ฮ่าๆๆๆ เป็นนายจริงๆด้วย เด็กแสนวอน ฮ่าๆๆ”

 

“ห..ห่ะ?”

 

“ฮ่าๆๆ เจอกันอีกแล้ว ค่าตัวไม่อัพขึ้นเลยเหรอ?”

 

“เหวอ..คุณ!!”

 

“ใช่ ฉันเอง ฮ่าๆๆ น่ารักดีนะเรา”

 

 

 

.

 

.

 

.

 

 

น่ารักดีนะเรา

 

 

........???

 

 

 

อะไรวะ อะไรกัน น่ารงน่ารักอะไร ใครน่ารักวะ

 

แล้วทำไมเขาต้องซวยแบบนี้ เมื่อวานก็ทีหนึ่งละ แล้ววันนี้ยังเจออีก นี่ลูกค้ารายแรกของเขาทำไมต้องเป็นหมอนี่ทุกทีล่ะ ให้ตายเถอะ แล้วดูดิ จะขำอะไรนักหนา เขามันดูตลกมากนักรึไงกัน เมื่อวานยัยคู่ควงของหมอนี่ก็เย้ยหยันกันไปทีหนึ่งแล้ว วันนี้ยังต้องมาเจอผู้ชายคนนี้หัวเราะเยาะอีกเหรอ

 

..อะไรวะ เสียเวลาทำมาหากินชะมัด

 

ไม่อยู่แล้ว ไปหาคนอื่นดีกว่า บ้าชิบ!

 

 

 

“จะไปไหน”

 

“...ปล่อยดิ~”     มาจับทำไม ปล่อยมือไปเลย ใครจะอยู่ให้หัวเราะเยาะกันล่ะ

 

“จะขายไม่ใช่เหรอ ก็จะซื้อไง แสนวอนใช่มั้ย?”

 

“...................”  เห๊ะ? จะซื้อ?? ต..แต่ผู้ชายคนนี้หัวเราะเยาะเรา คู่ควงหน้างิ้วนั่นก็ดูถูกเรา เอาไงดี? ก็มาเพื่อจะขายไม่ใช่เหรอ ยังไงก็ต้องโดนว่าแบบนี้อยู่แล้วนี่

 

“ฉันให้สามแสนวอน ไปที่นั่นกับฉัน .. .”  มือชี้ไปที่ตึกสูงระฟ้าข้างหน้า ตาเรียวเล็กมองตาม  “..คืนนี้ทั้งคืน”

 

 

 

ส..สามแสนวอน ?

โรงแรมนั่น ?

คืนนี้ทั้งคืน ?

กับผู้ชายคนนี้ ?

....เหรอวะ?

 

อีซึงฮยอนก้มลงมองมือที่จับมือเขาอยู่ สลับมองไปมากับใบหน้าคมที่ฉายรอยยิ้ม

 

 

 

“..อืม”

 

 

 

.

 

.

 

.

 

 

ตกลงแล้ว?

 

แล้วทำหน้าแบบนั้น น่ารักไปแล้วนะเด็กคนนี้ แล้วตอนพยักหน้าอีก เห็นนะว่าหน้าแดงด้วย เข้าใจและเชื่อสนิทใจเลยว่านี่ครั้งแรกแน่ๆ อย่างน้อยก็โล่งใจล่ะนะ ว่าเขาคือคนแรกของเด็กคนนี้

 

 

 

“ว้าว~ รถสวยมากๆเลยฮะ ข้างนอกว่าสวยแล้วนะ ข้างในหรูชะมัดเลย”

 

“........”  ดูยังไงก็น่ารัก ทำอะไรก็น่ารัก

 

“..เอ่อ คุณจะพาผมไปที่โรงแรมนั่นจริงๆเหรอฮะ ม..มันหรูไปหรือเปล่า”  อีซึงฮยอนถามออกไปเพราะว่าเมื่อวานก็เห็นควงสาวเข้าโรงแรมที่เพิ่งขับรถออกมานี่นา

 

“..ทำไมล่ะ?”  ก็ชั้นบนสุดน่ะของฉันซื้อเอาไว้เอง มันเป็นบ้านฉันไง ไม่เคยมีใครได้ขึ้นไปหรอกนะ แต่ฉันจะพานายขึ้นไป และแน่นอนเมื่อกี้เชวซึงฮยอนโทรสั่งให้พนักงานโรงแรมเตรียมบางอย่างไว้แล้ว

 

“ก..ก็ ทีเมื่อวานคุณยังพาผู้หญิงคนนั้นเข้าโรงแรมข้างหลังนั่น ล..แล้ว..”

 

“มันเหมือนกันที่ไหน อย่าพูดมากสิ ฉันซื้อนายมาแล้วนะ เด็กแสนวอน”

 

“ผมไม่ได้ชื่อ เด็กแสนวอนซะหน่อย”  ก็ยังจะทำเสียงงุ้งงิ้ง

 

 

 

เชวซึงฮยอนหัวเราะกับท่าทีของเด็กที่นั่งอยู่ข้างๆ ก่อนจะเลี้ยวเข้าลานจอดรถวีไอพี จากนั้นทั้งสองก็พากันเดินเข้ามายังตัวตึก ภายในถูกออกแบบอย่างหรูหราชนิดที่ว่า อีซึงฮยอนคนนี้ไม่คิดไม่ฝันเลยสักนิดว่าจะได้มาเหยียบที่นี่

 

ผู้ชายคนนี้รวยจริงๆ คิดไม่ผิดสินะที่ยอมมาด้วย

 

 

แต่เหตุการณ์ต่อไปที่จะเกิดหลังจากนี้ต่างหาก เขาต้องทำงานให้คุ้มกับเงิน งานอย่างว่า..

 

 

..ล..แล้วจะทำยังไง คนมันไม่เคย แค่ฟังๆที่เพื่อนเล่ามาและบางคนก็บอกว่าให้ทำแบบนู้นแบบนี้ แล้วแต่ละแบบก็นะ ฮือ ไม่เอาได้มั้ยอ่ะ ยังไงก็ยังไม่ได้รับเงินนี่นา กลับตอนนี้จะทันมั้ย

 

 

 

.

 

.

 

.

 

 

แล้วยืนตัวสั่นอะไรในมุมลิฟต์?

 

กลัวขึ้นมารึไง ทีตอนเดินไปหาล่ะไม่คิด แล้วถ้าไปกับคนอื่นจะทำยังไง อยากจะต่อว่าหรอกนะ แต่คิดว่าตอนนี้ยังไม่มีสิทธิ์อะไรที่จะทำแบบนั้น ลูกน้องคงเตรียมของไว้แล้ว และเงินสดที่เจ้าตัวอยากได้ก็ให้คนเตรียมไว้เช่นกัน

 

จะเอาไปทำอะไร? เดือดร้อนเงินถึงขนาดต้องมาขายตัวแบบนี้ นายมีปัญหาอะไรกันแน่?

 

..แล้วมันใช่เรื่องของเขาไหมต้องมาพะวงกับเด็กคนนี้

 

เชวซึงฮยอนเป็นบ้าอะไรเนี่ย!!

 

 

 

 

“ว่าแต่..ชื่ออะไรน่ะเรา?”

 

“ห..หา? เอ่อ.. อีซึงฮยอน ฮะ”

 

“...???”

 

 

 

 

เอาล่ะสิ ดันมาชื่อเหมือนกันอีก

 

 

 

.

 

.

 

.

 

 

 

โอย อยากลับแล้ว ไม่เอาแล้ว สามแสนก็ไม่เอาแล้ว ห้าแสนหกแสนก็ไม่เอาทั้งนั้นอ่ะ อีซึงฮยอนอยากกลับบ้าน ฮือ มันไม่เคยอ่ะ มันไม่เคย แล้วทำไมผู้ชายแมนๆอย่างเขาต้องมายอมเอาร่างกายถวายให้กับผู้ชายที่ดูแมนกว่าอย่างคนคนนี้ด้วยวะ

 

ที่มายืนมุดซอกลิฟต์นี่เพราะกลัวหรอก ไม่น่ากล้าเดินเข้าไปหาเลยให้ตายสิ นี่แหละคือนิสัยเสียอีกข้อ ไม่ชอบให้ใครมาท้า มาดูถูก กล้าบ้าบอไม่คิดหน้าคิดหลัง แล้วไอ้ลิฟต์นี่ก็ทำผนังทึบๆไม่ได้รึไงวะ เป็นกระจกทุกด้านเลยแม่ง อีซึงฮยอนไม่กล้าเงยหน้ามองอีกคนที่ยืนเยื้องไปข้างหน้าด้วยซ้ำ

 

 

“ว่าแต่..ชื่ออะไรน่ะเรา?”

 

“ห..หา? เอ่อ.. อีซึงฮยอน ฮะ”

 

“...???”

 

 

 

 

ง..เงียบทำไมวะ ตามมารยาทถ้าเขาบอกชื่อไปแล้ว อีกคนก็ต้องแนะนำตัวบ้างสิ นี่เล่นมาถามชื่อคนอื่น แล้วก็ยืนเงียบแบบนี้มันเสียมารยาทนะรู้มั้ย..

 

 

“..ล..แล้วคุณล่ะฮะ ...อ..เอ่อเนาะ เมื่อวานผู้หญิงคนนั้นเรียกคุณว่า ท๊อป นี่นา คุณชื่อท๊อปใช่มั้ย?”

 

“..ตอนนี้เรียกแบบนั้นไปก่อนก็ได้”

 

“..............”

 

 

ห่ะ? หมายความว่ายังไงอ่ะ ตอนนี้ให้เรียกท๊อปเหมือนคนอื่นไปก่อน? แล้วตอนหน้าต้องอีกชื่อนึง หรืออะไรยังไง? งงนะ จะมีอีกชื่อทำไมเนี่ย

                                        

 

 

กิ๊ง~

 

 

 

ก..ใกล้ขึ้นแท่นประหารแล้วสินะ ฮึก พรหมจรรย์กู  T  T

 

 

 

 

.

 

.

 

.

 

 

 

“เข้ามาสิ..”

 

 

พูดพลางผายมือให้คนตัวเล็กกว่าเดินเข้าห้องไปก่อน ..........แต่ก็นิ่ง -  -

 

แถมยังยืนก้มหน้าตัวสั่นอยู่หน้าห้องอีก ตอนนี้ล่ะกลัว ทีตอนเดินเข้าหาผู้ชายล่ะไม่กลัวนะอีซึงฮยอน

 

 

 

“เข้ามาก่อนสิ..ซ..ซึงฮยอน”  มันก็แปลกนิดๆอ่ะนะ เหมือนเรียกชื่อตัวเองยังไงยังงั้น

 

“......................”

 

 

ส่ายหัวไปมาทำไม จะไม่เข้ามาเรอะ?

 

...ใครจะยอมปล่อยล่ะ

 

 

พูดจบคนตัวสูงก็จัดการคว้าข้อมืออีกคนแล้วดึงเข้ามาในห้อง จัดการล็อกประตูด้วยรหัสห้าตัวเสร็จศัพท์ เพื่อให้แน่ใจว่า จะไม่มีใครหน้าไหนเข้ามารบกวนได้ และไม่มีใครหน้าไหนออกไปได้เช่นกัน นั่นก็ทำให้คนตัวเล็กเบิกตากว้างอ้าปากค้าง

 

 

 

.

 

.

 

.

 

 

แอร๊!

 

ไม่เอาแบบนี้สิ พอมาถึงที่แล้วก็ป๊อดเองซะงั้น ค..คือยังไม่พร้อมได้ป่ะล่ะ ขอทำใจก่อนสักวันหนึ่งได้มะ? แล้วทำไมเขาต้องมาทำตัวเหมือนเจ้าสาวจะเข้าด้วยวะ! มันไม่ใช่อีซึงฮยอนอ่ะ มันไม่ใช่!

 

 

 

“อ..เอ่อ คุณท๊อปฮะ ผม..ผม”   ผมอยากกลับบ้าน อยากจะพูดแบบนี้เหลือเกิน

 

“หืม?”

 

“คุณท๊อป จะอาบน้ำ ก..ก่อนมั้ย?”  

 

 

คำพูดที่ออกจากปากแทบจะไม่เป็นภาษา ยิ่งเมื่อสบตาเข้ากับเจ้าของห้องก็ยิ่งใจเต้นรัว

เอาวะ เอาไงเอากัน เพื่อฮันนา ท่องไว้สิอีซึงฮยอน เพื่อลีฮันนาน้องสาวที่นอนป่วยอยู่!

 

 

 

“ฉันอาบมาแล้ว”

 

 

 

เฮือกกกกกกกกกกกก ข้ามขั้นตอนไปอีกขั้น จากที่ศึกษาจากเพื่อนมา ตอนแรกต้องอาบน้ำให้ แต่นี่อีกคนบอกว่าอาบมาแล้ว แล้วต่อไปก็..ก็....

 

 

“อ..เอ่อ..เหนื่อยมั้ยฮะ?”

 

 

ฮือออออ นวด ต่อไปคือนวดไหล่ให้คลายความเมื่อยหล้า เพื่อนว่ามาแบบนั้น แต่ดูทำดิ เงอะงะแบบนี้ อีซึงฮยอนคิดว่าอีกคนคงจะเหนื่อยใจเพราะเขานี่แหละมั้ง

 

 

“อีซึงฮยอน..”

 

“ฮ..ฮะ!”  สะดุ้งสุดตัวเมื่อมือหนาวางลงมายังไหล่ทั้งสองข้าง

 

 

 

“จะถอดเอง หรือจะให้ฉันถอดให้?”

 

 

 

“ห๊า!?! !”

 

 

 

 

 

 

 

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก กก ก.. .

 

 

 

.

 

.

 

.

 

 

 

ฮ่าๆๆๆ โอ้ยยย เชวซึงฮยอนอยากจะขำกลิ้งให้ตกตึกชั้นบนสุดเดี๋ยวนี้เลยให้ตายสิ จะตลกไปไหน จะไร้เดียงสาไปไหนอีซึงฮยอน! แล้วดูทำหน้าเข้า ลุกลี้ลุกลนจนอยากจะปล้ำแล้วนะเนี่ย

 

ตอนแรกตั้งใจจะแกล้งแต่เบาๆ แต่นี่ขอเหอะ เห็นแบบนี้มันยิ่งน่าแกล้งนะรู้ไหม

 

อีซึงฮยอนตอนเขินอายแล้วทำตัวไม่ถูกแบบนี้ มันน่ารัก

 

แล้วทำหน้าร่ำๆว่าจะร้องไห้ มันน่าแกล้ง

 

..อ่ะ...นี่เขา รู้สึกแบบนี้กับเด็กผู้ชายคนนี้งั้นเหรอ?

 

 

ไม่เคยเป็นแบบนี้นี่เชวซึงฮยอน เคยใส่ใจขนาดพามาที่ห้องนี้ไหม

..ก็ไม่

 

เคยพูดจาหยอกล้อให้เหยื่อได้อายม้วนทำตัวไม่ถูกแบบนี้บ้างหรือเปล่า?

.. ก็ไม่เคย

 

เคยยิ้มและหัวเราะอย่างสนุกสนานกับท่าทีของคนอื่นๆแบบนี้มากี่ครั้งแล้วนะ?

..ก็ไม่เลยสักครั้ง

 

 

เพราะชื่อเดียวกันหรือเปล่า เพราะน่ารักน่าแกล้ง?

หรือเพราะมีอะไรที่พิเศษกว่านั้นกันนะ

 

 

 

 

“ผ..ผม.....ผมถอดเอง...ฮ..ฮะ”

 

“อ่าห๊ะ งั้นก็ถอดเลยครับ ........ .ซึงฮยอน~”

 

 

นี่แค่ยื่นหน้าไปกระซิบข้างหู ก็แดงไปทั้งหน้าทั้งคอจนลามมาถึงใบหูแล้วนะ

 

มือเล็กสั่นไหวเมื่อค่อยๆถอดแจ็คเก็ตด้านนอกออก เชวซึงฮยอนเดินมานั่งลงบนเตียงมองอีกคนไม่วางตา ผิวขาวเนียนเริ่มอวดสายตาเขาเรื่อยๆเมื่อเจ้าตัวปลดกระดุมสามเม็ดแรกของเชิ๊ตสีชมพูอ่อนออกมา...

 

 

“หยุดทำไม?”

 

“..ค..คือผม..เอ่อ..”

 

 

เชวซึงฮยอนเอื้อมมือไปดึงให้อีกคนเดินเข้ามาหา แรงขืนเพียงเล็กน้อยจากคนตัวเล็กทำให้เขายิ้มให้ อีซึงฮยอนไม่แม้แต่จะมองหน้าเขา จนกระทั่งร่างบางถูกดึงลงมานั่งคร่อมบนตัก มือหนาเชยคางมนขึ้นมามองหน้า แววตาไร้เดียงสาแบบนี้ไม่อยากให้ใครได้มองเลยให้ตายเถอะ

 

 

“กลัวเหรอ?”

 

“เปล่า!”

 

ดูออกทันทีว่าเป็นคนไม่ยอมแพ้ใคร และไม่ชอบให้ใครมาท้า

 

“นายตัวสั่นนะ”

 

“..ผ..ผมหนาวต่างหาก นี่มันหน้าหนาว แล้ว..แล้วผมก็ไม่ได้ใส่เสื้อ”

 

น่ารักไปแล้วอีซึงฮยอน ไม่อยากให้ใคร ไม่ต้องทำแบบนี้กับใครได้ไหม

 

“ไม่ต้องขายตัวแล้ว มันไม่เหมาะกับนายหรอก”

 

 

 

.

 

.

 

.

 

 

 

ไม่ต้องขาย?

 

หมายความว่ายังไง? จะหยุด? จะไม่ทำอะไร? แล้ว..แล้วเงินล่ะ เงินค่ารักษาตัวน้องเขาล่ะ

 

 

“ไม่นะฮะ ผมทำได้ ผมทำได้จริงๆ”

 

 

พูดพลางขยับกายเข้าเบียดชิดอีกฝ่าย มือเล็กรีบปลดกระดุมเสื้อที่เหลืออยู่จนหมด เผยร่างกายบอบบางและผิวขาวเนียนแก่อีกฝ่าย อีซึงฮยอนลืมอายแล้วตอนนี้ เขาห่วงชีวิตน้องสาวเขาตอนนี้ต่างหาก มาถึงขนาดนี้แล้วจะมาหยุดแบบนี้ได้ยังไง

 

 

“.....อีซึงฮยอน สัญญากับฉันก่อนเรื่องนึง”

 

 

มือหนาค่อยลูบไล้ไปตามผิวขาวที่ระเรื่อขึ้นเป็นสีชมพูจางๆเพราะความเขินอาย อีซึงฮยอนสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมือเย็นนั้นลูบไล้แผ่วเบาตามแผ่นหลังและลาดไหล่

 

 

“..ส..สัญญา?”

 

“พ้นจากคืนนี้ไป จะไม่ขายตัว”

 

“....................”

 

“สัญญาสิ อีซึงฮยอน นายได้เงินฉันไปแล้ว เอาไปทำประโยชน์แก่นายหรืออะไรก็แล้วแต่ จะเลิกทำแบบนี้”

 

“..ผม.. .เอ่อ...ผมสัญญา”

 

“แค่นั้นแหละ”

 

 

 

คนตัวเล็กถูกดึงเข้าไปกอด ริมฝีปากหนากดจูบลงบนไหล่เนียน ไล้มายังไหปลาร้า ขบเม้มเบาๆทำเอาคนที่นั่งบนตักสะดุ้ง

 

 

“อื้อ..”

 

 

เชวซึงฮยอนยิ้มบางๆ ก่อนจะจูบเบาๆลงบนริมฝีปากบาง ค่อยๆจูบเบาๆไล้ตามริมฝีปาก ปลอบประโลมให้หายหวาดกลัว ก่อนลิ้นชื้นจะดุนดันเข้าไปในโพรงปาก ความหอมหวานภายในเกือบจะทำให้เชวซึงฮยอนแทบคลั่ง ลิ้นเล็กโต้ตอบกลับมาอย่างไม่ประสีประสา มือน้อยๆขยุ้มเสื้อเขาจนยับยู่ยี่ เสียงหวานครางฮือประท้วงเมื่อรู้สึกว่ากำลังจะขาดใจ

 

 

 

“หวานนะ...จูบอีกได้มั้ย?”

 

 

 

ค..ใครใช้ให้ถามวะ?

 

 

 

“...อีซึงฮยอน ขอจูบอีกนะ”

 

 

“......................” 

 

 

 

 

เมื่อเห็นคนบนตักพยักหน้าด้วยความเขินอาย เชวซึงฮยอนก็ประกบริมฝีปากเข้าไปใหม่ คราวนี้เต็มไปด้วยความเร้าร้อนและปรารถนา จนอีกคนครางฮือ เรี่ยวแรงของอีซึงฮยอนแทบหมดไม่มีเหลือ อารมณ์ร้อนถูกจุดให้โหมกระพือโดยร่างสูง ริมฝีปากยังไม่ละออกจากกัน ลิ้นชื้นพัวพันกันไปมาในโพรงปาก หอมหวานไม่มีที่สิ้นสุด

 

อีซึงฮยอนสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรู้สึกว่าแผ่นหลังของตนสัมผัสลงบนเตียง ตอนนี้เชวซึงฮยอนทาบทับอยู่บนร่าง มือหนาลูบไล้บนแผ่นอกเปลือยเปล่า ริมฝีปากผละออกมากดจูบลงบนซอกคอ ไล้ลงมายังหน้าอกเปลือยที่แอ่นขึ้นลงด้วยแรงอารมณ์

 

 

“อ๊า..”

 

 

เสียงหวานร้องครางเมื่อลิ้นร้อนไล้วนไปมาบนยอดอกสีชมพู มือเล็กขยุ้มลงบนเตียง แววตาปรือปรอย ก่อนใบหน้าหวานจะหันออกมาด้านข้างไปเจอกับตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ที่ทำจากกระจก

 

 

ใครกัน?

 

คนคนนั้นคือเขาเหรอ?

 

คนที่นอนแผ่หลาให้ผู้ชายกอบโกยความสุขสมจากร่างกายนี้ นั่นมันเขาหรือไง?

 

 

ม..ไม่

 

 

 

“อ่ะ..ด..เดี๋ยว เดี๋ยวฮะ อื้อ”

 

 

อีกฝ่ายไม่คิดที่จะฟังกันเลย คนตัวเล็กจึงใช้แรงทั้งหมดที่เหลือผลักคนบนร่างออก แล้วพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง คนตรงหน้านั่งมองอย่างอมยิ้ม

 

 

“คือ..ขอเวลาเดี๋ยวฮะ..ผ..ผม...”

 

“นายไม่กล้าจริงๆด้วย”  มือหนาลูบเบาๆที่ศรีษะเล็กนั่น

 

 

 

อีซึงฮยอนตอนนี้ยั่วกันชะมัด ตัวขาวเนียนอมชมพู บนตัวมีร่อยรอยสีกุหลาบที่เขาจงใจทิ้งไว้เมื่อครู่ ใบหน้าปรือปรอยและฝืนพยายามตั้งสติ เขาอยากจะครอบครอง หากแต่ดูแววตาและท่าทางที่ไร้เดียงสาแบบนี้เขาเองก็ทำไมลง

 

ไม่อยากขืนใจ ไม่อยากทำให้เจ็บ

 

..แต่ก็ไม่อยากให้ใคร

 

 

 

 

“ผ..ผมทำได้นะฮะ แต่ผมขอตั้งตัวก่อน”

 

“อย่าฝืนเลย ซึงฮยอน”  พูดจบก็ดึงร่างบอบบางเข้ามากอด มือหนาลูบปลอบประโลมไปตามแผ่นหลังส่วนอีกข้างก็ลูบไปมาบนศรีษะเล็กที่ซุกอกเขาอยู่

 

“..ผ..ผมทำได้จริงๆ คุณท๊อป”

 

“เงินน่ะ เอาไปเถอะ นายต้องมีปัญหาแน่ๆถึงต้องหาเงินด้วยวิธีนี้ใช่ไหม”

 

“................”  อีซึงฮยอนพยักหน้ากับอกกว้าง

 

“สามแสนวอนน่ะ ฉันให้”

 

“ไม่ได้หรอกฮะ คุณจะมาให้ผมฟรีๆได้ยังไง ผมไม่ชอบเอาเงินใครมาฟรีๆหรอกนะ”

 

“ไม่เป็นไรหรอกน่า เรื่องเล็กน้อย”  ทำไมนายเป็นคนดีจังเลยอีซึงฮยอน จะมาทำอาชีพนี้ยิ่งไม่ได้ใหญ่

 

“ให้ผมตอบแทนอะไรคุณได้บ้างฮะ ไม่งั้นผมก็ไม่รับเงินคุณหรอกนะ ผมไปขายให้คนอื่นก็ได้”

 

“ไม่ได้! ไหนสัญญากันแล้วไง ห้ามไปขายตัวให้คนอื่น”

 

“.แต่...ผม.....”

 

“อีซึงฮยอน ถ้าอยากตอบแทน พรุ่งนี้ไปที่บริษัทนี้....”  เชวซึงฮยอนยัดนามบัตรไว้ให้มือเล็ก แล้วให้กำเอาไว้  “.....พร้อมกับตุ๊กตาหมีสีขาวตัวนั้น”

 

 

 

อีซึงฮยอนมองไปทางที่นิ้วของอีกฝ่ายชี้ไป เห็นตุ๊กตาเท็ดดี้แบร์สีขาวบริสุทธิ์สะอาดขนาดสูงหนึ่งฟุตวางอยู่ยนโซฟาหนังสีดำ

 

 

“..น้องหมี!~”  

 

ยิ้มน่ารักเมื่อเห็นตุ๊กตาหมีสีขาวที่ว่า น่ารักไปแล้วนะ

 

“ใช่ ถ้าอยากตอบแทนฉันที่ให้เงินสามแสนวอน พรุ่งนี้ให้พาน้องหมีไปด้วย”

 

“..ฮ..ฮะ...แล้วคุณท๊อปจะไปไหน”   เสียงเล็กถามขึ้นเมื่ออีกคนผละออกแล้วลุกขึ้นจัดแจงเสื้อผ้าที่ยับเพราะฝีมือเขา

 

“ไปข้างนอก คืนนี้นายนอนที่นี่ได้ .. .ทำไม หรืออยากจะต่อล่ะ?”

 

“อื้อ..”

 

 

เสียงหวานครางฮือ พร้อมเบิกตากว้างเพราะอยู่ดีๆ อีกคนก็โน้มตัวลงมาจูบเขาน่ะสิ ตกใจหมด!

 

 

“ฉันไปนะ..”

 

“.....................”

 

 

แล้วเจ้าของห้องก็เดินออกไป ทิ้งให้อีซึงฮยอนนั่งอยู่บนเตียงเช่นนั้นต่อไป

 

จะไปไหน? ไปหาคนอื่นที่สมยอมกว่าเขาสินะ มันก็น่าอยู่หรอก ก็เขามันให้ไม่ได้อย่างคนอื่นๆ และไม่มีสิทธิ์รั้งไว้ด้วยนี่นา ให้คุณท๊อปไปหาคนอื่นนั่นแหละดีแล้ว ดีกว่าต้องมาอารมณ์เสียอยู่กับเขา

 

อีซึงฮยอนลุกขึ้นจากเตียง หยิบเสื้อเชิ้ตสีชมพูมาสวมใส่ลวกๆก่อนจะเดินไปยังโซฟาที่มีน้องหมีสีขาวนั่งอยู่ สายตาเรียวเหลือบไปเห็นซองสีน้ำตาลเข้มวางอยู่บนโต๊ะ มือเล็กหยิบมันมา จากนั้นก็เดินไปอุ้มน้องหมีตัวขาวมากอดไว้บนตัก

 

อีซึงฮยอนค่อยๆแกะซองสีน้ำตาลนั้นออก

 

..เงินสดสามแสนวอน

 

 

ตามที่ตกลงกันไว้ สามแสนวอนค่าจูบหรือเปล่านะ เพราะตัวเขาก็ไม่ได้ทำอะไรเลยนี่ แล้วพรุ่งนี้ที่บอกให้ไปหาพร้อมน้องหมีตัวนี้ ที่...

 

ใบหน้าหวานก้มมองนามบัตรในมือ

 

 

 

 

 

 

‘Choi Seunghyun

Senior Excecutive Managing Director

CHSH Entertainment’

 

 

 

 

ห๊ะ???  ประธานกรรมการบริหารระดับสูงบริษัทโทรทัศน์ยักษ์ใหญ่ของตระกูลเชว

 

..ม...ไม่จริงน่า

 

แต่ที่น่าตกใจกว่านั้น

 

 

Seunghyun .. .เชวซึงฮยอน

 

 

 

“ชื่อเดียวกันเล๊ย~”

 

 

 

อีซึงฮยอนกอดน้องหมีด้วยรอยยิ้ม แล้วก้มมองนามบัตรในมือ หัวใจเขาเต้นแรงไม่เป็นจังหวะเลยให้ตาย ผู้ชายคนนี้ชื่อเดียวกันกับเขาก็ไม่ยอมบอกกันเลยนะ ขี้แกล้งนี่หว่า

 

มือหยิบซองเงินสามแสนวอนมาเก็บไว้ พรุ่งนี้เขาต้องไปหาคุณหมอเจ้าของไข้ ไปติดต่อเรื่องผ่าตัดของฮันนา แล้วจากนั้นค่อยไปหาเจ้าของห้องคนนี้ละกัน..

 

 

 

“พรุ่งนี้เจอกันฮะ คุณท๊อป..ไม่สิ  คุณซึงฮยอน”

 

 

 

.

 

.

 

.

 

 

 

ตีสอง..

 

 

ร่างสูงยืนพิงรถสปอร์ตสีแดงตากอากาศหนาวเย็นอยู่ข้างนอก มือหนาจุดบุหรี่ขึ้นสูบ ก่อนจะพ่นควันสีขาวอมเทาออกไปในอากาศหนาว สายตาคมกริบมองไปยังตึกสูงระฟ้าที่เป็นพี่พำนักพักพิงของเขา ซึ่งตอนนี้เขาเสียสละให้เด็กผู้ชายน่ารักคนหนึ่งได้หลับนอนไปหนึ่งคืน

 

ส่วนตัวเขาก็นอนไม่หลับ..

 

ถึงได้มายืนตามลมสูบบุหรี่อยู่ข้างนอกนี่ ที่นอนคืนนี้มันไม่เป็นปัญหาสำหรับเขาหรอก แต่เขานอนไม่หลับจริงๆ จิตใจว้าวุ่นแบบนี้ แม้จะแผ่หราอยู่บนเตียงนุ่มสบาย มีผ้าห่มหนาอบอุ่น ให้ตายยังไงก็นอนไม่หลับแน่นอน

 

 

“นายทำฉันปั่นป่วนไปหมดแล้ว อีซึงฮยอน”

 

 

พึมพำเบาๆกับตัวเอง แต่สายตาก็ไม่ได้ละไปจากชั้นบนสุดของตึกสูงนั่นเลย

 

 

คิดถึงสัมผัสหวานและเร่าร้อนเมื่อครู่ใจจะขาด อยากจะเอาแต่ใจ แต่ก็กลัว..

กลัวจะโดนรังเกียจ

กลัวจะมองหน้ากันไม่สนิทใจ

กลัวว่าอีกฝ่ายจะหนีไป

กลัว.. .ไม่อยากทำร้ายจิตใจ ไม่อยากเอาแต่ใจมากไปกว่านี้ อยากถนอมเอาไว้

 

 

“เด็กนิสัยไม่ดี ถ้าฉันต้องเป็นโรคนอนไม่หลับเพราะนาย จะทำโทษให้เข็ดเลย”

 

 

 

.

 

.

 

.

 

 

 

ใบหน้าหวานเต็มไปด้วยรอยยิ้ม สองขาเล็กกำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งมายังบริษัท CHSH มือเล็กหนึ่งข้างอุ้มตุ๊กตาหมีสีขาว ซึ่งดึงดูดความสนใจจากคนในย่านธุรกิจเป็นอย่างดี มืออีกข้างกระชับเป้สะพายหลังก่อนจะรีบเดินอีกครั้ง

 

 

เมื่อมาถึงบริษัท อีซึงฮยอนรีบเดินตรงไปยังโอเปอร์เรเตอร์ในตัวตึกทันที

 

 

“สวัสดีฮะ ผมมาหา...”

 

“ค่ะ คุณอีซึงฮยอน”

 

ห่ะ? รู้ชื่อเขาได้ยังไง?

 

“..ฮะ ..”

 

“ทางบริษัทเรา ยินดีรับคุณเข้าทำงานค่ะ คุณสามารถเริ่มงานได้ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไปเลยค่ะ”

 

“หา?”

 

 

อะไรวะ ยังไม่ทันได้พูดอะไรเลย รู้ชื่อเขายังไม่พอ เขายังไม่ได้บอกว่าจะมาสมัครงานซะหน่อย แล้วนี่บอกว่ายินดีรับเข้าทำงานแบบนี้ ใครไม่ลงก็แปลกล่ะ

 

 

“คือ ผมยังไม่ได้บอกว่าจะมาสมัครงานนะฮะ”

 

“แต่ท่านประธานสั่งเอาไว้ว่า ถ้ามีเด็กผู้ชายหน้าตาน่ารักอุ้มตุ๊กตาหมีสีขาวมาติดต่อที่นี่ ให้รับเข้าทำงานได้เลยค่ะ”

 

“ประธาน?..”

 

 

อ่อ เชวซึงฮยอนสินะ  แล้วที่บอกว่าจะให้ชดใช้เงิน คงจะวิธีนี้สินะ ก็ดีนะ ทำงานให้บริษัทนี้ใช้หนี้สามแสนวอน ให้เขาทำงานตำแหน่งอะไรเขาก็ยอมทั้งนั้นแหละ

 

 

 

“นั่นไงคะ ท่านประธานลงมาแล้ว ตรงลิฟต์น่ะค่ะ”

 

 

อีซึงฮยอนมองตามที่หญิงสาวบอก ก็พบผู้ชายที่แสนคุ้นเคย แต่วันนี้คุณท๊อปดูแปลกตาไปบ้าง คงเพราะสูทสีดำที่สวมมาทำงาน แต่ที่ยังเหมือนเดิมก็คือสายตาอ่อนโยนที่มองมาทางเขา และ..

 

ผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ

 

 

 

“เอ่อ..สวัสดีฮะคุณท๊อป”  ยังไงก็ขอเรียกแบบคนอื่นๆดีกว่า เขาไม่มีอภิสิทธิ์ที่จะไปเรียกซะสนิทขนาดนั้นอ่ะนะ

 

“อ้าว..อีซึงฮยอน”

 

“ต๊าย เด็กคนนี้อีกแล้วเหรอคะท๊อป”  หญิงสาวปรายตามองอย่างดูถูกเหยียดหยาม เสียงของเธอแหลมปรี้ดและดังพอที่จะให้พนักงานและผู้คนที่เดินไปมาแถวห้องโถงบริษัทหันมามองเป็นตาเดียว

 

ตอนนี้อีซึงฮยอนชักเริ่มจะรู้สึกไม่ดีแล้ว

 

 

“มาทำไมยะ แถวนี้ไม่มีผู้ชายให้นายมาเสนอตัวบริการให้หรอกนะ สกปรก!”

 

“..ผมไม่ได้มาขายตัว”   และก็ยังไม่ได้ขายให้ใครด้วย

 

“อย่ามาทำหน้าซื่อไร้เดียงสานะ คิดว่าฉันไม่รู้รึไง เด็กขายตัว!!”

 

“มิเชล!”

 

“ทำไมคะท๊อป หรือว่ามันไม่จริง วันนั้นเด็กนี่ยังไปเสนอตัวให้คุณในราคาแสนวอนเลย”

 

“พอแล้วฮะ...”  อีซึงฮยอนกำมือแน่น บีบตัวตุ๊กตาหมีจนแทบจะขาดออกจากกัน สายตาเรียวมองไปยังคนรอบข้างที่กำลังซุบซิบนินทาเขาอย่างสนุกปาก ทำไมนะ เขามาทำไมที่นี่ มาเพื่อให้พวกมีอันจะกินถากถางดูถูกอย่างงั้นเหรอ

 

“..ผมกำลังจะไปแล้วล่ะ ผมไม่อยู่แล้ว”  ตวัดตามองคนตัวสูงที่มองมายังเขาเช่นกัน อีซึงฮยอนผิดหวังนะ แม้จะไม่มีสิทธิ์ต่อว่าหรืออ้อนวอนให้ช่วย แต่ก็ไม่คิดที่จะช่วยกันเลยรึไง

 

“เอาตุ๊กตาของคุณคืนไป ส่วนเงินสามแสน ผมจะหาทางมาใช้ให้เร็วที่สุดนะฮะ..ท่าน-ประ-ธาน”

 

 

 

 

หลังจากยัดตุ๊กตาหมีสีขาวให้กับเจ้าของเดิมของมัน อีซึงฮยอนก็วิ่งฝ่าฝูงชนออกไป

ไม่อยากอยู่

ไม่อยากมองหน้าด้วยซ้ำ

 

 

ขาเล็กพาตัวเองวิ่งออกมาได้ไกลจากบริษัทนั่นพอสมควร อีซึงฮยอนหยุดวิ่งแล้วเดินให้ช้าลง แถวนี้ปลอดคนพลุกพล่าน ก็ดีแล้ว ไม่อยากให้ใครมาเห็นเขาในสภาพนี้สักเท่าไร

 

บอกได้เต็มปากเต็มคำเลยว่าตอนนี้รู้สึกยังไง

 

 

ผิดหวังและเสียใจเป็นที่สุด ทำไมกัน เพราะเขาจน จนต้องขายตัวเองกินใช่ไหม เพราะเขารับเงินนั่นมาแล้วสินะ ก็จะไปตอบแทนบุญคุณตามที่ให้ไปหาแล้วไง ทำไมต้องทำกันแบบนี้ด้วย เขาแย่มากเขารู้ แต่เขาไม่มีทางเลือกนี่นา เมื่อเชวซึงฮยอนเสนอทางเลือกให้ เขาก็ทำตาม

 

 

แล้วทำไม....

 

 

“ใจร้าย.. ใจร้ายจังเลย ฮึก”

 

บ้าเอ้ย ทำไมต้องร้องไห้ด้วยวะ

 

ยังไงก็ต้องเจออีกใช่ไหม ต้องหาเงินไปใช้ให้เร็วที่สุด ไม่อยากติดค้างกันอีก ไม่อยากจะต้องมาเกี่ยวข้องกันอีกแล้ว ยังไงก็อยู่คนละชนชั้นวรรณะกันอยู่แล้วนี่ เอาเงินไปใช้ให้มันจบๆ จะได้ไม่ต้องมาพบเจอกันอีกเลย

 

 

“ฮึก..”

 

 

มือเล็กเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มออกอย่างลวกๆ เช็ดตามใต้ตา แก้มทั้งสองข้าง จมูก และ..

 

 

..ริมฝีปาก

 

 

มือเล็กชะงักงันอยู่ตรงตำแหน่งของปากนิ่ม คืนนั้น..ที่ถูกจูบ

 

มันรู้สึกดีนะ มันหวาน แม้จะมีรสบุหรี่ที่อีซึงฮยอนแสนเกลียด แต่มันก็หวานดี

 

 

“ฮึก...ฮือ..”

 

จะคิดถึงอีกทำไมนะ

 

 

“เชวซึงฮยอนใจร้าย ฮือ..”

 

 

 

.

 

.

 

.

 

 

 

 

ตีห้า..

 

อีซึงฮยอนยังคงนั่งเหม่ออยู่ตรงหน้าต่างห้องพักผู้ป่วยในห้องพยาบาล สายตาทอดมองออกไปไกลแสนไกล แสงของท้องฟ้าจากมืดสนิทกำลังค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีเทาจางๆ รถราบนถนนเบื้องล่างกำลังวิ่งไปมา ตอนนี้มนุษย์เงินเดือนหลายคน รวมทั้งคนทำงานกำลังเริ่มออกจากบ้านเพื่อไปทำมาหากิน

 

 

เขาเคยเป็นหนึ่งในนั้น..แต่ตอนนี้ก็ไม่ใช่อีกแล้ว

 

 

ห้าวันมาแล้วที่เดินร้องไห้ออกมาจากคนใจร้ายคนนั้น

ห้าวันมานี้ ไม่เคยเลยที่จะหลับตาลงในตอนกลางคืน

 

ต้องโทษเชวซึงฮยอน เพราะเชวซึงฮยอนคนเดียว

 

 

เวรกรรม น้ำตาไหลอีกแล้ว

 

ทำไมต้องร้องไห้เวลานึกถึงผู้ชายใจร้ายคนนั้นด้วยนะ

 

 

 

วันนี้เป็นวันดี เที่ยงนี้ฮันนาก็ได้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว น้องสาวเขากำลังแข็งแรงขึ้นการผ่าตัดผ่านไปได้ด้วยดี ส่วนหนึ่งคงมาจากผู้ชายคนนั้น ที่ให้ยืมเงินมาก่อน

 

ไว้จะรีบหามาใช้..

 

 

 

“เฮ้อ..จะไปหาจากไหนกันนะ หรือต้องยอมทำตัวสกปรกอย่างที่ถูกว่ามาจริงๆ”

 

 

 

..แล้วจะทำใจได้เหรออีซึงฮยอน

 

จะต้องโดนคนอื่นกอด

 

โดนจูบ.. .

 

คนอื่นที่ไม่ใช่เชวซึงฮยอนนะ

 

 

จะทำได้รึไง..

 

 

 

.

 

.

 

.

 

 

 

 

 

2009.11.03

11:50 pm

 

 

 

เชวซึงฮยอนยืนพิงรถคู่ใจตรงที่เดิม สถานที่เดิม สายตาก็มองไปยังตึกสูงเหมือนเดิม สูบบุหรี่เช่นเดิม และยังคง.. นอนไม่หลับอีกเช่นเดิม

 

 

เป็นแบบนี้มาห้าวันแล้ว

 

ยอมรับอย่างเต็มอกเลยว่ามารอ..

 

รอคนที่ชื่อเหมือนกัน เผื่อว่าจะเจอ แต่ก็แอบดีใจนิดหน่อยที่ไม่เจอแถวนี้ ก็ยังรักษาสัญญากันไว้เป็นอย่างดีสินะ ถ้าเห็นเดินล่าเหยื่อแถวนี้ เชวซึงฮยอนจะจับตีก้นให้เข็ด

 

ตั้งแต่วันนั้นที่เห็นใบหน้าหวานไร้รอยยิ้ม และแววตาผิดหวังนั่นอีก ใช่ว่าไม่เสียใจ ใช่ว่าไม่อยากปกป้อง เพียงแต่ตอนนั้นมันตกใจระคนดีใจที่อีซึงฮยอนยอมมาหาเขาตามคำขอ ตอนแรกคิดว่าจะไม่มาแล้วไง ยอมรับเลยว่าจะลองใจ

 

ลองใจด้วยเงินสามแสนวอน ใจหนึ่งยังไม่ไว้ใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าจะมาหลอกลวง เพราะเขาอยู่กับแวดวงแบบนี้ รู้ว่าไร้เดียงสาจริงๆ เลยลองใจและวัดกันไปเลย

 

ถ้าอีซึงฮยอนเชิดเงินหนี ก็แสดงว่าโลกนี้ไม่มีหรอกคนจริงใจ

 

แต่ไม่ใช่.. .

 

เขาเข้าใจแล้วว่าอีซึงฮยอนไม่ใช่คนแบบนั้น เด็กคนนั้นมาหาเขาเพื่อชดใช้อย่างที่บอกไว้จริงๆ

 

 

 

“ขอโทษนะ”

 

 

 

เขาน่าจะพูดไปตั้งแต่วันนั้น น่าจะรั้งไว้ น่าจะปกป้องอีซึงฮยอน

เป็นถึงเจ้าของบริษัทพูดอะไรไปต้องมีคนเชื่ออยู่แล้ว แต่ก็มัวแต่ดีใจ จนไม่ทำอะไรออกไปเลย

 

 

 

“ฉันเสียใจนะ อีซึงฮยอน”

 

 

 

 

11:55 pm

 

 

 

ร่างสูงทิ้งมวนบุหรี่ลงบนพื้น ตาคมก้มมองนาฬิกาข้อมือ ก่อนจะยิ้ม

 

..ใกล้แล้ว

 

 

 

เชวซึงฮยอนยืนพิงตัวเองกับรถ มือซุกเข้ากับเสื้อโค๊ทตัวหนา เงยหน้ามองบนท้องฟ้า รอยยิ้มพรายบนใบหน้าคม

 

 

 

 

 

 

2009.11.04

00:00 am

 

 

 

 

“ขอบคุณพระเจ้า ที่ส่งคนที่จริงใจมาให้ผมรู้จัก”

 

 

 

 

 

 

 

ยิกๆ

 

 

แรงสะกิดเบาๆจากทางด้านหลังทำให้เชวซึงฮยอนกำลังจะหันกลับไปมอง หากแต่แรงสวมกอดจากทางด้านหลังทำให้เขาชะงัก..

 

..อะไร?

 

 

อ้อมกอดกระชับแน่นขึ้น เชวซึงฮยอนก้มมองมือที่ประกานกันอยู่หน้าเขา อยากจะหันกลับไปมองเหลือเกินว่าใครกันที่มากอดเขาแบบนี้ แต่เสียงที่อู้อี้อยู่ด้านหลังเขาทำหเชวซึงฮยอนต้องยืนนิ่งไว้อย่างนั้น..

 

 

..เสียงเดิม

 

 

 

“คุณฮะ .. .ตัวผม แสนวอนเป็นไง?”

 

 

 

...ประโยคเดิม

 

 

 

“หรือจะฟรีก็ได้นะ วันนี้วันเกิดคุณ ผมไม่คิดเงินหรอก~”

 

 

 

.. จับตีก้นเลยดีไหม มาเดินแถวย่านนี้ มาทำงานหรือไง

 

 

“หรือจะสามแสนวอนดี จะได้หายกัน”

 

 

..เด็กดื้อที่ขัดคำสั่งเขาแบบนี้น่ะ.. .

 

 

“อีซึงฮยอน มาทำอะไรแถวนี้”

 

ร่างสูงยังยืนพูดให้กับคนที่สวมกอดอยู่ด้านหลัง

 

 

 

“ผมมาทำงาน หาเงินไปใช้หนี้คนใจร้าย”

 

“เจ้าหนี้ที่ไหนมาใจร้ายกับคนน่ารักแบบนี้นะ อยากรู้จัง”  ร่างสูงดึงคนตัวเล็กออก ก่อนจะหันกลับไปประจันหน้ากับคนที่ทำให้กินไม่ได้ นอนไม่หลับมาหลายวัน

 

“อืม..คนที่ชื่อเดียวกันกับผมเลย คุณพอจะรู้จักเขามั้ยฮะ?”

 

“เอ..เหมือนจะรู้จักนะ”

 

“ฮ๊า!~ งั้นฝากไปบอกหน่อยสิฮะ ว่าคนใจร้าย เชวซึงฮยอนใจร้ายที่สุด”

 

 

ไม่เอาน่า อย่าทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แบบนั้นได้ไหม ตอนยิ้มน่ารักกว่าตั้งเยอะ

 

 

 

“เขารู้แล้วล่ะ เชวซึงฮยอนฝากมาขอโทษ อีซึงฮยอนจะยกโทษให้ไหม เขาไม่ได้ตั้งใจ วันนั้นเขามัวแต่ดีใจที่ได้เจอผู้ชายน่ารักๆที่ถือตุ๊กตาหมีสีขาว จนไม่มีสติพอที่จะรับรู้อะไรรอบข้าง จนทำให้เด็กคนนั้นถูกคนอื่นว่าร้าย เขาเสียใจที่ไม่ได้ปกป้อง เขาฝากมาขอโทษ”

 

 

“งั้นฝากไปบอกอีกหน่อยได้มั้ยฮะ?”

 

“.................”  ร่างสูงพยักหน้า แล้วกดจูบลงบนหน้าผากบาง

 

“ผมไม่ได้โกรธ ผมแค่น้อยใจแค่นั้น”

 

“ดีกันแล้วนะ”

 

“อื้อ”

 

“และฉันต้องทำโทษเด็กดื้อที่ขัดคำสั่ง มาเดินหาเงินแถวนี้ยังไงดีนะ?”

 

“โหหหห..ผมมาหาเงินไปใช้หนี้คุณไง”

 

“แล้วใครให้มาขายตัวอีก สัญญากันแล้วไม่ใช่เหรอ?”

 

“ก...ก็มันเป็นทางเดียวที่หาเงินได้เร็วที่สุดนี่นา อีกอย่าง ผมก็เดินมาหาคุณแล้วนี่ไง”

 

“อี-ซึง-ฮยอน”

 

“แหะๆ อ๊า! วันนี้วันเกิดคุณนี่นา ผมเจอข่าวในทีวี สุขสันต์วันเกิดฮะ สุขสันต์วันเกิด~”  ก็ยังจะเปลี่ยนเรื่องได้อย่างแนบเนียน

 

“ของขวัญล่ะ?”

 

“ไปดิ เดี๋ยวผมไปซื้อให้ ร้านกิ๊ฟชอปคงยังไม่ปิดแน่ๆ ไปสิฮะ”

 

“ไม่ได้อยากได้ของขวัญแบบนั้น”

 

“แล้วอยากได้อะไรล่ะฮะ”

 

“...เอาคนที่ชื่อเหมือนกันน่ะ หาให้ได้มะ”

 

“เหยยย งั้นต้องรอพรุ่งนี้แล้วล่ะฮะ”   อีซึงฮยอนหน้าแดงก่ำไปถึงหู

 

“จะต้องไปหาให้ลำบากทำไม แล้วคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้ไม่ได้ชื่อเหมือนฉันเหรอ?”

 

“..ก..ก็.. .”

 

“สามแสนวอน ไม่สิ ทุกอย่างเลย อยากได้อะไรจะหาให้หมด.. .”

 

“แลกกับอะไรฮะ?”

 

“ทุกอย่างของอีซึงฮยอน ได้มั้ย?”

 

“อืม.. งั้นผมขอแลกทุกอย่างของคุณเหมือนกัน ได้มั้ยล่ะ?”

 

“ไม่ขัดข้องครับ”

 

“งั้นก็ ตกลงฮะ”

 

 

 

 

ทั้งสองคนยิ้มให้กัน ก่อนร่างสูงจะก้มลงจูบซึงฮยอนอีกคน

 

วันเกิดปีนี้ พิเศษกว่าปีไหนๆที่เคยมีมา

 

ขอบคุณพระเจ้า.. .

 

..ที่ส่งเด็กคนนี้มา.. .ขอบคุณ.. .

 

 

 

 

.

 

.

 

.

 

 

 

 

 

“คุณท๊อปฮะ..อื้อ.. .ไม่ใช่ตรงนี้”

 

“..เรียกฉันว่าซึงฮยอนสิ”

 

“ฮะ คุณซึงฮยอน พอก่อนฮะ ไม่ใช่ตรงนี้ได้ไหม”

 

“.....................”

 

“..ไปตรงนั้นได้มั้ยฮะ”  คนตัวเล็กชี้ไปยังตึกสูงระฟ้า สถานที่เดิม สถานที่แห่งความทรงจำ

 

 

“ได้ตามนั้นครับ”

 

 

 

 

 

 

 

จากนี้เป็นต้นไป เขาคงหลับสบาย และนอนฝันดี

 

 

 

 

 

 

 

 

 

END.

 

 

 

 

Talk ::     *เซิ๊งเพลงแฮบปี้เบิร์ทเดย์*   

 

สุขสันต์วันเกิดเชวซึงฮยอน  แม่งของขวัญวันเกิดที่กูมอบให้น่ารักใช่ม๊า น่ารักจนกูอยากจะได้ไว้เอง อีซึงฮยอนเรื่องนี้น่ารักไปแล้ววว น่ารักปายยยยยย อิจฉาท่านขุนไม่ไหวแล้ววววววววววววววววววว

กราฟมอบพล็อตมาให้ และเป็นเบต้ารีดเดอร์ให้ด้วย ทึ้งหัวกันในเอ็มบ่อยมาก เพราะว่าน้องน่ารักไม่ทน นานแล้วเหมือนกันที่เหมี่ยวไม่ได้แต่งฟิคแนวน่ารักแบบนี้ เพราะช่วงนี้ดราม่าจัดมากให้ตาย พอแต่งอันนี้เลยกริ๊บกริ๊วอยู่นานกว่าจะจบ

 

ขอบคุณที่หลงมาอ่านนะคะ และขอบคุณทุกคอมเมนท์ด้วย

 

ขอบคุณกราฟเพื่อนรัก และกูรักมึงที่สุด ที่มอบพล็อตให้ และยังเป็นเบต้ารีดเดอร์ให้ ซึ่งไม่ได้ช่วยกรองอะไร แม่งไซโคอย่างเดียว และยังทำโปสเตอร์ให้ แม่มะริ๊อิ๊อ๊ะ น่ารักมากกกกกกกก กูชอบบบนะมึง กูชอบบบ คาแรคเตอร์นี้เลย แอร๊!!

 

ขอบคุณหมึก ที่เป็นเบต้ารีดเดอร์ให้ค่ะ จ๊วบๆๆๆๆๆ

 

สุขสันต์วันเกิดพี่เทมด้วยละกัน มเหสีอิ๊ผูกโบว์หวังว่าคงถูกใจไม่น้อย ลากมันไปล้ำได้ตามสะดวก จะนอนหลับ นอนไม่หลับก็แล้วแต่จะละเลง (น..นี่กูรักลูกสาว??)

 

 

 

 

 

 

ประกาศ!!

 

 

ตอนนี้เหมี่ยวดราฟฟิคไว้หลายเรื่อง [ และอาจปิดบล็อกชั่วคราว ]

และจะหายไปนาน บางคนคงรู้แล้วเรื่องที่เอ็กทีนลบยูสเซอร์ลบบล็อกของนิยายที่มีเรทเอ็นซี การ์ตูนวาย โดจิน และอะไรต่างๆที่มีเรท เพราะงั้น ขอป้องกันไว้ก่อน ไว้ให้เรื่องซาก่อนนะคะ บางคนอาจจะงง อ้าวฟิคหายไปไหน ดราฟไว้อยู่ค่ะ และอาจจะมาอัพช้า เพราะกลัวโดนลบ

ฟิคจะมาทยอยลงบ้าง แต่ไม่บ่อยแล้ว (ปกติก็ไม่บ่อย 555 ) คือขอให้เรื่องซาลงก่อนแล้วกันนะคะ

ไม่เตือนเลย ลบเลย ใจร้ายมากๆ ใจร้ายที่สุด

บล็อกพาราไดซ์ก็ต้องดราฟลูสวันฯเอาไว้ แม่งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

 

ตามนี้เลยค่ะ  http://board.exteen.com/help/read/8728

 

พี่นาเอาข่าวมาบอก ต้องขอบคุณพี่นามากๆ ไม่งั้นอาจจะโดนลบไปเลยนะบล็อกนี้ ฮ่าๆๆ

ฝากไปถึงนักแต่งฟิคที่ฟิคตนเองแต่งมีเรทด้วยนะคะ รีบป้องกันซะนะคะ

เราไม่เห็นด้วยจริงจังที่จะทำแบบนี้ ไม่รัก ไม่ชอบ ก็อย่าเข้ามาดิวะ มาอ่านแล้วไปแจ้งลบอีกแน่ะ โฮะ!

 

แล้วเหมี่ยวจะลงฟิคได้ที่ไหนบ้างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

 

 

อดอ่านฟิคกันเลยซะงั้น ฮือ

 

 

คือน่าจะเตือนก่อนอ่ะ ไม่ใช่มาลบเลย มันแรงไปนะ 

แต่ก็นะ เขาก็มีกฏไว้อยู่แล้วอ่ะ จะโทษพี่เขาก็ไม่ได้ (แต่ก็น่าจะเตือนกูบ้างงงงงง)

ถ้าบล็อกเหมี่ยวอยู่ดีดีหายไป ไม่มีฟิคให้อ่านก็อย่าแปลกใจ

แต่คงไม่หรอก เพราะฟิคเหมี่ยวไม่เรทนะ เรทอีโรติกอ่ะ ไม่ใช่เรทเอ็กซ์ซะหน่อย ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ