:BIGBANG FAN FICTION:

.

.

.

ประกาศ !

Lose one’s hold on รอบรีปริ๊นซ์ เหลือ 5 เล่มค่ะ

ใครสนใจเมล์มาที่  toptory_story@hotmail.com  นะคะ

.

.

ไปดราม่ากั๊นนนน!!!

Title :: My Victory

Status :: Chapter 11

Author :: kumameaw

Paring :: TOPTORY ft. YBGD

Genre :: Drama , Romantic

Rate :: PG

Theme song :: Lydia – FIR

Note :: ตอนนี้แต่งไป หมดแรงไป เหนื่อยมากๆๆๆ อย่าถือสากับภาษาการบรรยายตอนนี้เลยนะคะ อยากให้มันหยาบกว่านี้นะ แต่ทำไม่ได้ แค่นี้ก็..........จะตาย  TT   TT

::  Chapter 11   ::

สองขาพาร่างกายบอบช้ำค่อยๆเร้นกายเข้ามายังตึกสูง ภายในก็เหมือนกับออฟฟิสทั่วๆไป จัดแต่งเป็นห้องประชุม ห้องจัดเลี้ยง ห้องรับแขก และห้องทำงาน ยางฮยอนซอกคงเตรียมตัวต้อนรับเขาแล้วอย่างดี ถึงไม่ส่งลูกน้องมาขัดขวางการเดินทางขึ้นไปชั้นบนสุด

ตาคมมองปราดลงมายังต้นแขนที่อาบชุ่มไปด้วยเลือด ถ้าอยู่นิ่งๆมันก็ไม่รู้สึกอะไรอยู่หรอก แต่แค่ขยับเท่านั้นแหละ ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่งแขนเลยทีเดียว ไหนจะสภาพบอบช้ำจากการต่อสู้นี้อีก ร่างกายแทบจะยืนแทบไม่ไหวจนต้องพิงผนังลิฟต์เอาไว้

เมื่อลิฟต์มาถึงชั้นสูงสุด มือหนากระชับปืนในมือแน่น เตรียมพร้อมที่จะเจอทุกอย่าง ทุกสถานการณ์ มือทั้งสองข้างกำแน่นกับด้ามปืน นิ้วชี้พร้อมจะเหนี่ยวไกได้ทุกเมื่อ หากแต่เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก เชวซึงฮยอนกลับไม่พบใคร นอกจากทางเดินโล่งเป็นแนวยาว ปลายทางเป็นประตูไม้แกะสลักขนาดใหญ่ ที่เชวซึงฮยอนแน่ใจเป็นอย่างยิ่งว่าคนรักของเขาถูกจับไปไว้ที่นั่นแน่ๆ

ร่างสูงค่อยๆก้าวเดินอย่างระมัดระวัง แม้จะมองด้วยสองตาเปล่าว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้ เขาก็ไว้ใจไม่ได้ การบุกเดี่ยวเข้ามาในรังของศัตรูใช่ว่าจะใช้ประสาทสัมผัสเพียงอย่างเดียว เขาต้องไม่ประมาท ยิ่งร่างกายไม่พร้อมที่จะสู้แบบนี้ ยิ่งต้องระวังมากขึ้น

พลั่ก!

แรงปะทะจากด้านหลังทำให้เชวซึงฮยอนถึงกับเซล้มไปข้างหน้า ร่างสูงหันกลับมาเพื่อจะยิงปืนออกไปแต่ก็ยิงสังหารตายไปหนึ่งคน ชายชุดดำที่ยืนซ้อนหลังคนที่ล้มลงแตะเข้าที่ข้อมือของเขาทำให้ปืนกระเด็นออกไปไกล การต่อสู้เริ่มขึ้นอีกครั้ง โดยที่ซึงฮยอนเป็นฝ่ายเสียเปรียบ เพราะศัตรูมีถึงสามคน แถมตัวเขาเองเรี่ยวแรงก็แทบไม่มีเหลือ

หมัดหนักๆฟาดเข้าไปใบหน้าของชายชุดดำตัวสูง หากแต่ยังมีศัตรูอีกสองคนที่รุมซ้อมเขาอยู่ สติเริ่มถดถอย เรี่ยวแรงเริ่มน้อยลง เชวซึงฮยอนตีลังกาม้วนหน้าไปหยิบปืน ขณะที่กำลังเหนี่ไกยิงออกไป ทางด้านหลังก็มีชายชุดดำอีกคน

แรงฟาดจากไม้เบสบอลปะทะตรงต้นคอด้านหลังอย่างรุนแรง

เลือดพุ่งออกจากปาก

สติสัมปชัญญะเฮือกสุดท้าย กำลังจะหมดไป

ใบหน้าคมอาบไปด้วยเลือดสีแดงสด

ก่อนสติจะดับวูบจิตใจประหวัดนึกถึงคนที่เป็นที่รัก

..เขา.. .เจ็บเหลือเกิน.. .

จะเป็นยังไงบ้างนะ.. .

“..ซ..ซึงรี”

โลกทั้งใบที่อยู่ตรงหน้า ก็ถูกทาไปด้วยสิดำ

.

.

.

ร่างเพรียวเดินกลับไปกลับมาหน้าห้องฉุกเฉิน หลังจากที่ลูกน้องของเชวซึงฮยอนบังคับเขาให้ไปทำแผลที่ข้อเท้าจนเสร็จ จียงก็ไม่ยอมพักผ่อนตามคำสั่งหมอ จะให้ไปนอนพักอย่างสบายอกสบายใจได้ยังไง คนที่เขารักก็เจ็บปางตายอยู่ในห้องฉุกเฉิน น้องชายคนเดียวก็เป็นตายร้ายดียังไงก็ไม่รู้ ควอนจียงไม่มีทางนั่งอยู่เฉยๆได้เป็นแน่

ยองเบเข้าไปได้สักพักแล้ว หมอที่ถูกเรียกมารักษาเป็นหมอที่ดีที่สุด เก่งที่ตามคำสั่งของลูกน้องเชวซึงฮยอน ถึงอย่างนั้นก็อดห่วงไม่ได้

ภาพที่เจ้าบ้านั่นวิ่งมารับกระสุนแทนเขายังติดตามอยู่เลย

“คุณเป็นญาติคนไข้ใช่ไหมครับ”

คุณหมอรักษายองเบเดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน จียงถลาเข้าไปหาด้วยความเร็ว

“ใช่ครับ ใช่ ยองเบเป็นยังไงบ้างครับ”

“พ้นขีดอันตรายแล้วครับ การผ่าตัดผ่านไปได้ด้วยดี กระสุนไม่โดนจุดสำคัญ เดี๋ยวจะย้ายไปพักรักษาตัวที่ห้องพิเศษนะครับ”

“ข..ขอบคุณมากครับคุณหมอ ขอบคุณครับ ขอบคุณ”

หมอเจ้าของไข้ยิ้มให้ ก่อนจะขอตัวไปทำงานต่อ

ควอนจียงถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ก่อนจะมองไปยังเตียงผู้ป่วยที่ถูกเข็นออกมาจากห้องฉุกเฉิน รอยยิ้มบางเกิดขึ้นบนใบหน้าหวานเมื่อเห็นคนป่วยนอนสลบสไลอยู่ จียงก้มหน้าลงไปหาใบหน้าขาวซีดของคนป่วย ลมหายใจที่สม่ำเสมอยืนยันได้ว่าพ้นขีดอันตรายจริง

“รีบฟื้นนะยองเบ ฟื้นขึ้นมาฟังความลับของฉัน”

พูดเบาๆกับคนไข้ ก่อนจะหลีกทางให้บุรุษพยาบาลเข็นร่างคนป่วยออกไป จียงมองตามจนคนเหล่านั้นเข้าไปในตัวลิฟต์ลำเลียงผู้ป่วย เขาจะตามไปทีหลัง เขาต้องไปจัดการเรื่องต่างๆกับทางทะเบียนของโรงพยาบาล

เหมือนยกภูเขาออกไปได้ครึ่งหนึ่ง

อีกครึ่งหนึ่งคือเรื่องของน้องชายที่ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ คังแดซองบอกให้เขาเชื่อใจเชวซึงฮยอน แล้วเชวซึงฮยอนจะทำได้ตามที่สัญญาไว้กับเขาไหม จียงยังจำวันแรกที่พาซึงรีมาส่งให้กับมาเฟียหนุ่ม เชวซึงฮยอนสัญญาว่าจะปกป้องดูแลซึงรี..

“หวังว่าคุณจะรักษาสัญญานะคุณซึงฮยอน ช่วยซึงรีให้ได้นะครับ”

พึมพำเบาๆ ก่อนจะเดินออกไป

.

.

.

ซ่า!~

น้ำเย็นถูกสาดใส่ใบหน้าคมที่สลบไสลอยู่ เชวซึงฮยอนกระพริบตาช้าๆ ก่อนจะกวาดมองไปทั่วบริเวณ เห็นผู้ชายชุดดำหน้าตาเหี้ยมเกรียมอยู่ประมาน 6-7 คนในห้องนี้ และมองไปข้างหน้ามีโต๊ะไม้ขนาดใหญ่ตั้งอยู่ และผู้ชายที่นั่งยิ้มอย่างสะใจถัดไปนั้น..

“ยางฮยอนซอก!”

ร่างสูงกำลังลุกขึ้นถลาไปหาคนข้างหน้าด้วยความโกรธแค้น หากแต่ก้าวได้เพียงหนึ่งก้าวก็ต้องหยุดชะงักเพราะแรงรั้งที่ข้อเท้าขวา..

..เขาถูกล่ามโซ่เอาไว้?

เชวซึงฮยอนกัดปากด้วยความเจ็บใจที่ต้องมาเสียท่าเอาตอนนี้ แค่ตัวเองยังดูแลไม่ได้ พลาดให้ถูกจับ จะเอาอะไรไปปกป้องซึงรีกัน ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ มาถึงนี่ยังไม่เห็นหน้าหรือได้ยินเสียงเลย

“ฮ่าๆๆ สภาพมันช่างน่าสมเพชจังเลยแฮะ เชวซึงฮยอน”

เสียงหัวเราะปนคำพูดเยาะเย้ยทำให้เชวซึงฮยอนอยากจะพุ่งเข้าไปชกหน้าด้วยความเจ็บใจ แต่พอลูกขึ้นได้ก็โดนลูกน้องของยางกูลกดไล่เขาให้นั่งคุกเข่าลง เจ็บระบมไปทั้งร่างกายแทบอยากจะล้มลงแล้วหลับไปซะ หากแต่เป็นห่วงอีกคนที่อุตส่าห์ตามมาช่วยทั้งๆที่เจียนจะตายอยู่แล้ว

“คืนซึงรีมา!”

“โอ๊ะ! อย่าทำหน้าราวกับอยากจะฆ่าฉันแบบนั้นสิ เด็กของแกฉันจะคืนให้ แต่เราต้องมีข้อแลกเปลี่ยนกันหน่อยนะ”

“ต้องการแบบนี้แต่แรกสินะ”

“หึ วงการมาเฟียมันสกปรก ไม่แฟร์ มาแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่ ใครเลวกว่า ใครชั่วกว่า ก็อยู่รอด หรือไม่จริง?”

“นั่นมันไม่ใช่ฉัน! ส่งตัวซึงรีมา!!”

“ใจเย็นๆสิ”

“ถ้างั้นแกต้องการอะไร?”

“ความยิ่งใหญ่ อำนาจ บารมีที่แกเคยมี นั่นแหละที่ฉันต้องการ”

“เลยเล่นสกปรกแบบนี้งั้นสิ”

“อย่ามาปากดี!”

พลั่วะ!!

ยางกูลชกเข้าที่ใบหน้าของซึงฮยอน ใบหน้าคมสะบัดหันไปด้านข้าง เชวซึงฮยอนหันกลับมาจ้องตาอย่างไม่กลัวเกรงเลยสักนิด

“หึ แรงจะยืนแทบจะไม่มี อย่ามาสะเออะปีกกล้าขาแข็งหน่อยเลย”

“ไอ้ – สา – ร – เลว ”  สิ้นคำพูดของซึงฮยอน ยางกูลต่อยเข้าที่แก้มซ้ายคนที่นั่งคุกเข่าอยู่อีกที

“จะยอมยกให้มั้ย ธุรกิจต่างๆของแก ถ้าแกยอม คนรักของแกก็จะปลอดภัย แต่ถ้าไม่....”  ยางกูลออกแรงบีบแก้มเข้าทั้งสองข้าง เชวซึงฮยอนนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด  “....คนรักแก เละ ไม่มีชิ้นดีแน่ ไปเอาตัวมันมา!”  หันไปสั่งลูกน้องที่ยืนอยู่ก่อนจะสะบัดหน้าของเชวซึงฮยอนจนหันไปอีกด้าน

เสียงกึ่งลากกึ่งจูงที่ดังอยู่ด้านหน้าทำให้ร่างที่คุกเข่าอยู่หันไปมอง..

“ซึงรี! ซึงรี!!”

“คุณซึงฮยอน! .. .ฮึก ..คุณซึงฮยอนฮะ..”

เชวซึงฮยอนแทบจะถลาเข้าไปหาคนรักที่ถูกจับตัวเอาไว้ แต่กลับถูกกดไหล่ให้นั่งคุกเข่าอยู่กับที่ เพียงแค่เห็นน้ำตาที่ไหลอาบแก้มใส เขาก็โมโหเหลือเกินที่ทำให้เด็กคนนี้ร้องไห้ อีกทั้งลูกน้องร่างยักษ์ของยางกูลที่จับตัวซึงรีไว้แน่นแบบนั้น เขายิ่งเดือดดาล

ก็กลัวว่าข้อมือเล็กๆนั่นจะช้ำไปซะก่อน

แล้วใครใช้ให้แตะต้องตัวคนรักเขาแบบนั้นกัน!

“อย่าร้องไห้นะซึงรี ฉันมาช่วยแล้ว”

“..ฮึก.. คุณซึงฮยอน ทำไมเลือดออกเยอะแบบนั้นล่ะฮะ..จ..เจ็บมั้ย”

คนตัวเล็กร่ำไห้อย่างทรมานเมื่อเห็นคนรักมาช่วยสภาพสะบักสะบอม เลือดท่วมตัว อยากจะวิ่งเข้าไปโอบกอด อยากจะวิ่งเข้าไปบอกเหลือเกินว่ากลัวจนใจจะขาดแล้ว หากแต่สภาพของคุณซึงฮยอนตอนนี้ เขาจะอ่อนแอไม่ได้ ผู้ชายที่เสี่ยงตายมาช่วยเขา ซึ่งแทบจะไม่มีค่าอะไรเลยเมื่อเปรียบเทียบกัน ซึงรีจะไม่ขอยอมเป็นตัวถ่วงเด็ดขาด

“โอ๊ะ! อย่างกับดูหนังรัก เอายังไงเชวซึงฮยอน จะยอมยกธุรกิจและอำนาจทั้งหมดให้กับฉันไหม”

“..แก..”

เชวซึงฮยอนเจ็บใจเป็นที่สุด ตอนนี้เขามีทางเลือกอยู่แค่สองทาง ซึ่งทั้งสองทางนั้นเขามีแต่เสียกับเสีย ธุรกิจและอำนาจที่เขาสร้างมันมากับมือ จะต้องตกไปเป็นของคนเลวอย่างงั้นเหรอ ถ้ายางฮยอนซอกเหมาะสม เขาจะรีรอที่จะแลกกับตัวซึงรีเลย แต่เขาไม่อยากจะคิด ถ้าหากนายกโกงกินคนนี้ได้อำนาจของเขาไป มันแทบจะครองโลกได้ทั้งใบเลยนะ

แต่ถ้าหากไม่ยอม หัวใจของเขาที่กำลังร้องไห้ด้วยความหวาดกลัวคนนั้นล่ะ เขา ซึ่งเป็นคนดึงซึงรีผู้บริสุทธิ์มาเกี่ยวพันกับเรื่องนี้ เขาต้องรับผิดชอบไม่ใช่หรือไง ถ้าหากซึงรีไม่ใช่คนรัก ถ้าหากซึงรีไม่ใช่หัวใจของเขา เขาจะไม่ลังเลเลยที่จะเลือกธุรกิจ

แต่นี่.. .

..หัวใจทั้งดวงของเชวซึงฮยอนผู้ยิ่งใหญ่.. .

จะยอมกุมอำนาจวงการมาเฟียโลกไว้ในมือ แต่ปราศจากหัวใจ ราวกับคนไร้วิญญาณ

หรือจะยอมตาย แล้วให้หัวใจของเขามีชีวิตอยู่

ก่อนจะตาย ก็อยากจะแน่ใจ ว่าหากร่างกายเขาไม่มีตัวตนบนโลกนี้แล้ว หัวใจของเขาจะอยู่ได้ จะยังเต้นเป็นปกติต่อไป

“ซึงรี..ฉัน...”

“คุณซึงฮยอน ซึงรีไม่เป็นไรฮะ คุณน่ะสำคัญกับใครหลายคน หากขาดคุณไป คนอื่นๆอาจจะเดือดร้อนนะฮะ ส่วนซึงรี ฮึก..ซึงรีก็แค่เด็กธรรมดา ..ฮึก. ..ไม่มีซึงรี คงไม่เป็นไรหรอก”

ไม่เป็นไรได้ยังไง

“ซึงรี ทำไมพูดแบบนั้น”   นั่นสิทำไม เชวซึงฮยอนไม่ได้อยากให้เป็นแบบนั้นนะ

“ตั้งแต่ซึงรีตัดสินใจมอบทุกอย่างให้ ตั้งแต่รู้สึกรัก ซึงรีเตรียมใจเอาไว้อยู่แล้วล่ะฮะ ว่ามันต้องมีเรื่องร้ายๆแบบนี้ เพราะเรายืนอยู่กันคนละโลก ฮึก.. .ซึงรีเตรียมใจแล้ว..ฮือ.. .พ..พร้อมที่จะตายแล้ว ฮือ..”

“ม..ไม่ ไม่ได้ ใครจะยอมให้นายตาย..”  เชวซึงฮยอนแทบจะถลาเข้าไปหา ร่างสูงเริ่มดิ้น แม้จะเจ็บแผล แต่เขาอยากจะหลุดจากพันธนาการนี้ มันเจ็บ เจ็บหัวใจแปลกๆ

“ยางฮยอนซอก ถ้าหากนายได้ทุกอย่างจากฉันไป สัญญาสิว่าจะไม่ทำอะไรอีซึงฮยอน”

“แน่นอน แต่ต้องแลกด้วยชีวิตแกด้วย!”

“ไม่!! คุณซึงฮยอนอย่าทำแบบนี้! มันไม่คุ้มกันเลยนะฮะ ให้ซึงรีตายเถอะ ให้ซึงรีเป็นคนตายเอง”

“อีซึงฮยอน สัญญาสิ ว่าจะมีชีวิตอยู่ต่อไป..”

“ไม่..ฮืออออ ไม่เอาแบบนี้นะฮะ ไม่เอา ฮือ..”

“สัญญากับฉันว่าจะมีความสุข”

“ไม่มีคุณซึงฮยอน ซ..ซึงรีก็ไม่มีความสุขหรอก ฮืออออ”

พูดไปน้ำตานองหน้าไป มันช่างทำให้คนมองนั้นรู้สึกเจ็บราวกับโดนมีดแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แต่เพื่อให้หัวใจยังเต้นเป็นปกติต่อไป เขาก็ยอม

“ยางฮยอนซอก ฉันตกลง แกได้ทุกอย่างของฉัน ยกเว้นหัวใจฉันดวงนั้น ..”  สายตามองไปยังคนตัวเล็กที่ถูกจับตัวอยู่   “...หัวใจของฉัน แกห้ามแตะต้อง”

“ได้อยู่แล้ว ไม่คิดว่าอะไรๆมันจะง่ายแบบนี้เลยแฮะ ต้องขอบคุณหนูน้อยคนนี้สินะ ..อีซึงฮยอน”

“..ฮือ..ไม่~..ฮือออ”

“ต่อไปจะทำอะไรดีนะ หลังดูละครเศร้าจบแล้วเนี่ย มาเล่นอะไรสนุกๆก่อนดีไหม มาเฟียผู้ยิ่งใหญ่จะตายทั้งที ต้องสมเกียรติหน่อย”

สิ้นคำพูดของฮยอนซอกร่างสูงที่ถูกจับให้นั่งคุกเข่าแทบจะลุกขึ้นมาหา แต่ก็ถูกจับไว้ที่เดิม ยางกูลมันต้องการอะไรอีก จะฆ่าเขาก็ฆ่าเลย นั่งคุกเข่าให้ยิงทิ้งอย่างหน้าสมเพชแล้วยังไม่พอใจอีกหรือไง

และขอเถอะ พาอีซึงฮยอนออกไปจากที่นี่สักที เขาไม่อยากให้คนรักต้องมาเห็นสภาพเขาตายไปต่อหน้าต่อตานักหรอกนะ

“แกต้องการอะไร?”

“จะฆ่าแกไงเชวซึงฮยอน .... ฆ่า! ..ให้ – ตาย – ทั้ง – เป็น”

“ไม่! อย่านะ คุณซึงฮยอน คุณห้ามตายนะ ไม่!!!!”

ซึงรีร้องไห้ราวกับจะขาดใจ เมื่อเห็นลูกน้องของยางฮยอนซอกรุมซ้อมร่างที่สะบักสะบอมของเชวซึงฮยอน จะโหดร้ายเกินไปแล้วนะ คุณซึงฮยอนไม่มีทางสู้ซะหน่อย ถูกจับมัดแบบนั้น แถมยังไม่มีแรงจะขัดขืนอีก ทำไมทุกอย่างต้องแย่ขนาดนี้ด้วย เพราะซึงรี เพราะซึงรีเองใช่ไหม

“พอก่อน!”

ยางกูลออกคำสั่งลูกน้องให้หยุดซ้อมมาเฟียหนุ่ม ก่อนจะแสยะยิ้มร้ายออกมา ก่อนจะหันไปมองอีซึงฮยอนที่ร้องไห้ราวกับจะขาดใจ

“มานี่!”

“โอ้ย! ปล่อยนะ!”

ร่างเล็กร้องขึ้นเมื่อแขนถูกกระชากจนร่างเซเข้ามาปะทะกับตัวของยางกูล จากนั้นยางกูลก็ออกแรงยื้อยุดให้ร่างเล็กลงไปนอนบนโต๊ะกลางห้อง ซึงรีร้องไห้และดิ้นรนอย่างน่าเวทนา ทั้งเตะทั้งถีบ จนยางกูลทนไม่ไหว ต่อยเข้าชายโครงเต็มแรงจนร่างเล็กตัวงอ

“หยุดนะ! แกทำอะไร ไหนสัญญาแล้วไงวะ ปล่อยซึงรีเดี๋ยวนี้นะ!!”

“ฮ่าๆๆ ก็กำลังจะฆ่าแกไง เป็นยังไงซึงฮยอน...”  พูดพลางก้มลงไซร้คอร่างเล็กที่อยู่ใต้ร่าง “...หัวใจถูกย่ำยีแบบนี้ เจ็บจนเจียนจะตายใช่ไหมละ”

“อื้อ..ปล่อยนะ! ฮือ.. ปล่อย..ฮือๆ”

“ซึงรี! ซึงรี ปล่อยซึงรีเดี๋ยวนี้ อย่าทำอะไรเขา! ฆ่าฉันซะ! ฆ่าฉันเลยเซ่!!” 

เชวซึงฮยอนตะโกนออกไปจนสุดเสียง เขาเห็นคนรักกำลังจะถูกย่ำยี อารมณ์แค้นปะทุขึ้นอย่างเหลืออด ลุกขึ้นจะถลาเข้าไปช่วย หากแต่ต้องล้มลง เมื่อลูกน้องของยางกูลกดร่างทั้งร่างเขาลงกับพื้นจนขยับไปไหนไม่ได้ ใบหน้าคมถูกจับฟาดกับพื้นเต็มแรง

“จับหน้ามันเงยขึ้นมา แล้วให้มันดูซะให้เต็มตา...”   พูดจบก็หันมามองร่างเล็กที่ดิ้นอยู่ใต้ร่าง ก่อนจะกระชากเสื้อของซึงรีจนขาดวิ่น

“ไม่!!!! ฆ่าฉัน! จะทำอะไรกับฉันก็ได้ อย่าทำซึงรี!”

“ฮือ..คุณซึงฮยอน ฮือ..คุณซึงฮยอนหันไป ย...อย่ามอง หันไป!!”

ซึงรีร้องไห้พลางบอกให้คนรักหันหน้าไป ไม่อยากให้เห็น เขากำลังถูกทำมิดีมิร้ายแบบนี้ อย่ามองได้ไหม หันไปเถอะ แค่นี้เขาก็จะตายอยู่แล้ว

ทำไมนะ

ทำไมสวรรค์ต้องกลั่งแกล้งกันแบบนี้ด้วย..

..เขาทำผิดอะไร ทำไมช่างโหดร้ายเหลือเกิน

เชวซึงฮยอนพยายามดิ้นออกจากการเกาะกุม แต่กลับไม่ได้อย่างที่คิด อีกทั้งมือที่จิกหัวเขาอยู่ตอนนี้ก็จับให้หน้าเขาเงยขึ้นมองภาพตรงหน้า

ซึงรีร้องไห้ดิ้นไปมาในสภาพเสื้อขาดวิ่น ผิวขาวเนียนอวดสายตา หากแต่กำลังถูกกดจูบอย่างรุนแรงจากคนเลวบนร่าง เขาทำอะไรไม่ได้เลย เชวซึงฮยอนอยากตายไปซะตอนนี้ ภาพที่เห็นมันเหมือนใครเอามีดมากรีดหัวใจเขาช้าๆ มันทรมาน มันเจ็บปวด

“..อ..ไอ้ชั่ว! ปล่อยเดี๋ยวนี้ ปล่อยคนรักของฉันเดี๋ยวนี้..ปล่อย..ฮึก..ฮือ”

น้ำตาไหลอาบใบหน้าคม

เชวซึงฮยอนร้องไห้กับคนรัก

เชวซึงฮยอนไม่ได้อ่อนแอ

แต่เขาสงสารซึงรี สงสารที่หัวใจของเขาต้องมารับเคราะห์กรรมนี้

ร้องไห้ด้วยความคับแค้นใจที่ช่วยอะไรไม่ได้.. .ไม่ได้เลย

“ฮือ..คุณซึงฮยอน หันไป..ฆ่าผมเถอะ ใครก็ได้ฆ่าผมที”

เสียงคนรักร้องไห้อย่างหนาเวทนาดังก้องในหู ตาคมหลับตาลงอย่างจำยอมกับชะตากรรม

น้ำตาที่ไหลอยู่ตอนนี้ .. .เพียงพอหรือไม่กับความทรมานที่ยางฮยอนซอกอยากให้เขาได้รับ

หัวใจที่ถูกทรมานตอนนี้ เพียงพอหรือไม่ กับคำว่า .. .ตายทั้งเป็น

TBC.

Talk ::  *วิ่งหลบมีด*

เห้ยยยยยยยยยยยยยยยย อะไรเนี่ย อะไร๊ ดราม่าอย่างที่บอกไว้มั้ยอ่ะ บีบมั้ย? หรืออยากให้บีบกว่านี้? ฮ่าๆๆๆ เหมี่ยวเหนื่อยมากอ่ะ แต่งตอนนี้สติหลุดไปหลายรอบ ลงท่อไปหลายรอบมาก

แล้วตกลงซึงรีโดนขมขืนต่อหน้าเชวซึงฮยอนมั้ยเนี่ย??

นั่นสิเนาะ เราให้คนอ่านเดาเล่นๆค่ะ ว่าโดนหรือไม่โดน (กวนตีนสุดๆ -  - )

ที่เคยบอกว่าจะเอาเรื่องนี้ไปรวมเล่มกับเรื่อง strong baby นั้น ตอนนี้ชักจะเริ่มคิดแล้วค่ะ เพราะมาลองจัดหน้าดู แม่งเยอะแล้วอ่ะ ถ้ารวมกับเด็กแข็งแรงมีหวัง 300 บาทอัพแน่ๆ กำไรชัดๆ แต่เหมี่ยวไม่คิดอย่างนั้นอ่ะ เหมี่ยวไม่ได้จะรวมเอากำไรอ่ะ เหมี่ยวรวมเพราะอยากเก็บไว้ เลยคิดว่า จะมีแค่เรื่องนี้ และแถมฟิคสั้นไปพองามๆ

ใกล้จบแล้วนะเรื่องนี้ และจะรีไรท์ใหม่ในตอนแรกๆนะค่ะ เพราะมันอิอ๊ะไปป่ะวะ ฮ่าๆๆๆ ตอนแรกๆแต่งเมื่อนานมาแล้ว ฝีมือยังห่วยแตกอยู่ เพราะงั้นเลยต้องรีไรท์กันเลยทีเดียว เอาไว้จะแจ้งอีกทีนะคะ

เป็นไง ตอนนี้ สนุกใช่อ๊ะ? ประธานยางแม่ง..555555555 สงสารทั้งเชวซึงฮยอนและซึงรีเลยอ่ะ ฮือ แต่งไป หมดแรงไป จะตายเอา

ขอคอมเมนท์หน่อยเน้อออออออ

เพราะเลเวลพลังลดมากกับตอนนี้ (ทั้งๆที่ไม่มีอะไรเลย  - -) จะเก็บพลังไว้ตอนหน้า ดราม่ามั้ย? อาจจะนิดนึง โรแมนติกมั้ย? ก็มีนะ คู่เพื่อนสนิทไง๊ แล้วสรุปซึงรีจะโดนข่มขืนมั้ย?  นั่นสิ!  (โดนตบ)

เจอกันตอนหน้าค่า

ขอบคุณทุกคอมเมนท์เน้อออออออ

รักคนอ่าน จ๊วบๆๆๆ

ปล.กราฟ มีดที่มึงเขวี้ยงมา ปักคอกูเลย ส่าดดดด

ปล.ทอร์คยาวกว่าฟิคอีกแน่ะ 555555555

ปล.เก็บตังค์ด้วยนะ ถ้าอยากได้เรื่องนี้อ่ะ

ปล.ถ้าไม่เอาไม่เป็นไร จะทำเป็นหนังสือทำมือเก็บไว้เอง จ๊วบๆๆๆ

edit @ 8 Nov 2009 19:59:20 by kumameaw