[Co-Fic] Invisible Chain : ch5

posted on 16 Apr 2012 22:56 by bigbang-fanfic in InvisibleChain
.
 
 
 
.
 
 
 
.
 
 
 
 
 
 
 

Title: Invisible Chain

Author : kumameaw & tictoc13

Pairing : JunWoo

Rating : NC-17

Author note : เรื่องราวและเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเพียงสิ่งที่สมมติขึ้นมา 

 

 

 

 

Invisible Chain : Chapter 5

 

 

 

 

 

 

 

 

จางอูยองเดินมายังห้องบรรยายห้องเดินด้วยอาการง่วงงุนสุดๆ ตลอดเวลาทั้งอาทิตย์ที่ผ่านมา เขาทั้งเรียนหนัก และมิหนำซ้ำยังต้องทำรายงานเรื่องกฏหมายคุ้มครองสัตว์อีก โชคดีของอูยองที่เพื่อนในคลาสให้ยืมเลคเชอร์และช่วยหาหัวข้อให้ ไม่งั้นป่านนี้เขาคงยังทำไม่ถึงไหน และตอนนี้ก็ยังเก็บข้อมูลยังไม่เพียงพอเท่าไรนัก แต่กำหนดส่งก็ตอนก่อนสอบปลายภาค มีเวลาอีกแค่เดือนเดียว

 

หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาเขารู้สึกหงุดหงิดแปลกๆ แต่จางอูยองบอกตัวเองว่าเพราะเขานอนไม่พอ แม้ในใจจะคอยคิดเรื่องของอีจุนโฮวกไปวนมาก็เถอะ ผู้ชายคนนั้นรบกวนสมาธิการทำงานและการเรียนของเขาตลอดหนึ่งสัปดาห์ และตอนนี้อูยองก็กำลังก้าวเข้าห้องบรรยายของอีจุนโฮอีกครั้ง ไม่อยากเจอก็คงต้องเจอ

 

ร่างเล็กเปิดประตูและเดินเข้าไปนั่งด้านหลังสุดเหมือนเดิม เพื่อนๆทุกคนกำลังทยอยเข้ามา อูยองฟุบหน้าลงกับต้นแขน ของีบสักนิดก็ยังดี

 

 

ไฟในห้องประชุมหรี่ลง ทว่าคราวนี้ผู้บรรยายไม่ได้มีเพียงคนเดียวเช่นคราวที่แล้ว อีจุนโฮก้าวออกมาจากด้านข้างเวทียกสูงพร้อมหญิงสาวสวมสูทสีกรมท่าและรองเท้าส้นสูงสีเดียวกัน ใบหน้าสวยเฉี่ยวแต่งแต้มเครื่องสำอางพอเหมาะ ผมยาวสลวยรวบครึ่งศีรษะปล่อยชายระแผ่นหลัง

 

 

 

"คราวที่แล้วนักศึกษาชายอาจจะเบื่อ แต่คราวนี้คงกระชุ่มกระชวยกันมากขึ้นนะครับ" ร่างสูงกระเซ้า เป็นการเปิดฉากการบรรยายที่พิเศษไปจากครั้งไหนๆ "ขอแนะนำให้รู้จักคุณชเวจีอา ทนายสาวสุดสวยประจำรุ่นของผมเอง ฟังข้อกฎหมายกันมาแล้ว คราวนี้มาฟังกรณีศึกษาจากสถานการณ์จริงบ้างนะครับ" พูดจบก็หัวเราะเบาๆแล้วปล่อยให้หญิงสาวทำหน้าที่ต่อ

 

 

 

เก้าอี้อีกตัวจัดไว้เพื่อจุนโฮโดยเฉพาะ วันนี้จีอาคือวิทยากรหลัก จุนโฮจึงกลายเป็นกึ่งๆผู้สังเกตการณ์ไปโดยปริยาย  ร่างสูงนั่งลงบนเก้าอี้พลางจ้องมองร่างบางที่จ้องจีอาตาเขม็ง ทำเหมือนเขาเป็นอากาศธาตุทั้งที่เขาเองก็อยู่บนเวที

 

 

ริมฝีปากหยักแค่นยิ้ม เจ็บใจจนต้องเบือนหน้าหนี

 

 

 

อูยองมองหญิงสาวที่ดูสวยและเพรียบพร้อมที่อยู่บนเวทีกับชายหนุ่มที่ดูดีไร้ที่ติแล้วอดค่อนขอดในใจไม่ได้ วันนี้ควงสาวสวยมาด้วยสินะ จะว่าไปสองคนนี้ก็เหมาะสมกันดี ก็ดีที่พาคนอื่นมา เขาจะได้ไม่ต้องขึ้นไปอยู่บนเวทีนั่นอีกครั้ง

 

เมื่อรู้สึกว่าตัวเองเริ่มคิดอะไรเลยเถิด นำพามาซึ่งความหงุดหงิดแก่หัวใจ จางอูยองก็สะบัดศีรษะไปมาก่อนจะนั่งตัวตรง ตั้งใจฟังวิทยากรสาวบรรยายต่อไป

 

 

นัยน์ตาคมจับจ้องร่างบางที่นั่งสั่นศีรษะจนคอจะหลุดแล้วอดไม่ได้ที่จะอมยิ้ม  จางอูยองฟังเพลงเมทัลร็อคอยู่หรือไงถึงได้หน้าบูดไปเขย่าหัวตัวเองไปอย่างนั้น

 

ร่างสูงเดินลงจากเวทีตรงไปหาอาจารย์ที่ปรึกษาประจำวิชา กระซิบบางอย่างสองสามคำก่อนที่อาจารย์จะพยักหน้าแล้วเดินอ้อมไปด้านหลังสุดเพื่อทำตามที่วิทยากรแนะนำ

 

ใบหน้าน่ารักบูดบึ้งเดินกระแทกเท้าย้ายที่นั่งจากหลังสุดมานั่งหน้าสุด นัยน์ตากลมๆจิกตาใส่เขาแสดงอาการไม่พอใจอย่างออกนอกหน้า มือเรียวกระแทกเอกสารลงบนโต๊ะจนเพื่อนที่นั่งถัดไปหันมอง หากเป็นที่อื่นเขาคงเอ็ดประจานออกไมค์ว่าเสียมารยาทแต่สำหรับจางอูยองเขาเว้นไว้ให้หนึ่งคนก็แล้วกัน

 

ร่างเล็กนั่งหน้างอคอตั้งไม่สนใจชายหนุ่มอีกต่อไป ปากบางบ่นอุบอิบไปหาคนที่ยิ้มหน้าบานด้วยความพอใจ ไม่เจอกันแค่อาทิตย์เดียว อีจุนโฮก็ยังขี้แกล้งและกวนประสาทกันไม่เปลี่ยน สะบัดหน้าใส่แล้วหันไปมองผู้บรรยายบนเวที แม้ว่าตอนนี้เนื้อหาสาระต่างๆจะไม่เข้าหัวไปเลยก็ตาม

 

ยิ่งเห็นยิ่งอยากแกล้ง  ท่าทางงอนๆผิดกับทุกครั้งกระตุกต่อมชอบแกล้งของจุนโฮขึ้นมาทันควัน เขาคิดไปเองหรือเปล่าว่าจางอูยองไม่พอใจที่เขาพาจีอามาด้วย

 

อยากแกล้งดึงตัวเข้ามาใกล้เหมือนทุกที แต่คงทำไม่ได้เพราะอีกฝ่ายจงเกลียดจงชังเขาเหลือเกิน รอยยิ้มบนใบหน้าเจื่อนลงเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคราวก่อน

 

เขาหวังอะไรจากเด็กคนนี้อยู่นะ..

 

 

นอกจากเนื้อหาการบรรยายจะไม่เข้าหัวแล้ว จางอูยองยังรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก ภาพบนเวทีคือสาวสวยที่กำลังพูดจาอย่างฉะฉาน มีบ้างที่หันไปมองชายหนุ่มในชุดสูทเนี้ยบแล้วยิ้มหวานให้กัน บางครั้งก็หันไปถามความเห็นแล้วก็หัวเราะ แซวกันไปแซวกันมาประหนึ่งโลกนี้มีกันอยู่สองคน

 

อูยองอยากจะลุกเดินหนีไปจากตรงนี้เสียถ้าไม่ติดคำว่ามารยาทของผู้ฟังที่ดีและมีคะแนนช่วยสำหรับการเข้าฟังบรรยาย จางอูยองจะไม่รอช้าเลย

 

 

 

"วิทยากรโซโล่เดี่ยวมากๆเดี๋ยวจะมีคนเบื่อ เรามากระตุ้นประสาทกันหน่อยดีไหมครับ" จุนโฮพูดยิ้มๆ นักศึกษาหลายคนที่เริ่มฟุบหลับสะดุ้งตื่นขึ้นมาเป็นแถว ร่างสูงซ่อนยิ้มไว้ในหน้าขณะหันไปหาจีอา

 

"คุณจีอาตั้งคำถามหน่อยดีกว่าครับ นักศึกษาจะได้มีส่วนร่วมด้วย"

 

"ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นดิฉันให้คุณจุนโฮเลือกนักศึกษาคนที่จะมาตอบคำถามแล้วกันนะคะ"

 

 

 

บรรดานักศึกษาพร้อมใจกันนั่งหลังตรง สายตาจับจ้องวิทยากรทั้งสองไม่วางตา ร่างสูงมองไปรอบๆห้องประชุมก่อนจะหยุดสายตาที่แถวที่นั่งตรงหน้าสุด สบตากับร่างบางที่ทำหน้าเหมือนจะพุ่งขึ้นมากัดเขาหากโดนเรียกชื่อ

 

 

 

"จางอูยอง... นักศึกษาคนที่นั่งข้างจางอูยองน่ะครับ ใช่ครับ คุณนั่นล่ะครับ" ผายมือไปยังนักศึกษาหญิงข้างๆอูยอง หญิงสาวสะดุ้งเฮือก ขานรับเสียงละล่ำละลักด้วยความตกใจปนประหม่า

 

 

อูยองหน้าบึ้งด้วยความโมโห เขาอยากจะพุ่งเข้าไปบีบคอร่างสูงที่ยืนกลั้นหัวเราะบนเวทีนัก สะบัดหน้าหนีเมื่ออีกฝ่ายหันหน้ามาสบตา จางอูยองโกรธผู้ชายคนนี้เหลือกำลัง

 

อีจุนโฮ ผู้ชายโรคจิต! ชอบทำให้เขาต้องอับอายขายหน้าอยู่ตลอดเวลา มีความสุขนักหรือไงที่เห็นเขาทำตัวไม่ถูก มีความสุขนักใช่ไหมที่เห็นเขาเป็นตัวตลกอยู่ตลอดเวลา ทำให้เขาอับอายครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งกับคนอื่นและตนเอง จะทำให้เขารู้สึกแย่ไปอีกแค่ไหนกัน

 

ร่างสูงก้าวลงจากเวทีพร้อมไมโครโฟน ส่งไมค์ที่ตนถืออยู่ให้นักศึกษาหญิงก่อนเจ้าหน้าที่จะวิ่งนำไมค์มาส่งให้เสียอีก รอยยิ้มอบอุ่นประดับบนใบหน้าทำเอาหญิงสาวหน้าแดงระเรื่อ ลืมแม้กระทั่งยื่นมือไปรับไมค์จนอูยองต้องสะกิดเตือน

 

ตาคมเหลือบมองร่างบางแว้บหนึ่งแล้วหันไปส่งยิ้มให้หญิงสาวอีกครั้ง เขยิบไปยืนด้านซ้ายมือของหญิงสาวประกบรอคำตอบ ไม่สนใจอูยองที่นั่งหน้าบูดเลยสักนิด

 

ร่างเล็กนั่งหลังตรง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ใบหน้าเชิดขึ้นรอฟังคำถามจากคนถามและคำตอบจากเพื่อนข้างๆ ไม่สนใจที่จะมองอีจุนโฮเลยสักนิด มือเล็กประสานกันวางไว้บนตัก ดวงตามองไปข้างหน้าท่าเดียว

 

 

 

"คุณซูยองคิดอย่างไรกับกรณีการอนุรักษ์โคอาล่าด้วยการขังไว้ในพื้นที่อนุรักษ์คะ" จีอาถาม อูยองสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำว่าโคอาล่า เหลือบมองอีจุนโฮก็พบว่าอีกฝ่ายไม่มีปฏิกิริยาอะไร

 

"ดิฉันคิดว่าการอนุรักษ์เป็นสิ่งที่ดีค่ะ แต่การกักขังก็ไม่ใช่สิ่งที่ดีเท่าไร ทุกชีวิตควรมีอิสระ มีสิทธิในการดำรงชีวิตของตนเองค่ะ" เสียงปรบมือดังขึ้นประปราย หญิงสาวยิ้มกว้างเมื่อได้รับคำชมจากวิทยากร

 

 

จุนโฮปรายตามองอูยองแล้วเปิดไมค์ของตนเอง "ผมชอบคำตอบของคุณซูยองมากครับ ทุกชีวิตควรมีอิสระ แต่ในบางครั้งหากทำตัวดื้อ..ก็ต้องกำราบหรือกักบริเวณกันบ้าง แล้วคุณอูยองคิดว่ายังไงบ้างครับ ควรขังเพื่อการอนุรักษ์หรือปล่อยโคอาล่าเผชิญกับนักล่าทั้งมนุษย์และสัตว์ต่อไป"

 

 

 

อูยองสะดุ้งตกใจที่อยู่ดีๆก็ถูกถาม มองอีกฝ่ายด้วยความไม่พอใจเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะทำหน้าตาเป็นปกติเพื่อไม่ให้ใครสงสัย หันหน้าไปยิ้มให้วิทยากรสาวนสวยบนเวทีแล้วตอบคำถามที่อีจุนโฮถามออกมา

 

 

 

“ผมคิดว่า สัตว์ทุกตัวหรือแม้แต่มนุษย์ก็ไม่ชอบถูกบังคับหรอกครับ การที่โคอาล่าบางตัวดื้อมันก็อาจจะมีเหตุผลของมัน และหนึ่งในเหตุผลนั้นก็มาจากมนุษย์ที่คิดว่าตนเองเป็นใหญ่ที่สุดในห่วงโซ่อาหาร ถ้ามนุษย์หยุดล่า เราก็ไม่จำเป็นต้องมีกฏว่าต้องกักขังโคอาล่า แล้วใช้คำว่า ‘เพื่อการอนุรักษ์’ มาอ้างหรอก ใช่มั้ยครับ”

 

 

ร่างเล็กหันไปสบตากับวิทยากรหนุ่มผู้ตั้งคำถาม

 

 

“ส่วนจะขัง หรือจะปล่อยนั้น ถ้าเพื่ออนุรักษ์จริงๆก็ขังแล้วทำให้เขารู้สึกว่ายังอยู่ในธรรมชาติเดิมๆ ยังมีชีวิตอิสระเหมือนเดิม แต่ถ้าจะกักขังราวกับนักโทษ ให้พวกเขาสูญเสียความเป็นตัวตนเดิมไป ก็ควรปล่อยเขาไปเผชิญกับวัฏจักรชีวิตในธรรมชาติของพวกเขาเถอะครับ”

 

 

พูดจบก็วางไมค์ลงบนโต๊ะ สายตายังจดจ้องเข้าไปในแววตาของร่างสูงอยู่เช่นเดิม

 

 

 

คำตอบที่ได้รับทำเอารอยยิ้มบนใบหน้าคมมลายสิ้น จุนโฮเดินกลับขึ้นไปบนเวทีโดยไม่โต้ตอบกับอูยองแม้แต่คำเดียว  ใบหน้าหล่อคมเคร่งขรึมแสดงอาการไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ถึงกระนั้นก็ยังมีความเป็นผู้ใหญ่มากพอที่จะไม่แสดงกิริยาอะไรออกมา

 

นั่งลงบนเก้าอี้ตามเดิม สายตาจับจ้องคนตัวเล็กที่เพิ่งทิ่มแทงตนด้วยวาจา นี่สินะคือความในใจของอูยอง ไม่ว่าอย่างไรอูยองก็เกลียดเขาเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง  เขาควรจะปล่อยอูยองไป ไม่ควรราวีอูยองอีก..

 

 

หากเป็นคนอื่นคงจะคิดเช่นนั้น ทว่าสำหรับอีจุนโฮแล้วยิ่งดื้อยิ่งอยากได้!

 

 

แล้วจางอูยองจะรู้ว่าโซ่ตรวนที่พันธนาการเอาไว้แน่นหนากว่าที่คิด

 

 

 

จางอูยองนั่งลงทำเป็นไม่สนใจแววตาที่ไม่พอใจของอีกฝ่าย อีจุนโฮอยากถามเขาเอง เขาก็ตอบตามที่ใจอยากตอบ อูยองไม่ชอบการถูกบังคับโดยที่เขาไม่ได้เต็มใจ ไม่ชอบให้ใครมาทำให้เขาสูญเสียความเป็นตัวตน ถ้าอยากได้สิ่งใดจากเขา ก็ต้องเอาสิ่งนั้นของเจ้าตัวมาแลก

 

ก้มหน้าถอนหายใจ นึกถึงสิ่งที่ตนเองตอบไปเมื่อครู่ ซ่อนแววตาหมองเศร้าเอาไว้สักพัก ก่อนจะปรับสีหน้าเป็นปกติ ภาวะกดดันทางจิตใจยังไม่หายไป ความหงุดหงิดใจก็ไม่ได้ลดลง จางอูยองเป็นอะไร

 

กว่าจะสิ้นสุดการบรรยายนักศึกษาก็โด