[Co-Fic] Invisible Chain : ch7

posted on 29 Apr 2012 20:32 by bigbang-fanfic in InvisibleChain
.
 
 
 
.
 
 
 
 
.
 
 
 
 

Title: Invisible Chain

Author : kumameaw & tictoc13

Pairing : JunWoo

Rating : NC-17

Author note : เรื่องราวและเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเพียงสิ่งที่สมมติขึ้นมา 

 

 

 

 

 

Invisible Chain : Chapter 7

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จางอูยองมองร่างสูงที่เดินตามเข้ามาในบ้านและมายืนข้างๆ ก่อนจะแนะนำอีจุนโฮให้มารดาที่นั่งอยู่ห้องรับแขกได้รู้จัก เขาบอกเพียงว่า อีกฝ่ายทำงานเป็นอัยการและตอนนี้ก็คือวิทยากรพิเศษที่คณะ แม่ของอูยองก็ต้อนรับและเชื้อเชิญให้อีจุนโฮลงนั่งที่โซฟา เขาจึงเดินไปหยิบน้ำเย็นในตู้เย็นที่ห้องครัว ปล่อยให้แขกผู้มาใหม่พูดคุยกับมารดาเขาเพียงลำพัง

 

ส่วนใหญ่แล้วจุนโฮเป็นฝ่ายตอบเสียมากกว่า เมื่อมารดาของอูยองทราบว่าเขาเป็นวิทยากรพิเศษและเป็นคนตรวจรายงานวิชาการประจำวิชาของอูยองแล้วก็ถูกซักเสียละเอียดยิบ ตั้งแต่ถามว่าอูยองเข้าเรียนครบไหมจนถึงมีแฟนหรือเปล่า

 

 

คำถามข้อหลังเขาคงตอบเองไม่ได้ อาจจะต้องให้อูยองไปตอบแทน

 

 

ชายหนุ่มอมยิ้มเมื่อคนรักหมาดๆเดินกลับเข้ามาในห้องรับแขก แสร้งคว้ามือว่าที่แม่ยายมาจับแล้วพลิกหงายดูฝ่ามือ

 

 

 

"เส้นลายมือบอกว่าคุณแม่มีดวงจะได้ลาภก้อนใหญ่นะครับ บางทีอูยองอาจจะพาแฟนมาเปิดตัว" พูดจบก็หัวเราะเบาๆ  หญิงสูงวัยกว่าพลอยหัวเราะตามไปด้วย

 

"จุนโฮเป็นหมอดูด้วยหรือไงจ๊ะ"

 

"ก็พอได้บ้างครับ เผอิญเพื่อนสนิทชอบด้านโหราศาสตร์" แอ๊บแหลแถลมไปตามเรื่อง ไม่สนใจตาถลึงจากอูยองที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังมารดา  ท่าทางใจดีและเป็นกันเองของว่าที่แม่ยายทำให้ชายหนุ่มเลื่อนขั้นจากคุณจุนโฮเป็นจุนโฮ และคุณนายเป็นคุณแม่อย่างรวดเร็ว

 

“เรื่องโหราศาสตร์สมัยนี้บ่งบอกความจริงเราไม่ได้เพียงแค่ดูลายมือหรอกนะครับแม่” อูยองพูดพลางวางแก้วน้ำเย็นให้แก่มารดาของตนและร่างสูงผู้เป็นแขกในวันนี้ แอบส่งสายตาดุๆไปหาอีจุนโฮที่ไม่เว้นความเจ้าเล่ห์แม้แต่กับแม่ของเขา

 

 

 

ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆมารดา สอดมือเข้าไปกอดเอวแล้วหอมแก้มผู้เป็นแม่ฟอดใหญ่อย่างที่เคยทำเป็นประจำทุกครั้งที่กลับมาจากข้างนอกบ้าน

 

 

 

"รักคุณแม่ออกขนาดนี้แล้วอูยองจะมีตาไว้มองหญิงอื่นหรือครับนี่"  ร่างสูงกระเซ้า เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่ น้ำเสียงคำสั่งกลายเป็นน้ำเสียงอ่อนโยนระคนเอ็นดู สรรพนามที่ใช้ก็เรียกด้วยชื่อ พูดจามีคะขามีหางเสียงจนอูยองชักหมั่นไส้

 

 

คุณนายจางหันไปลูบศีรษะบุตรชายพลางหัวเราะ "แม่น่ะนะนึกว่าจะต้องสอนลูกชายจีบสาวเสียแล้ว ไม่อย่างนั้นมีหวังไม่ได้สะใภ้อย่างใครเขา"

 

 

 

เสียงหัวเราะดังไปทั่วห้องรับแขกโดยมีอูยองนั่งหน้าบูดอยู่ระหว่างคู่สนทนาพาเพลิน

 

 

 

อูยองแก้มแดงปลั่งทำหน้ามุ่ยใส่ผู้เป็นแม่ที่เริ่มจะหันไปเข้าข้างคนอื่นมากกว่าลูกชายตัวเอง แต่กระนั้นคุณนายจางก็ยังกอดปลอบใจเขาแบบทุกครั้ง อูยองจึงยิ้มออกมาบ้าง

 

 

 

“แม่ครับ ผมหิวแล้ว ผมยังไม่ได้ทานข้าวเลย แม่ช่วยโชว์ฝีมือเด็ดๆให้ผมกินหน่อยน๊า นะครับแม่” ใช้ลูกอ้อนเหมือนอย่างทุกทีที่อยากทานของอร่อย ไม่สนใจชายหนุ่มที่นั่งอยู่โซฟาถัดไปเลยว่ามองมายังไง อูยองก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว ถ้าไม่มีคนคอยบังคับขืนใจกัน เขาก็ไม่ใช่เด็กดื้อรั้นหรอก

 

 

 

จุนโฮมองท่าทางออดอ้อนระหว่างสองแม่ลูกแล้วไม่ได้เอ่ยว่ากระไร คุณนายจางค่อยๆแกะแขนปลาหมึกสายพันธุ์จางอูยองออกจากเอวแล้วหันมาฟ้องลูกชายคนใหม่

 

 

 

"ดูสิจุนโฮ โตป่านนี