[Co-Fic] Invisible Chain : ch7

posted on 29 Apr 2012 20:32 by bigbang-fanfic in InvisibleChain
.
 
 
 
.
 
 
 
 
.
 
 
 
 

Title: Invisible Chain

Author : kumameaw & tictoc13

Pairing : JunWoo

Rating : NC-17

Author note : เรื่องราวและเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเพียงสิ่งที่สมมติขึ้นมา 

 

 

 

 

 

Invisible Chain : Chapter 7

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จางอูยองมองร่างสูงที่เดินตามเข้ามาในบ้านและมายืนข้างๆ ก่อนจะแนะนำอีจุนโฮให้มารดาที่นั่งอยู่ห้องรับแขกได้รู้จัก เขาบอกเพียงว่า อีกฝ่ายทำงานเป็นอัยการและตอนนี้ก็คือวิทยากรพิเศษที่คณะ แม่ของอูยองก็ต้อนรับและเชื้อเชิญให้อีจุนโฮลงนั่งที่โซฟา เขาจึงเดินไปหยิบน้ำเย็นในตู้เย็นที่ห้องครัว ปล่อยให้แขกผู้มาใหม่พูดคุยกับมารดาเขาเพียงลำพัง

 

ส่วนใหญ่แล้วจุนโฮเป็นฝ่ายตอบเสียมากกว่า เมื่อมารดาของอูยองทราบว่าเขาเป็นวิทยากรพิเศษและเป็นคนตรวจรายงานวิชาการประจำวิชาของอูยองแล้วก็ถูกซักเสียละเอียดยิบ ตั้งแต่ถามว่าอูยองเข้าเรียนครบไหมจนถึงมีแฟนหรือเปล่า

 

 

คำถามข้อหลังเขาคงตอบเองไม่ได้ อาจจะต้องให้อูยองไปตอบแทน

 

 

ชายหนุ่มอมยิ้มเมื่อคนรักหมาดๆเดินกลับเข้ามาในห้องรับแขก แสร้งคว้ามือว่าที่แม่ยายมาจับแล้วพลิกหงายดูฝ่ามือ

 

 

 

"เส้นลายมือบอกว่าคุณแม่มีดวงจะได้ลาภก้อนใหญ่นะครับ บางทีอูยองอาจจะพาแฟนมาเปิดตัว" พูดจบก็หัวเราะเบาๆ  หญิงสูงวัยกว่าพลอยหัวเราะตามไปด้วย

 

"จุนโฮเป็นหมอดูด้วยหรือไงจ๊ะ"

 

"ก็พอได้บ้างครับ เผอิญเพื่อนสนิทชอบด้านโหราศาสตร์" แอ๊บแหลแถลมไปตามเรื่อง ไม่สนใจตาถลึงจากอูยองที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังมารดา  ท่าทางใจดีและเป็นกันเองของว่าที่แม่ยายทำให้ชายหนุ่มเลื่อนขั้นจากคุณจุนโฮเป็นจุนโฮ และคุณนายเป็นคุณแม่อย่างรวดเร็ว

 

“เรื่องโหราศาสตร์สมัยนี้บ่งบอกความจริงเราไม่ได้เพียงแค่ดูลายมือหรอกนะครับแม่” อูยองพูดพลางวางแก้วน้ำเย็นให้แก่มารดาของตนและร่างสูงผู้เป็นแขกในวันนี้ แอบส่งสายตาดุๆไปหาอีจุนโฮที่ไม่เว้นความเจ้าเล่ห์แม้แต่กับแม่ของเขา

 

 

 

ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆมารดา สอดมือเข้าไปกอดเอวแล้วหอมแก้มผู้เป็นแม่ฟอดใหญ่อย่างที่เคยทำเป็นประจำทุกครั้งที่กลับมาจากข้างนอกบ้าน

 

 

 

"รักคุณแม่ออกขนาดนี้แล้วอูยองจะมีตาไว้มองหญิงอื่นหรือครับนี่"  ร่างสูงกระเซ้า เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่ น้ำเสียงคำสั่งกลายเป็นน้ำเสียงอ่อนโยนระคนเอ็นดู สรรพนามที่ใช้ก็เรียกด้วยชื่อ พูดจามีคะขามีหางเสียงจนอูยองชักหมั่นไส้

 

 

คุณนายจางหันไปลูบศีรษะบุตรชายพลางหัวเราะ "แม่น่ะนะนึกว่าจะต้องสอนลูกชายจีบสาวเสียแล้ว ไม่อย่างนั้นมีหวังไม่ได้สะใภ้อย่างใครเขา"

 

 

 

เสียงหัวเราะดังไปทั่วห้องรับแขกโดยมีอูยองนั่งหน้าบูดอยู่ระหว่างคู่สนทนาพาเพลิน

 

 

 

อูยองแก้มแดงปลั่งทำหน้ามุ่ยใส่ผู้เป็นแม่ที่เริ่มจะหันไปเข้าข้างคนอื่นมากกว่าลูกชายตัวเอง แต่กระนั้นคุณนายจางก็ยังกอดปลอบใจเขาแบบทุกครั้ง อูยองจึงยิ้มออกมาบ้าง

 

 

 

“แม่ครับ ผมหิวแล้ว ผมยังไม่ได้ทานข้าวเลย แม่ช่วยโชว์ฝีมือเด็ดๆให้ผมกินหน่อยน๊า นะครับแม่” ใช้ลูกอ้อนเหมือนอย่างทุกทีที่อยากทานของอร่อย ไม่สนใจชายหนุ่มที่นั่งอยู่โซฟาถัดไปเลยว่ามองมายังไง อูยองก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว ถ้าไม่มีคนคอยบังคับขืนใจกัน เขาก็ไม่ใช่เด็กดื้อรั้นหรอก

 

 

 

จุนโฮมองท่าทางออดอ้อนระหว่างสองแม่ลูกแล้วไม่ได้เอ่ยว่ากระไร คุณนายจางค่อยๆแกะแขนปลาหมึกสายพันธุ์จางอูยองออกจากเอวแล้วหันมาฟ้องลูกชายคนใหม่

 

 

 

"ดูสิจุนโฮ โตป่านนี้แล้วยังอ้อนแม่เป็นเด็กไปได้ ว่าแต่จุนโฮทานอะไรมาหรือยังลูก ทานข้าวกับแม่ไหม"

 

 

 

ยิ้มแก้มแทบปริเมื่อเข้าทาง ร่างสูงรีบตอบตกลงอย่างรวดเร็ว คุณนายจางพยักหน้าแล้วขอตัวไปเตรียมอาหารเย็น มือหนายกแก้วน้ำขึ้นจิบ สบตาเขียวปั๊ดของอูยองอย่างไม่กลัวเกรง

 

 

 

“นี่คุณ วันนี้แค่มาส่งผมและมาแนะนำตัวกับแม่ผมก็พอแล้ว เชิญคุณกลับไปทานข้าวที่บ้านคุณเถอะ” แอบกระซิบเสียงเขียวเพราะกลัวมารดาที่อยู่ในห้องครัวได้ยิน

 

 

 

จางอูยองไม่ได้ตั้งใจจะให้อีกฝ่ายอยู่ต่อถึงขนาดนี้เสียหน่อย นึกว่าอีจุนโฮทักทายแม่เขาเสร็จ ร่างสูงก็คงจะกลับไปทำงานตามประสาอัยการผู้งานยุ่ง นี่มันเหนือความคาดการณ์ของเขาไปแล้วชัดๆ!

 

 

 

"ขยันไล่กันจริงนะ" ร่างสูงสวนกลับ อดน้อยใจไม่ได้ที่เอะอะอีกฝ่ายก็จะไล่เขาท่าเดียว "เดี๋ยวก็ไล่ให้อย่ามายุ่ง เดี๋ยวก็ไล่ให้ไปส่งบ้าน พอมาส่งบ้านแล้วยังไล่กลับอีก มันน่าน้อยใจนักเชียว ถ้าไม่อยากให้อยู่ด้วยขนาดนั้นฉันกลับก็ได้ ฝากลาแม่นายด้วยแล้วกัน"

 

“เดี๋ยวสิ คุณ!”  อูยองวิ่งไปดักหน้าคนแก่ขี้ใจน้อยที่กำลังจะเดินไปยังประตูบ้าน ร่างเล็กยืนขวางหน้าร่างสูงเอาไว้ ช้อนตามองใบหน้าเรียบนิ่ง แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด

 

“คุณโกรธผมเหรอ?”

 

"เปล่า แค่จะไปตามความต้องการของนาย" เอื้อมไปคว้าลูกบิดประตูทำท่าจะเปิดออก "อย่าลืมบอกลาแม่นายให้ฉันด้วยล่ะ ถ้านายไม่อนุญาตฉันคงไม่ได้มาที่นี่หรอก"

 

“ไม่จริง คุณโกรธผมแน่ๆ” อูยองจอมดื้อรั้นกลับมาอีกครั้ง ร่างเล็กปิดประตูบ้านลงแล้วไปยืนเอาหลังพิงประตูเอาไว้ ใบหน้ากลมบูดบึ้งจ้องมองใบหน้าอีกฝ่ายไม่วางตา ลิ้นเล็กเลียริมฝีปากที่ยังมีรอยแดง ก่อนจะก้มหน้าและหันไปทางอื่น

 

“ผมไม่ได้ตั้งใจจะไล่คุณ ผมก็แค่ไม่รู้จะทำยังไง เพราะที่บ้านหลังนี้ ไม่มีแขกคนอื่นมาร่วมโต๊ะอาหารนานแล้ว แค่แม่ชวนคุณทานข้าว ผมก็ตกใจมากแล้วนะ แล้วคุณยังตอบตกลง ผมก็ยิ่งทำตัวไม่ถูกเพราะคิดว่าคุณจะเข้ามาส่งผมและทักทายกับแม่ผมเท่านั้น”

 

 

อูยองได้ยินเสียงถอนหายใจราวกับกำลังขับไล่ความขุ่นเคืองของจุนโฮ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา แต่เมื่อสบตาเข้ากับแววตาของอีกฝ่ายก็หันหน้าหลบซ่อนแก้มที่แดงระเรื่อ

 

 

“อยู่ทานข้าวต่อก็ได้ ผมไม่อยากโกหกแม่ว่าคุณรีบกลับไปทำงาน”

 

"นายทำฉันโมโหนายต้องจูบไถ่โทษ ต่อไปนี้ถ้านายไล่ฉันอีกฉันจะคิดค่าไล่เป็นดีพคิสครั้งละหนึ่งที" หยิบโทรศัพท์ออกมากดยุกยิกก่อนจะโชว์หน้าจอให้คนตัวเล็กดู

 

"วันนี้นายไล่ฉันสองครั้ง ฉันลดให้ครึ่งนึงเหลือครั้งเดียวแล้วกัน ดีพคิสทีนึงแล้วฉันจะหายโกรธ"

 

เป็นจางอูยองที่อ้าปากหวอจนพูดอะไรแทบไม่ออก “จ..จะบ้าเหรอ!” พยายามพูดเบาๆทั้งที่อยากจะตะโกนใส่หน้าคนเจ้าเล่ห์ “นี่มันในบ้านผมนะ แล้วแม่ผมก็ทำกับข้าวอยู่ในครัวนั่นด้วย!”

 

"แต่ฉันกับนายอยู่ในห้องรับแขกนี่" สวนกลับหน้าตาเฉย สองมือล้วงกระเป๋ายืนรอดีพคิสหวานๆจากจางอูยอง กลั้นยิ้มจนปวดแก้มเมื่อใบหน้าหวานแดงก่ำเป็นลูกตำลึงสุก 

 

"จะให้ฉันเริ่มหรือนายเริ่มก่อนดี แต่นายต้องเป็นฝ่ายสอดลิ้นเข้ามาเองนะ" 

 

 

 

เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันใส่ใบหน้าที่กำลังระรื่นก่อนจะถอนหายใจ แล้วหันกลับไปมองที่ทางห้องครัว หวั่นใจเหลือเกินว่ามารดาจะออกมาเห็นเข้า แต่ถ้าเขาไม่จูบอีจุนโฮ ตาบ้านี่ก็คงจะงอนตูดปัดกลับคอนโด และเขาก็คงต้องตามแก้รายงานและสอบซ่อมวิชาที่เขาเกลียดนี้แน่นอน

 

 

ใบหน้ากลมที่แดงก่ำ แก้มทั้งสองข้างร้อนผ่าวจนแทบไหม้ อูยองมองหน้าอีจุนโฮแล้วหลับตาลง

 

 

 

“คุณเริ่มก่อน เร็วๆด้วยเดี๋ยวแม่มาเห็น”

 

 

 

มือหนาประคองใบหน้าน่ารักที่หลับตาปี๋เหมือนหวาดกลัวเสียเต็มประสาแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากแตะกับริมฝีปากอีกฝ่าย รีรอพักหนึ่งไม่เห็นอูยองทำอะไรเสียทีจึงเลื่อนไปกระซิบริมหูเสียงต่ำ มือข้างหนึ่งเลื่อนไปจับเอวบางรั้งเข้ามาแนบชิดกับตนเอง

 

 

 

"สอดลิ้นเข้ามาสิครับคนดี.."

 

 

 

เปลือกตาบางเปิดขึ้นมองใบหน้าของปีศาจร้าย ก่อนจะเอียงใบหน้าปรับองศาให้พอเหมาะ แล้วประกบริมฝีปากเข้าหาอีกครั้ง เรียวลิ้นค่อยๆสอดเข้าไปในโพรงปากอย่างเก้ๆกังๆ  คราวนี้จางอูยองก็ยังหลับหูหลับตาป้อนจูบอีกฝ่ายอย่างไม่ประสีประสาเช่นเคย คนตัวเล็กครางอื้ออึงในลำคอ เลื่อนมือมาแกะลำแขนที่โอบเอวตนเองเข้าหา ก่อนจะค่อยๆถอนจูบออกมาเพื่อกอบโกยออกซิเจนเข้าสู่ปอด

 

ริมฝีป