[SF] W O T

posted on 16 May 2012 13:59 by bigbang-fanfic
.
 
 
.
 
 
.
 
 
 

Author :: kumameaw & tictoc13

Paring :: Lee Junho x Jang Wooyoung

Genre :: Romantic Comedy

Rate :: NC 17

 

 

 

 

Note :: W ย่อมาจาก Wooyoung =.,=

 

 

 

 

 

 

 

 

ในกระจกตรงอ่างล้างมือห้องน้ำชายมหาวิทยาลัยชื่อดัง มีเด็กหนุ่มยืนส่องความเรียบร้อยของตนเองอย่างอารมณ์ดี ผิวปากเป็นทำนองเพลง มือเรียวจัดทรงผมให้เข้าที่เข้าทาง ปัดซ้ายปาดขวาจนคิดว่าทรงผมทรงนี้หล่อและเท่ห์ที่สุดในมหาวิทยาลัยแล้วจึงยิ้มออกมา

 

 

 

“ไม่มีใครหล่อเท่าจางอูยองคนนี้อีกแล้ว หึหึหึ”

 

 

 

หยิบเป้ใบเก่งขึ้นมาสะพายแล้วเดินฮัมเพลงออกจากห้องน้ำไป ยกยิ้มมุมปากให้สาวๆที่เดินผ่านมาเพื่อเช็คเรตติ้ง อย่างน้อยวันนี้อูยองก็มั่นใจขึ้นมาอีกหกสิบเปอร์เซ็นต์ในการทำภารกิจพิชิตใจหนุ่มน้อย..

 

สายตานับสิบคู่มองมายังหนุ่มคณะบริหารสุดเท่ห์ที่หาญกล้ามาเดินเฉิดฉายพร้อมโปรยเสน่ห์ที่คณะนิเทศน์ ที่มองไม่ได้แปลกใจเหมือนเพิ่งเกิดขึ้น แต่มองเพราะคิดว่า

 

 

 

‘มันมาอีกแล้ว’

 

 

 

ข้อความบอกรักหวานๆมักจะมาก่อนตัวเสมอ อีจุนโฮนั่งมองข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์อย่างอารมณ์ดี   ริมฝีปากคาบหลอดสีขาวในแก้วกาแฟพลางจินตนาการว่าวันนี้พี่อูยองจะแต่งตัวแบบไหน

 

เสียงเรียกดังมาแต่ไกล ชายหนุ่มวางโทรศัพท์แล้วยิ้มหวานรับรอยยิ้มอารมณ์ดีของชายหนุ่มที่(บอกว่า)ตนเองหล่อที่สุดในคณะบริหารซึ่งกำลังเดินตรงเข้ามา

 

อูยองทิ้งตัวลงนั่งข้างๆอีจุนโฮผู้แสนน่ารักในสายตาตนเอง เบียดจนแทบรวมร่างกันแบบไม่แคร์สื่อ ที่นั่งมีอีกเยอะแยะมากมาย แต่จางอูยองก็เลือกที่จะนั่งข้างๆหวานใจให้ชาวบ้านอิจฉาเล่น

 

 

 

“วันนี้เรียนเป็นยังไงบ้างครับ เรียนหนักไหม”

 

 

 

ประโยคแรกก็สื่อถึงความห่วงใยอันล้นปรี่ที่พี่มีให้ จางอูยองยกยิ้มมุมปากวาดแขนไปโอบไหล่รุ่นน้องที่น่ารัก ถ้าไม่ติดว่า ไหล่น้องจุนโฮใหญ่และแข็งแรงจนเกินไป จางอูยองก็คงจะบีบนวดให้ไปแล้ว

 

ช่วงนี้ต้องขยันทำแต้มเอาอกเอาใจหน่อย อีจุนโฮน่ารักแค่ไหนใครๆก็รู้ แถมไม่ใช่แค่อูยองหรอกนะที่มาตามจีบจนถึงขั้นถึงเนื้อถึงตัวแล้วไม่โดนต่อยแบบนี้ อูยองแอบสืบจากไอ้จุนซูพี่ชายของน้องจุนโฮมาว่า มีคนหมายปองน้องชายมันเหมือนกัน แต่อูยองได้เปรียบตรงที่ เขากับจุนซูเป็นเพื่อนสนิทกันนั่นแหละ ลอยลำมาก่อนเห็นๆ

 

 

 

"ถามแบบนี้ทุกวันไม่เบื่อบ้างหรือครับ" จุนโฮพูดยิ้มๆ เอื้อมมือไปจับมืออูยองให้โอบไหล่ตนมากกว่าเดิม เจอกันทุกวันจางอูยองก็ถามคำเดิมตลอด มีแปลกใหม่บ้างก็เวลาถามว่าทานข้าวหรือยัง แต่ถามแล้วไม่ยักชวนไปทานข้าวสักที  รุ่นพี่คนนี้ไม่มีมุกจีบเขาแล้วหรือไงนะ

 

 

คิ้วเรียวกระตุกทันที อูยองแอบใจหายวูบเพราะกลัวว่าน้องจุนโฮจะเบื่อกันเสียแล้ว

 

กระแอมไอสองสามครั้งก่อนจะยิ้มตอบกลับไป ในหัวกำลังประมวลผลคำพูดดีๆหวานๆมาเอาอกเอาใจอีจุนโฮ แต่ยังไงเสีย วันนี้อูยองก็มีความตั้งใจอันแน่วแน่อยู่แล้วว่าจะชวนอีจุนโฮไปงานวันเกิดของตนที่ใกล้จะถึงนี้ แต่จะชวนตรงๆแบบหน้าด้านๆก็กระไรอยู่ คนอย่างพี่อูยองก็ต้องมีเทคนิคเจ๋งๆบ้างอะไรบ้าง

 

 

 

“งั้นช่างมันเถอะ ต่อไปพี่จะไม่ถามอีก แต่วันนี้พี่มีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย ไปหาร้านอาหารอร่อยๆทานกันดีกว่า จะได้คุยธุระไปด้วยเลย”

 

 

ไม่มีการเอ่ยถามว่าอีกฝ่ายจะว่างหรือไม่ว่าง จางอูยองจัดแจงบังคับทางอ้อมเสร็จสรรพ

 

 

มือเรียวเท้าคางมองรุ่นพี่ที่ยังสติลนั่งเก็กหล่อ กวาดมองรอบด้านก็พบว่ามีคนมองไม่ใช่น้อย จุนโฮกลอกตาขึ้นฟ้า หากทำได้เขาจะไม่เสนอหน้าไปลงแข่งประกวดเดือนคณะจนคว้ารางวัลมาแบบนี้หรอก พอตกเป็นเป้าสายตาแล้วทำอะไรไม่สะดวกเอาเสียเลย

 

ปลดมืออูยองออกจากไหล่ คว้ากาแฟมาดูดจนหมดแล้วเป็นฝ่ายลุกขึ้นก่อน

 

 

 

"รีบไปกันเถอะครับ ผม..."  ตวัดสายตาใส่กลุ่มเพื่อนที่มองด้วยสายตารู้ทัน

 

 

แก้มขาวขึ้นสีระเรื่อ เสหลบตาใคร่รู้ของอูยอง

 

 

"..ผมไม่ชอบให้คนมองเท่าไร ผมอาย"

 

 

 

ลมหายใจสะดุดอย่างรุนแรงเมื่อเห็นอาการเขินอายของอีจุนโฮ คือถ้าจะอายแล้วน่ารักแบบนี้ วันหลังพี่อูยองจะโอบไหล่น้องจุนโฮกลางตลาดสดเลยดีไหม หน้าแดงจนลามไปถึงใบหูแบบนั้น น่ารักน่าเอ็นดูจนอูยองอยากจะทำอะไรก็ได้ที่มากกว่าการจับมือหรือโอบไหล่

 

จางอูยองเดินเคียงคู่มาที่ลานจอดรถกับอีจุนโฮ อูยองเป็นคนมีฐานะดีถึงดีมาก ขับรถหรูมาเรียน และแน่นอนคนที่จะมานั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถเบนซ์ของอูยองต้องเป็นอีจุนโฮ เดือนคณะนิเทศน์ฯปีสองเท่านั้น

 

จัดแจงเปิดประตูด้านข้างคนขับให้อย่างดิบดี ขยันทำแต้มขนาดนี้ ไม่ได้ปล้ำ..เอ้ย! ไม่ได้เป็นแฟนก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว

 

ตุ๊กตาหน้ารถคว้าหมอนไก่สีเหลืองอ๋อยในรถมากอดเล่นเพิ่มออฟชั่นความน่ารัก ไม่สบตาสักนิดเมื่อรุ่นพี่เข้ามานั่งประจำที่คนขับแถมส่งสายตาให้เสียหวานเยิ้ม ใช่ว่าไม่รู้สึก อีจุนโฮไม่ใช่พระอิฐพระปูน แต่จะให้เสนอตัวก็ดูจะ...แปลกไปนิด

 

 

 

"พี่อูยองจะมองหน้าผมทำไมล่ะครับ" บิดหมอนแก้ประหม่า สะดุ้งโหยงเมื่อมือของอูยองแปะลงบนหัวไหล่

 

 

 

นัยน์ตาเรียวช้อนมองแทนการเอ่ยถาม ริมฝีปากเผยอเล็กน้อยขณะกลั้นหายใจรอฟังคำตอบ

 

 

 

“พี่จะรัด..เข็มขัดให้ครับ”  พูดจบก็เอื้อมไปดึงเข็มขัดนิรภัยมาล็อคให้ จัดการกดปุ่มสตาร์ทรถแล้วรีบออกตัวไปทันที ขืนสบตาและมองหน้าน้องจุนโฮไปมากกว่านี้ มีหวังจางอูยองได้กระชากน้องจุนโฮมาจูบคารถแน่ๆ

 

 

 

 

อะไรอร่อยๆที่ว่าของจางอูยองคือร้านซี่โครงและสามชั้นย่างชั้นเลิศ ตัวร้านตกแต่งเรียบหรูสไตล์เกาหลีโบราณ จุนโฮไม่เอ่ยว่ากระไรเมื่ออูยองถือวิสาสะโอบเอวตนขณะเดินเข้าไปในร้าน พนักงานหญิงในร้านมองตาไม่กระพริบ ดูจากท่าทีนอบน้อมแล้วคาดว่าอูยองเป็นขาประจำหรือไม่ก็เส้นใหญ่พอดู

 

 

 

"พี่อูยองดูสนิทสนมกับพนักงานร้านนี้จังเลยนะครับ" หันไปชวนอูยองคุย ซึ่งอีกฝ่ายก็หันมาอย่างรวดเร็วราวกับรอบทสนทนามานานแล้ว

 

 

 

พนักงานหญิงคนหนึ่งยิ้มให้อูยอง จุนโฮแสร้งทำเป็นมองตามแล้วเอ่ยขึ้น

 

 

 

"พี่อูยองเสน่ห์แรงจังเลยนะครับ คงพาสาวมาทานข้าวที่ร้านนี้บ่อยสิท่า"

 

 

 

อูยองหันขวับทำตาโตทันทีที่จุนโฮพูดจบ โดนโอบเอวพามานั่งที่นั่งส่วนตัวด้านใน ก่อนจะนั่งลงที่นั่งฝั่งตรงข้าม ดึงมือน้องจุนโฮมากุมเอาไว้เพราะเหมือนว่าอีกฝ่ายจะมีท่าทีไม่พอใจที่เขาดันไปโปรยเสน่ห์ใส่พนักงานหญิงในร้านอย่างลืมตัว

 

 

 

“ไม่ได้มากับสาวหรอกครับ มาทานข้าวกับพวกบรรดาหุ้นส่วนในบริษัทของคุณพ่อของพี่มากกว่า มาเพราะเรื่องธุรกิจน่ะครับ”

 

 

บีบมืออีจุนโฮเบาๆ พร้อมส่งสายตาออดอ้อนไปให้เพื่อง้อให้อีกฝ่ายหายขุ่นเคือง

 

 

“แต่มาครั้งนี้ ไม่ใช่เพราะธุรกิจนะ” ยิ้มหวานไปให้หนึ่งทีเป็นการปิดท้าย

 

 

คนอายุน้อยกว่าชักมือกลับ เป็นจังหวะเดียวกับที่พนักงานเดินนำเมนูเข้ามาให้พอดี

 

 

ใบหน้าดูดีเคร่งขรึม ปรายตามองรุ่นพี่ประหนึ่งกำลังโกรธจริง พลิกหน้าเมนูอย่างไม่ค่อยสนใจนักก่อนจะวางลงกับโต๊ะแล้วกล่าวเสียงเรียบ

 

 

 

"ถ้าอย่างนั้นพี่อูยองสั่งอาหารให้ผมดีกว่าครับ เรื่องสำคัญของพี่อูยองคงไม่ต่างจากธุรกิจเสียเท่าไรไม่อย่างนั้นคงไม่พาผมมาที่ร้านสำหรับคุยธุรกิจแบบนี้หรอก"

 

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ!” รีบคว้าเข้าที่มือของอีจุนโฮทันที คราวนี้ใช้มือทั้งสองข้างกุมไว้ไม่ปล่อยเลยเดี๋ยวอีกฝ่ายจะชักมือกลับอีก

 

“ที่พามาร้านนี้เพราะอาหารอร่อยและคัดสรรค์มาอย่างดีจริงๆ เพื่อคนพิเศษไงครับ ไม่เกี่ยวกับธุรกิจเลย”  ทั้งหยอดทั้งยิ้มหวานเอาอกเอาใจต่างๆนาๆเพื่อให้อีจุนโฮหายโกรธ

 

 

 

หันไปบอกพนักงานให้เอาเมนูที่ดีที่สุด แพงที่สุด และอร่อยที่สุดมาเสิร์ฟให้เร็วที่สุดด้วย พนักงานรับคำสั่งอย่างนอบน้อมแล้วออกไป อูยองหันมามองคนที่นั่งหน้าบึ้งอยู่ตรงหน้า ใช้นิ้วก้อยเขี่ยหลังมืออีกฝ่ายเบาๆ

 

 

 

"ถ้าอย่างนั้นเรื่องอะไรล่ะครับ บอกผมได้ไหม" ยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนรู้สึกได้ถึงลมหายใจติดขัดของคนเป็นพี่  ปลายจมูกขยับเข้าไปใกล้จมูกอีกฝ่ายอีกนิดก่อนเอ่ยตัดพ้อ

 

"คนเขาพูดกันให้ทั่วว่าพี่อูยองมาตีสนิทผมเพราะแค่อยากเอาชนะ อาศัยว่าเป็นเพื่อนของพี่ชายเลยสนิทกับผมได้ง่าย มันเป็นแบบนั้นจริงๆหรือครับ"

 

 

 

พนักงานก้าวเข้ามาในห้องอีกครั้ง จุนโฮขยับกลับมานั่งที่เดิม มองพนักงานลำเลียงอุปกรณ์สำหรับทานอาหารมื้อนี้แล้วเม้มปาก ตวัดสายตามองอูยองแล้วรีบก้มหน้าก่อนที่ตนเองจะหลุดหัวเราะออกมาเพราะตอนนี้รุ่นพี่สุดหล่อของคณะบริหารกำลังทำหน้าเหมือนเด็กใกล้จะร้องไห้ 

 

 

 

นี่เขาเล่นละครสมจริงไปหรือเปล่าเนี่ย...  

 

 

 

อูยองหน้าหงอลงทันทีที่ทำให้อีกฝ่ายโกรธโดยไม่ได้ตั้งใจ สิ่งที่อีจุนโฮพูดออกมานั้นไม่เป็นความจริงเลยสักนิด ใครบอกว่าจางอูยองมาตีสนิทกับอีจุนโฮเพราะอยากเอาชนะกัน

 

 

 

“เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้วครับ” พยายามเรียกร้องความสนใจให้อีจุนโฮเงยหน้าขึ้นมามองตากันสักที จะได้รู้ว่าสิ่งที่อูยองจะพูดต่อไปนี้เป็นความจริง

 

“ที่พี่มาสนิทกับจุนโฮ เพราะพี่ชอบจุนโฮต่างหาก พี่ทำทุกอย่างเพื่อที่จะให้จุนโฮชอบพี่เหมือนกัน”

 

 

สารภาพออกไปโ