[Co-Fic] Invisible Chain : ch8

posted on 19 May 2012 20:37 by bigbang-fanfic in InvisibleChain
.
 
 
.
 
 
.
 
 
 

Title: Invisible Chain

Author : kumameaw & tictoc13

Pairing : JunWoo

Rating : NC-17

Author note : เรื่องราวและเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเพียงสิ่งที่สมมติขึ้นมา 

(ปล. เพลงประกอบ ต้องกด play เองนะฮะ ด้านข้างเลย >>> )

 

 

 

Invisible Chain : Chapter 8

 

 

 

 

 

 

 

 

นานๆกลับบ้านทีทำให้พี่สาวที่ถูกน้องชายทิ้งให้เฝ้าบ้านกับสุนัขสองตัวเจริญพรน้องเสียให้ขรม เยี่ยมหน้ามาแต่เช้าตรู่บอกว่าจะไปเที่ยวค้างคืนกับเพื่อนแล้วหอบสุนัขสองตัวไปด้วย จัดแจงโยนชามน้ำชามอาหารเบาะนอนใส่หลังรถพร้อมใส่สายจูงสุนัขเรียบร้อย

 

อีโซรามองน้องชายที่วันนี้กลายร่างจากอัยการมาดเข้มมาเป็นหนุ่มน้อยอารมณ์ดีด้วยความหมั่นไส้ อ้าปากยังไม่ทันจะฝากซื้อของอีจุนโฮก็กระโดดขึ้นรถขับออกจากบ้านอย่างรวดเร็วปล่อยให้โซรายืนเท้าเอวมองจนลับสายตา

 

สุนัขพันธุ์โดเบอร์แมนและเยอรมันแชพเพิร์ดนอนสงบนิ่งอยู่บนเบาะ ยื่นหน้ามาทักทายเจ้านายเป็นระยะๆ ท่าทางตื่นเต้นของลูกชายทั้งสองทำเอาจุนโฮอดยิ้มออกมาไม่ได้เมื่อนึกถึงเด็กน้อยอีกคนที่ตื่นเต้นเสียจนเขาต้องดุถึงยอมวางโทรศัพท์แล้วเข้านอน

 

 

 

"เดี๋ยวป๋าจะพาไปหาหม่าม๊านะลูกนะ" หันไปบอกลูกรักก่อนจะหัวเราะเบาๆ  เปิดเพลงฟังขณะขับรถพลางผิวปากอย่างอารมณ์ดี

 

 

 

อูยองสำรวจความเรียบร้อยของตัวเองอยู่หน้ากระจก ก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าเป้และหมวกสีขาวใบเก่งมาสวม หันปีกไปด้านหลัง ปอยผมรับแก้มกลมๆ จนคนเป็นแม่ที่ยืนรออยู่ด้านล่างอดยิ้มให้กับความน่ารักของบุตรชายไม่ได้

 

 

 

“ในตะกร้านี้ มีอาหารและขนมทานเล่นแบบง่ายๆอยู่สองสามอย่าง กันหิวนะจ๊ะ”

 

“ขอบคุณครับแม่”

 

 

 

สวมกอดคนเป็นแม่ก่อนจะผละออกมาเมื่อได้ยินเสียงรถยนต์อันคุ้นเคยมาจอดที่หน้าบ้าน รับเสื้อแขนยาวจากมารดามาถือไว้ ตามด้วยตะกร้าใส่อาหาร แล้วเดินออกไปที่หน้าบ้านพร้อมกัน

 

 

ร่างสูงก้าวลงจากรถไปสวัสดีคุณแม่ยายแล้วฉวยตะกร้าจากคนตัวเล็กมาถือไว้

 

 

 

"ผมอนุญาตขโมยอูยองไปเที่ยวสักสองวันนะครับ รับรองว่าจะพามาส่งคืนคุณแม่แบบไม่มีบุบสลายไม่ต้องเอาไปเข้าศูนย์เคลมประกัน" บอกกับคุณนายจางยิ้มๆ ไม่สนใจตาถลึงและท่าทางเหมือนจะต่อยหน้าของอูยอง

 

 

 

อูยองหันไปยิ้มและโบกมือให้มารดาของตน ทันทีที่เปิดประตูรถด้านข้างคนขับ ก็เป็นอันสะดุ้งตกใจ เมื่อเห็นสุนัขตัวใหญ่สองตัวนั่งอยู่เบาะหลัง อูยองไม่กล้าเข้าไปนั่ง เพราะเขาเพิ่งจะเคยเจอพวกมันครั้งแรก แถมยังเป็นสุนัขพันธุ์ดุแบบนี้ เขาจะไม่โดดงับคอขาดเอาหรือ ได้แต่ยืนตัวสั่นเปิดประตูรถค้างเอาไว้ จะก้าวขาเข้านั่งก็กลัวโดนรุมกัดเสียก่อนจะได้ไปเที่ยว

 

 

 

"เป็นอะไร เข้ามานั่งสิ"

 

 

ร่างสูงเอ่ยเมื่อเข้ามานั่งประจำที่คนขับแล้วพบว่าผู้ร่วมเดินทางยืนหน้าซีดเป็นไก่ต้มไม่ยอมเข้ามานั่งในรถ  ตาคมเหลือบมองเจ้าสองแสบที่ลุกขึ้นนั่งทำหูตั้งชันเพราะไม่คุ้นกลิ่นคนแปลกหน้า หันกลับมามองอูยองอีกรอบก่อนจะถึงบางอ้อ

 

 

 

"ขึ้นมาเถอะ ซีซาร์กับนโปเลียนไม่กัดหรอก ถ้ามันกัดเดี๋ยวฉันจัดการให้"

 

“ซีซาร์?.. นโปเลียน?” ทวนชื่อของเจ้าหมาสองตัวด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย เพราะไม่คิดว่าจะมีคนตั้งชื่อหมาได้แปลกประหลาดขนาดนี้

 

 

 

จางอูยองเข้าไปนั่งในรถแต่ก็ยังไม่คลายความกลัว เขาปิดประตูรถแล้วจัดการนั่งเอาหลังพิงประตู หันหน้าไปสบตาเจ้าหมาสองตัวเอาไว้ ขืนนั่งหันหลังให้ มันกระโดดกัดคอเขาขึ้นมาแล้วหนีไม่ทันจะทำยังไง หมาพันธุ์ดุตัวใหญ่ขนาดนี้ แถมเพิ่งเจอกันครั้งแรก มันยังไม่คุ้นกลิ่นคุ้นหน้าเขาเลยเถอะ อีจุนโฮเอาอะไรมารับประกันว่ามันจะไม่ทำร้ายกัน

 

 

 

"ลูกชายฉันรู้ดีน่าว่าใครคือแม่" พูดพลางหัวเราะหึๆ หันไปบอกเจ้าตัวดีทั้งสองหน้าระรื่น "นี่หม่าม๊าอูยองนะ ถ้าใครดื้อกับหม่าม๊าล่ะก็ป๋าจับอดข้าวอดน้ำเลย เข้าใจ๋?"

 

 

 

คว้าร่างบางมากอดโชว์ต่อหน้าลูกชาย ทว่าจุดประสงค์ที่แท้จริงคือแสดงความสนิทสนมให้สุนัขจดจำว่าอูยองคือมิตรไม่ใช่ศัตรู อีกเหตุผลหนึ่งคือเพื่อให้กลิ่นกายเขาติดตัวอูยองไปด้วย กลิ่นของเจ้านายทำให้สุนัขเชื่องกับคนที่มีกลิ่นนั้น

 

อูยองดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดคนเจ้าเล่ห์ ก่อนจะถอยกลับมานั่งเอาหลังพิงเบาะนั่ง จัดการล็อคเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อยเพื่อที่จะไม่ถูกกระชากไปกอดอีก

 

 

 

“คุณนี่ไม่อายแม้กระทั่งหมาของคุณเลยนะ” ต่อว่าทั้งที่แก้มยังแดงก่ำ หันไปมองสุนัขตัวใหญ่ทั้งสองตัวแล้วก็ไม่มีทีท่าว่าพวกมันจะประทุษร้าย อูยองจึงเบาใจลงบ้าง แต่ก็ไม่วายหันไปปาค้อนใส่พ่อของพวกมันวงเบ้อเร่อ

 

 

 

ร่างสูงยิ้มกริ่มยื่นหน้าเข้าไปประชิด สบตากับดวงตาสีเข้มแล้วอดไม่ได้ที่จะขโมยความหอมชื่นใจจากแก้มเนียน อาทิตย์นี้งานรัดตัวมาก เขาไม่ได้พบกับอูยองเลยสักวัน หน้าที่วิทยากรก็ต้องให้จีอาไปทำแทนเพราะปลีกตัวไปไม่ได้  คิดถึงจนต้องเคลียร์งานมือเป็นระวิงเพื่อจะได้พาอูยองไปเที่ยวทะเลด้วยกันตามลำพัง

 

 

 

 

"ขอกำลังใจก่อนขับรถหน่อยสิ" ออดอ้อนตามองริมฝีปากแดงฉ่ำ สื่อความนัยด้วยสายตาเรียกเลือดขึ้นมาวิ่งเล่นบนใบหน้าขาวกลายเป็นสีชมพูระเรื่อ

 

 

 

ร่างเล็กเอามือดันไหล่กว้างเอาไว้

 

 

 

“คนเจ้าเล่ห์! ถ้าคุณอยากได้กำลังใจก็หันไปหาลูกๆของคุณโน่น” ต่อว่าพลางหลบสายตาเป็นพัลวัน

 

 

 

ตอนนี้จางอูยองเขินจนแทบจะมุดลงไปอยู่ใต้เบาะรถให้รู้แล้วรู้รอด! ตอนนี้ในรถมีกันสองคนเสียเมื่อไร หมามันพูดไม่ได้ แต่มันก็ยังมองเห็นนะ ตอนนี้ซีซาร์กับนโปเลียนจ้องมาที่เขาทั้งสองคนตาแป๋วเลย

 

 

 

"จะจูบดีๆหรือจะให้ปล้ำจูบ" นัยน์ตาคมพราวระยับด้วยความอยากแกล้ง  โน้มตัวข้ามเบาะขังร่างบางไว้ในวงแขนแล้วกระซิบเสียงพร่า "ถ้าให้ฉันเป็นฝ่ายเริ่มเราอาจจะไปไม่ถึงทะเลนะ"

 

 

 

 

อูยองมองอีกฝ่ายตาเขียวปั๊ด กลีบปากบางเม้มแน่นอย่างขัดใจที่โดนอีกฝ่ายเอาแต่ใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะพยักหน้าจำยอม ถ้าหากไม่ยอมทำตามที่อีจุนโฮบอก นอกจากจะไม่ไปถึงทะเลแล้ว พวกเขาอาจจะต้องอยู่บ้านจนไม่ได้ไปไหนก็เป็นได้

 

 

อูยองอยากไปทะเล เพราะฉะนั้นอูยองจะยอมจูบอีจุนโฮ

 

 

มือเล็กยกขึ้นมาปิดสายตาเจ้าเล่ห์ของอีจุนโฮเอาไว้ แม้จะจูบกันมานับครั้งไม่ถ้วน แต่พอสบตากับอีกฝ่ายอูยองก็มือไม้อ่อนไม่ชินกับแววตาราวกับจะกลืนกินของอีจุนโฮเสียที

 

ริมฝีปากสัมผัสกันช้าๆ เริ่มจากแผ่วเบา เป็นเน้นย้ำบนริมฝีปากได้รูป ละเลียดสัมผัสความนุ่มทุกตารางนิ้วของริมฝีปากโดยไม่ได้สอดลิ้นเข้าไปข้างใน อูยองผละออกพร้อมกับเอามือลง ก่อนจะหันหน้าออกไปมองนอกกระจกซ่อนใบหน้าแดงก่ำเอาไว้

 

 

ตอนนี้เขารู้สึกร้อนไปทั้งหน้าจนมันจะระเบิดอยู่แล้ว!

 

 

 

รถคันงามแล่นไปตามถนนอย่างนุ่มนวลเพราะคนขับกำลังอารมณ์ดี ร่างสูงเหลือบมองคนตัวเล็กที่ตอนนี้เริ่มหายกลัวซีซาร์กับนโปเลียนแล้วคอยชำเลืองมองลูกชายทั้งสองตัวบ่อยๆ

 

 

 

"ลองยื่นมือให้มันดมดูสิ ถ้ามันคุ้นกลิ่นเดี๋ยวมันก็ยอมให้ลูบหัวเอง"

 

 

 

อูยองลองยื่นมือไปหาสุนัขสองตัวตามคำบอก ตอนแรกที่ยื่นออกไป ซีซาร์กับนโปเลียนต่างก็ยื่นจมูกมาหาด้วยความอยากรู้อยากเห็นตามพฤติกรรมของสุนัข นั่นทำเอาอูยองรีบหดมือกลับเพราะกลัวว่ามันจะกัดเข้าที่มือ แต่พอเจ้าสุนัขทั้งสองตัวยกขาหน้ามาเขี่ยๆราวกับจะให้เขายื่นมือไปหา อูยองเลยยื่นมือออกไปอีกครั้ง

 

ร่างเล็กหัวเราะคิกเมื่อซีซาร์กับนโปเลียนพร้อมใจกันเอาจมูกมาดุนที่ฝ่ามือสลับกับการเลียทักทาย อูยองตัดสินใจยื่นมือทั้งสองข้างไปลูบหัวมันทั้งสองตัว ถูกอกถูกใจเป็นการใหญ่ อูยองรักสัตว์ เขาจึงเรียนสัตวแพทย์ ใฝ่ฝันอยากจะมีคลีนิครักษาสัตว์เป็นของตัวเอง เคยเลี้ยงสุนัขแล้วมันตาย เลยไม่กล้าเลี้ยงอีก เขารอจนกว่าจะพร้อมมีเวลาให้มันมากกว่านี้

 

ตอนนี้อูยองจึงถูกใจเพื่อนสี่ขาทั้งสองตัวนี้นัก ซีซาร์กับนโปเลียนทำท่าเหมือนจะกระโดดมานั่งกับเขาที่เบาะหน