[Co-Fic] Give it to me : Ch1

posted on 27 Jun 2012 15:23 by bigbang-fanfic
.
 
 
.
 
 
.
 
 
 

Title: Give it to me

Author : kumameaw & tictoc13

Pairing : Junho - Wooyoung

Rating : NC-17

Author note : เรื่องราวและเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเพียงสิ่งที่สมมติขึ้นมา

 

 

GIVE IT TO ME

Chapter 1

 

 

 

 

 

 

นัยน์ตาคมกวาดมองเรือนร่างสมส่วนที่กำลังบิดกายวอร์มอัพก่อนเริ่มออกกำลังกายอย่างอารมณ์ดี  สะโพกกลมกลึงภายใต้กางเกงผ้านิ่มสีเข้มชวนให้วางมือลงไปสัมผัส อยากรู้จริงว่าจะตึงแน่นเหมือนอย่างเจ้าตัวเคยให้สัมภาษณ์ลงนิตยสารหรือเปล่า

 

ช่วงเอวบางเว้าเน้นให้สะโพกดูผายมากกว่าเดิม เสื้อกล้ามสีขาวบดบังร่างกายท่อนบนเอาไว้ ผิวสีแทนนิดๆบอกให้รู้ว่าเจ้าตัวลงทุนกับการสร้างกล้ามเนื้อในครั้งนี้ไม่น้อย และคงภูมิใจมากถึงขั้นทำผิวสีแทนเพื่อเน้นรูปร่างของกล้ามเนื้อเลยทีเดียว

 

 

ยี่สิบล้านที่เสียให้เพื่อนรักแลกกับการเชยชมเด็กในสังกัดของมัน อีจุนโฮไม่เสียดายเลย

 

 

ฮวางชานซองปั้นเด็กคนนี้ได้น่ากินจริงๆ

 

 

 

 

จางอูยอง..

 

 

 

ไอเย็นแผ่ซ่านมาจากด้านหลัง จางอูยองเงยหน้าขึ้นมองกระจกบานใหญ่ในห้องออกกำลังกาย เงาที่สะท้อนออกมานอกจากจะเป็นเครื่องออกกำลังกายนานาชนิดแล้ว สายตาก็เหลือบไปเห็นร่างสูงที่ยืนพิงหลังกับลู่วิ่งที่อยู่ด้านหลังเขาไปสองตัว

 

อูยองจะไม่รู้สึกแปลกๆเลย ถ้าสายตาของชายคนนั้นไม่ได้จดจ้องมาที่ตน

 

เขาทำทีเป็นมองไม่เห็นและวอร์มอัพร่างกายต่อไป แม้ตอนนี้เลือดในกายจะวิ่งพล่านจนขนลุกชัน

 

ร่างสูงถอดเสื้อกล้ามออกเหลือเพียงกางเกงวอร์มสีเทา เจ้าของยิมส่งยิ้มมาให้จากหลังเคาท์เตอร์ซึ่งอีจุนโฮก็ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่าการยักคิ้วกลับไปให้อีกฝ่าย เขากับเจ้าของยิมรู้จักกันนานพอที่อีกฝ่ายจะไม่มายุ่งย่ามในห้องอาบน้ำสำหรับแขกวีไอพี

 

ตวัดผ้าขนหนูพาดคอแล้วเดินไปยังลู่วิ่งข้างๆจางอูยอง ร่างบางกำลังวอร์มร่างกายด้วยการวิ่งช้าๆ มือหนาวางบนเครื่องออกกำลังกาย แต่ยังไม่กดปุ่มเริ่มการทำงานเลยสักปุ่มเดียว

 

ส่งยิ้มให้อูยองที่หันมามองแล้วทักทายสานสัมพันธไมตรี

 

 

 

"ไม่คิดเลยนะครับว่าจะได้เจอนายแบบชื่อดังที่นี่ ผมอีจุนโฮ รองประธานเครือคิมกรุ๊ปครับ"

 

 

 

อูยองหันไปก้มหัวให้พลางยิ้มอย่างเป็นมิตรทั้งๆที่วิ่งอยู่

 

 

 

“สวัสดีครับ ผมจางอูยองครับ”  ตอบโต้คู่สนทนาเพียงเท่านั้น จึงหันกลับไปวิ่งต่อ

 

 

 

อูยองไม่ได้หยิ่ง แต่เขาเป็นคนประเภทที่หากไม่ได้สนิทกับใคร เขาก็ไม่อยากคุยด้วยนานๆ และยิ่งอีกฝ่ายอยู่คนละสายอาชีพ อูยองก็ไม่จำเป็นจะต้องพูดคุยต่อ

 

เมื่อมองเข้าไปในกระจกก็ยังพบว่าอีจุนโฮยังมองมาที่ตนอยู่ดี ครั้นอยากจะหลบหน้าก็ทำไม่ได้ เมื่อลู่วิ่งหันหน้าเข้าหากระจกแบบนี้ อูยองจึงได้แต่มองตัวเองกำลังวิ่งไปเรื่อยๆ ไม่สนใจสายตาคมกริบของคนข้างๆที่มองมาราวกับจะแผดเผาร่างให้หลอมละลาย

 

 

อีจุนโฮต้องการอะไร..? 

 

 

 

"คุณอูยองอยู่สังกัดของชานซองสินะครับ" ร่างสูงยิ้มเมื่ออีกฝ่ายหันมามองเขาด้วยสายตางุนงง นี่ไม่ใช่การเริ่มต้นบทสนทนาตามปกติสักเท่าไร

 

"ผมเป็นเพื่อนของชานซองครับ ได้ยินมาว่างานถ่ายแบบต้องการตัวคุณกันเพียบ แล้วอยู่บริษัทเพื่อนผมเป็นยังไงบ้างครับ ค่าตอบแทนดีหรือเปล่า" น้ำเสียงราบรื่นแฝงนัยไว้ในถ้อยคำ หวังว่ากวางหนุ่มเนื้อแน่นตรงหน้าจะเดาออก เขาจะได้ไม่ต้องเสียเวลาชวนคุยให้มากความ

 

 

อูยองลอบยิ้มกับมุกเดิมๆที่ใครหลายคนชอบเข้าหาเขา ตอนแรกเขานึกว่าอีจุนโฮจะต่างออกไปเพราะแรกเริ่มเขาดูไม่ออกนักว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร แต่หลังจากประโยคเมื่อครู่ อูยองก็ทราบได้ในทันที จุดประสงค์ของคนพวกนี้ไม่มีอะไรมากเลย

 

 

พวกตัณหากลับ หลอกฟันดาราไปวันๆ 

 

 

 

“ค่าตอบแทนดีมากครับ ผมมีกินมีใช้ไม่ขาดมือ และไม่ต้องการอะไรเพิ่มอีกแล้ว”

 

 

 

เชิดหน้าขึ้นมองตรงเข้าไปในกระจก นิ้วเรียวกดปุ่มคอนโทรลเพื่อปรับความเร็วขึ้นอีกระดับ หวังว่าการที่เขาพยายามปิดกั้นตัวเองแบบนี้จะทำให้คนอย่างอีจุนโฮเบื่อและถอยไปเอง

 

จางอูยองหัวไวกว่าที่คิด ท่าทางจะเจอเรื่องแบบนี้มามากพอดูจึงกันท่าเขาอย่างรวดเร็วและเพิ่มระดับความเร็วในการวิ่งมากขึ้นอีก ไม่ยอมเปิดช่องว่างให้สินะ

 

เอื้อมมือไปลดระดับความเร็วลงเท่าเดิม ยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นเหงื่อเคล้ากลิ่นน้ำหอมสำหรับผู้ชาย

 

 

 

"แล้วไม่คิดอยากได้เงินมากกว่านี้หรือครับ หรืออาจจะไม่ใช่เงินแต่เป็นคอนโด...ไม่ก็รถสปอร์ตสวยๆสักคัน"

 

 

 

อูยองขมวดคิ้วก่อนจะกางขาวางเท้าไว้บนขอบลู่วิ่งทันที ใบหน้าชื้นเหงื่อมองไปยังคนที่ก่อกวนการออกกำลังกายของเขาอย่างหงุดหงิด ยังไม่มีเสียงโต้ตอบใดๆมีเพียงเสียงลู่วิ่งที่ยังคงวิ่งไปเรื่อยๆเท่านั้น

 

 

 

“ไม่ล่ะครับ พอดีผมไม่ใช่พวกโลภมาก และผมก็ไม่เต็มใจอยากจะได้อะไรจากคุณ เชิญคุณไปหาคนที่เขาเต็มใจเถอะครับ”

 

 

 

อูยองเดินลงจากลู่วิ่งในที่สุด หากอยู่ต่ออาจจะมีการทะเลาะกันกับเพื่อนของคุณฮวางชานซองเป็นแน่ วันนี้เขาคงจะไม่ได้ออกกำลังกายอย่างที่ตั้งใจเสียแล้ว

 

 

 

"เล่นยากน่าดู" ร่างสูงพึมพำกับตนเองเบาๆ มองร่างบางเดินหนีไปยืนดื่มน้ำพักเหนื่อยอยู่อีกฝั่งของยิม ริมฝีปากอิ่มขึ้นสีจัดเมื่อสัมผัสความเย็นของขวดน้ำ จากชมพูระเรื่อกลายเป็นสีแดงสด เห็นแล้วอยากจะปิดปากสวยๆนั้นไม่ให้ใครมอง

 

 

 

ผู้คนเริ่มทยอยเข้ามาในยิม เทรนเนอร์ส่วนตัวของอูยองเรียกร่างบางไปยังส่วนบาร์  อีจุนโฮกระตุกยิ้ม ส่งสัญญาณบอกเจ้าของร้านให้เตรียมสถานที่สำหรับกวางหนุ่มราคายี่สิบล้านของเขาได้เลย

 

 

จางอูยองน่าจะดีใจนะ ที่เขาให้สิทธิอีกฝ่ายได้อาบน้ำในห้องอาบน้ำสำหรับแขกวีไอพี

 

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

 

อูยองเดินมายังล็อกเกอร์ส่วนที่อยู่ด้านใน หยิบผ้าขนหนูและเสื้อผ้าเพื่อเตรียมจะอาบน้ำและไปหาอย่างอื่นทำ ทั้งๆที่วันนี้ตั้งใจจะมาออกกำลังกายให้ได้เหงื่อแท้ๆแต่เขาก็อยู่ในยิมไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ โดนพวกตัณหากลับตามรังควาญมันช่างน่ารำคาญเสียจริง

 

เดินผิวปากเข้าไปยังห้องน้ำสำหรับแขกวีไอพี อูยองแปลกใจเล็กน้อยที่เทรนเนอร์บอกให้เขาใช้ห้องน้ำนี้ได้เลย และยังบอกอีกว่า ห้องนี้ –มีพร้อมทุกอย่าง- 

 

เสียงผิวปากเรียกรอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลาได้เป็นอย่างดี เจ้าของร้านกับเทรนเนอร์จัดการไวกว่าที่คิดเสียอีก และกวางหนุ่มแสนงามของเขาก็ยังไม่รู้ตัวว่ากำลังจะโดนเสือดาวขย้ำ

 

จรดปลายเท้าเข้ามาในห้องอาบน้ำแล้วล็อคประตู จางอูยองคงไม่รู้ว่าเขาเข้ามาข้างในเพราะมัวแต่ก้มหน้าให้น้ำจากฝักบัวไหลผ่านตัวอยู่ในตู้กระจกแบบชาวเวอร์

 

สำรวจเรือนร่างเปลือยเปล่าผ่านละอองน้ำแล้วผิวปาก แค่คิดว่าจะได้ลิ้มลองก็แทบทนไม่ไหวแล้ว

 

แผ่นหลังสัมผัสถึงไอเย็นอีกครั้ง ความรู้สึกราวกับถูกจ้องมองเกิดขึ้นเป็นครั้งที่สอง อูยองกดปุ่มตรงผนังให้น้ำหยุดไหล ห้องน้ำขนาดใหญ่และกว้างขวางตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงหยดน้ำที่ร่วงหล่นจากร่างกายของเขาเท่านั้น

 

ร่างเล็กหันกลับไปมองด้านหลังก็เป็นอันต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เลื่อนประตูกระจกออกก่อนจะรีบวิ่งไปคว้าผ้าเช็ดตัวมาคลุมกายอย่างรวดเร็ว จ้องมองคนที่ถือวิสาสะเดินเข้ามาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

 

เขาเคยถ่ายแบบเปลือยอกมาบ่อยก็จริง แต่ก็ไม่เคยเปลือยทั้งร่างให้ใครได้เห็น และยิ่งคนที่มาเห็นดันเป็นผู้ชายที่อันตรายสำหรับจางอูยอง

 

 

 

อีจุนโฮตื้อไม่เลิกจริงๆ 

 

 

 

"เอาผ้าขนหนูมาปิดทำไมล่ะ หุ่นนายสวยดีนะ" จุนโฮพูดยิ้มๆ สายตาโลมเลียร่างสีแทนที่มีหยาดน้ำเกาะพราว  ถ้าว่าง่ายกว่านี้จางอูยองจะน่ารักขึ้นจม

 

 

 

แล้วก็อาจจะไม่ต้องเจ็บตัว..

 

 

 

“คุณเข้ามาที่นี่ทำไม ไม่เห็นหรือว่าผมใช้ห้องน้ำอยู่” ไม่ตอบคำถามอีกฝ่าย แต่ถามกลับด้วยความโมโห อีจุนโฮประกาศตัวอย่างโจ่งแจ้งเกินไปแล้ว

 

 

อูยองควรหนีไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด คิดได้ดังนั้น ร่างเล็กก็ก้าวหลบไปอีกทางเพื่อไปยังประตู

 

 

"ไม่เห็นมีป้ายติดว่าห้ามเข้านี่" ก้าวไปยืนขวางไม่ให้อูยองเดินไปที่ประตูได้  มือหนาคว้าร่างบางมาประชิดตัว ยุดมือเรียวเอาไว้เมื่ออีกฝ่ายทำท่าจะเหวี่ยงกำปั้นใส่แก้มซ้าย

 

"จะรีบไปไหน นายยังอาบน้ำไม่เสร็จเลยนะ"

 

“ปล่อยผมนะ!”  อูยองพยายามสะบัดตัวออกแต่ไร้ผล เขาเพิ่งจะรู้ว่านี้ว่าผลของการออกกำลังกายอย่างหนักไม่ได้ช่วยอะไรเลยเมื่อมาต่อสู้กับอีจุนโฮ

 

“ผมบอกคุณแล้วไงครับว่าผมไม่ต้องการอะไรจากคุณ มีคนอีกเยอะแยะที่เขาเต็มใจ เชิญคุณไปหาคนพวกนั้นเถอะ”

 

"ไม่คิดเปลี่ยนใจเลยหรือยังไง ฉันเป็นคนใจดีนะจะบอกให้ ฉันอาจจะซื้อคอนโดให้นายอยู่ หรืออาจจะซื้อรถสปอร์ตให้นายขับเล่น หรือบางที..."

 

 

 

ยื่นหน้าไปกระซิบถ้อยคำที่ทำเอาคนฟังเบิกตากว้าง

 

 

 

"ฉันอาจจะจ่ายเงินให้เพื่อนสักยี่สิบล้าน แลกกับการได้นายมาครอบครอง" 

 

 

 

เมื่ออีกฝ่ายพูดจบ จางอูยองถึงกับเข่าทรุด.. อย่าให้เป็นอย่างที่เขาคิดเลย

 

 

 

“คุณหมายถึงอะไร?”

 

 

 

เขาทำงานดีมาตลอด ทำกำไรให้กับบริษัทตั้งมากมาย มากกว่านายแบบนางแบบ หรือนักร้องคนอื่นๆเสียด้วยซ้ำ คุณฮวางชานซองไม่มีทางทำแบบนี้กับเขาแน่ๆ

 

 

 

"นายเป็นคนฉลาด น่าจะเดาออกนะว่าฉันหมายถึงอะไร" เป็นโชคดีของร่างบางที่เขาประคองอีกฝ่ายไว้ทันก่อนจะทรุดลงไปกระแทกพื้น เห็นท่าทางแข็งๆนึกว่าจะแน่ ที่แท้ก็พวกอ่อนไหวง่าย

 

"อันที่จริงชานซองก็ไม่อยากขายนายให้ฉันเท่าไรหรอก นายเป็นคนโปรดนี่นะ แต่เผอิญฉันกับชานซองเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยมัธยม เพื่อนจะช่วยให้เพื่อนสมหวังก็ไม่แปลก จริงไหม?"

 

 

 

สีหน้าตื่นตะลึงและริมฝีปากเผยอค้างเย้ายวนจนแทบอดใจไม่ไหวอยากทำให้ร่างบางร้องครวญครางเต็มแก่ แขนแกร่งกอดเอวบางไว้แนบอก ลูบไล้แผ่นหลังเปลือยเปล่าด้วยความเสน่หา

 

 

 

"นายก็ราคาแพงเหมือนกันนะ คืนนึงตั้งยี่สิบล้าน"

 

 

อูยองตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน ใบหน้ากลมส่ายไปมาช้าๆพลางมองหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่เชื่อสายตา

 

 

“ไม่จริง...” เสียงเล็กกระซิบราวกับละเมอ

 

“ถึงคุณฮวางชานซองจะเป็นเจ้านายผม แต่เขาก็ไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้ เขาไม่มีสิทธิ์ขายผมให้กับใคร!”

 

 

 

อูยองออกแรงดิ้นอีกครั้ง ยังไงเขาก็ไม่ยอม จะให้เอาศักดิ์ศรีมาขายในราคายี่สิบล้านงั้นหรือ ใครจะไปยอมกัน แม้อีจุนโฮจะให้มากกว่านี้เขาก็ไม่มีวันขายตัวแน่นอน อูยองเป็นผู้ชาย เป็นผู้ชายแท้เต็มตัว เขายังหมายปองต้องใจกับผู้หญิง ถ้าเขาถูกทำงายศักดิ์ศรีโดยผู้ชายด้วยกัน อูยองยอมตายเสียดีกว่า

 

 

 

“ปล่อยผม! ผมจะไปคุยกับคุณชานซองให้รู้เรื่อง!”

 

 

 

ร่างสูงล็อคอีกฝ่ายให้อยู่นิ่งๆ กระตุกผ้าขนหนูออกจากสะโพกมนเหลือเพียงร่างกายเปลือยเปล่า มือหนาลูบไล้ไปจนถึงบั้นท้าย กำขยำก้อนเนื้อนุ่มมือ แสยะยิ้มเมื่อเห็นร่างในอ้อมแขนน้ำตาคลอ

 

 

"โวยไปก็เสียเวลาเปล่า นายอยู่วงการนี้มานานยังไม่เข้าใจอะไรอีกหรือไง ฉันจ่ายเงินให้ชานซองไปแล้วยี่สิบล้าน  ถึงนายไม่สมยอมยังไงก็ต้องเป็นของฉันอยู่ดี จะยอมดีๆหรือจะเจ็บตัว หืม?"

 

 

อูยองปัดมือหนาที่กำลังสำรวจร่างกายด้านหลังของตนออกอย่างแรง สายตาจ้องมองราวกับจะฆ่าให้ตายคามือ อีจุนโฮตัวเท่าๆกับเขา เขาจะลองสู้ดูสักตั้ง คนอย่างจางอูยองไม่ยอมง่ายๆแน่ เขาไม่ใช่คนแบบนั้น

 

 

 

“ผมจะแจ้งความ! รับรองคุณได้ขึ้นหน้าหนึ่งแน่!”

 

"ขึ้นหน้าหนึ่ง?" ทวนคำแล้วหัวเราะพรืด "นายคิดว่าสื่อจะเชื่อใครมากกว่ากันล่ะ ระหว่างฉันที่เป็นถึงรองประธานบริษัท กับนายที่เป็นนายแบบแถมยังเคยถ่ายแบบกึ่งเปลือยเสียด้วย ดีไม่ดีนายอาจจะถูกต้นสังกัดสั่งแบนได้นะ"

 

 

 

แตะปลายนิ้วลงบนแก้มใส กระชากเส้นผมบริเวณท้ายทอยบังคับให้ร่างบางเชิดหน้าขึ้นแล้วขบเม้มริมฝีปากอิ่มแผ่วเบา

 

 

 

เสียงทุ้มกระซิบแหบพร่า บ่งบอกถึงอารมณ์ปรารถนาที่กำลังพลุ่งพล่าน

 

 

"เป็นเด็กดีว่าง่ายจะดีกว่าเยอะนะ จางอูยอง"

 

“ผมไม่ยอมหรอก!”

 

 

 

ใบหน้าหวานบิดเบ้เพราะแรงกระชากผมที่รุนแรงขึ้น อูยองหายใจหอบถี่ เขาทั้งกลัว ทั้งอยากหนี ทั้งอยากตะโกนร้องให้คนช่วย แต่เขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย

 

มือเล็กยกขึ้นไปกำมือที่อยู่ตรงศีรษะเขาให้คลายออก แรงกระชากทำให้เขารู้สึกเจ็บราวกับเส้นผมได้หลุดออกไปเป็นกำ

 

 

 

“ปล่อย..คนชั่ว”

 

 

 

ริมฝีปากหยักขบเม้มกลีบปากอิ่มสองสามทีก่อนจะมอบจุมพิตดูดดื่มแกมบังคับให้ร่างบางที่ยังคงขัดขืน มือหนาขยับบังคับอยู่ตรงท้ายทอย แขนแกร่งรัดเอวบางป้องกันการสะบัดหนี เรียวลิ้นกวาดต้อนสิ่งที่ต้องการอย่างพึงพอใจ  น้ำใสๆไหลจากดวงตาคู่สวย ลิ้นเล็กพยายามหลบเลี่ยงแต่ก็ทำได้น้อยเหลือเกิน

 

 

 

 

"จูบไม่ได้เรื่อง" กระซิบเมื่อถอนริมฝีปากออก มองนัยน์ตาแดงก่ำและริมฝีปากบวมช้ำแล้วส่ายหน้า  รัดเอวแน่นจนอูยองขมวดคิ้ว ใบหน้าหล่อเหลาระบายยิ้มขณะมองอีกฝ่ายดิ้นรนด้วยแรงขัดขืนเฮือกสุดท้าย

 

“คุณก็ไม่ได้เรื่องเหมือนกันนั่นแหละ! แค่นี้ไม่ได้กระตุ้นอารมณ์ผมสักนิด!”

 

 

 

ครางในลำคอเมื่ออีกฝ่ายออกแรงกระชากที่ผมจนหน้าหงาย เขาไม่เคยรู้จักอีจุนโฮ ไมเคยคุยกันเป็นพิเศษ ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงต้องทำแบบนี้กับเขาด้วย

 

 

 

“คุณมันก็พวกโรคจิต ตัณหากลับ ทำไมไม่ไปเสาะหาพวกเดียวกันกับคุณล่ะ คนพวกนั้นเขาต้องยอมว่าง่ายกับคุณแน่ โดยที่คุณไม่ต้องจ่ายถึงยี่สิบล้านวอนเลย!”

 

 

 

ร่างบางถูกเหวี่ยงกระแทกผนังตามด้วยร่างสูงขยับคร่อมทับ มือหนาตรึงแขนไว้เหนือศีรษะ สายตาโลมเลียจาบจ้วงตั้งแต่ริมฝีปากจนถึงหน้าท้องแบนราบ ขยับกายแนบชิดให้ส่วนสำคัญเสียดสีกับผิวเนื้อร้อนผ่าว

 

 

 

"เก็บปากไว้ครางจะดีกว่านะ"

 

 

 

พูดจบก็ปิดปากอีกฝ่ายด้วยริมฝีปากของตนเอง จุมพิตหยอกเย้าสลับไล่ต้อน หลอกล่อจนกิริยาขัดขืนค่อยๆคลายลง  เลื่อนมือเรียวลงมาตรึงไว้ตรงหน้าอก จูบแก้มนวลแล้วพรมจูบจากปลายคางถึงไหปลาร้า ดูดดึงผิวสีแทนขึ้นรอยสีชมพูเข้ม ลำตัวเสียดสีสัมผัสได้ถึงยอดอกแข็งชัน อดไม่ได้ที่จะนำริมฝีปากและปลายลิ้นเข้าครอบครอง

 

ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกเมื่อความเย็นชื้นสัมผัสลงบนยอดอกอย่างย่ามใจ บิดร่างกายหนีแต่ก็ถูกตรึงไว้จนไม่สามารถทำได้ กลีบปากบางถูกฟันซี่เล็กขบกัดกลั้นเสียงครางเอาไว้ น้ำตาไหลอาบแก้มไม่ยอมหยุด เขากำลังพ่ายแพ้ จางอูยองกำลังจะถูกทำลาย

 

 

 

“ย..อย่า..”

 

 

 

ร้องห้ามเสียงกระเส่าเมื่อร่างสูงเปลี่ยนตำแหน่งมาที่ยอดอกอีกข้าง เสียงดูดดุนดังก้องในหูจนอูยองอยากจะกัดลิ้นตายหนีความอัปยศครั้งนี้ไปเสีย

 

 

 

“พอแล้ว..ย..หยุด..”

 

 

 

ร่างสูงกระตุกยิ้มเมื่อได้ยินเสียงห้ามเพียงแผ่วเบา ปลายลิ้นลิ้มชมความหวานจากยอดอกแข็งตึงไม่ห่าง ดูดดึงจนเกิดเสียงที่ทำให้ร่างบางสั่นระริกคล้ายกำลังจะขาดใจ

 

มือหนาค่อยๆคลายมือเรียวออกจากการเกาะกุม เลื่อนมือทั้งสองข้างวางเหนือสะโพกกลมกลึงแล้วซุกหน้ากับหน้าท้องแบนราบ สอดลิ้นเข้าไปในรอยบุ๋มกลางหน้าท้อง แว่วเสียงครางในลำคอจากร่างที่กำลังสั่นเทา

 

ร่างเล็กแทบทรุดตัวลงเมื่อปลายลิ้นหยอกเย้าตรงจุดอ่อนของร่างกาย มือเล็กทั้งสองข้างวางบนไหล่หนา อารมณ์อยู่เหนือการควบคุมทั้งหมด แม้ในใจอูยองจะเกลียดการกระทำแบบนี้ แต่ร่างกายเขากลับตอบสนองออกมาจนน่าอาย

 

เพราะร่างกายกับสมองส่วนสั่งการทำงานไม่ประสานกัน ร่างบางจึงร้องไห้ออกมาจนสุดจะกลั้น เจ็บใจที่ไม่สามารถสู้อีกฝ่ายได้ และเกลียดตัวเองที่อ่อนแอเกินไปจนไม่ควบคุมอารมณ์ได้เช่นกัน

 

มือเล็กบีบลงบนไหล่หนาเมื่อปลายลิ้นหมุนวนรอบสะดือ อูยองกำลังจะหมดแรงยืน เขาเกือบทิ้งน้ำหนักตัวลงหาอีกฝ่ายแต่ยังดีที่เรี่ยวแรงสุดท้ายยังพอมี

 

 

 

“อีจุนโฮ...ได้โปรด..หยุดเถอะ..” เมื่อห้ามไม่ได้ อูยองก็เลือกที่จะขอร้องอีกฝ่ายดีๆ และหวังว่าอีจุนโฮจะเห็นใจ

 

 

 

ทว่าร่างสูงกลับทำเหมือนไม่ได้ยิน ปลายลิ้นยังคงหยอกเย้าอยู่อย่างนั้น มือหนาเลื่อนลงไปกอบกุมส่วนสำคัญของร่างบาง สัมผัสแผ่วเบาหากเหนี่ยวรั้งให้อีกฝ่ายตัวกระตุก เสียงหวานอ้อนวอนเขาเป็นระยะ หากอีจุนโฮกลับเลือกที่จะทำตัวเป็นคนหูหนวก

 

เสียงสะอื้นแว่วมากับเสียงร้องห้าม ริมฝีปากหยักขบเม้มสร้างรอยตั้งแต่หน้าท้องจนถึงต้นขา วนเวียนเฉียดใกล้ส่วนสำคัญที่ยังถูกมือกอบกุมเอาไว้ ขาเพรียวสั่นระริก มือเล็กบีบไหล่ของเขาแน่น อีกไม่นานจางอูยองต้องหมดแรงทรุดลงมาแน่

 

กระตุกยิ้มเมื่อนึกถึงตอนที่ร่างบางจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์ ปล่อยมือออกจากส่วนอ่อนไหว ทำรอยบนต้นขาเนียนทิ้งท้ายก่อนจะยืดตัวไปเผชิญหน้ากับร่างบาง บีบคางเมื่ออีกฝ่ายทำท่าจะหันหน้าหนี

 

 

 

"อยากให้ฉันหยุดหรือ?"

 

 

 

ร่างบางซวนเซขนแผ่นหลังแนบชิดกำแพง แขนทั้งสองข้างทิ้งลงข้างลำตัวอย่างหมดแรง สบตากับใบหน้าเจ้าเล่ห์ที่อยู่ห่างไปไม่ถึงคืบ

 

 

 

“หยุด..”

 

 

 

เสียงเล็กกระซิบตอบออกไป เขาอยากให้หยุดจริงๆ แม้ร่างกายเขาจะสวนทางจิตใจ อูยองก็ไม่อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น

 

 

 

"แต่ร่างกายของนายไม่ได้บอกแบบนั้นเลยนะ" แผ่นอกขยับขึ้นลงและริมฝีปากเผยอหอบหายใจเย้ายวนจนอดไม่ได้ที่จะมอบจุมพิตร้อนหลอมละลายอีกสักที มือหนาขยับกอบกุมส่วนอ่อนไหว เคล้นคลึงสลับรูดรั้งจนร่างบางผวาเฮือก ความร้อนจากอุณหภูมิร่างกายเพิ่มขึ้นจนร่างของทั้งคู่ชื้นไปด้วยเหงื่อ

 

ร่างกายของอูยองเปลือยเปล่า ทว่าจุนโฮยังสวมกางเกงวอร์มเอาไว้ เนื้อผ้าหนาหยาบเสียดสีต้นขาเนียนเช่นเดียวกับฝ่ามือร้อนผ่าวที่ยังคงกลั่นแกล้งอารมณ์ของร่างบางไม่ยอมหยุด

 

อูยองเผลอแอ่นสะโพกเข้าหาร่างสูงอย่างลืมตัว มือที่ขยับหยอกเย้าตรงส่วนกลางลำตัวจงใจฉุดกระชากอารมณ์ให้ร้อนระอุ ร่างเล็กซุกหน้าเข้าหาอกแกร่งก่อนจะร้องครางลั่นเมื่ออีจุนโฮขยับมือเร็วและแรงขึ้น

 

มือทั้งสองข้างยื่นไปคว้าตนแขนอีกฝ่ายเอาไว้เพื่อพยุงตัว เรี่ยวแรงของเขากำลังถูกกลืนกินไปจนหมด หน้าท้องบิดเกร็งเมื่ออารมณ์รักดำเนินมาจนถึงจุดสูงสุด ร่างเล็กกระตุกเกร็งปลดปล่อยความสุขสมออกมาจนเต็มฝ่ามืออีจุนโฮ เสียงหวีดครางแปรเปลี่ยนเป็นเสียงสะอื้น อูยองหมดแรงยืนด้วยตัวเอง ร่างบางเทน้ำหนักลงไปหาอีกฝ่ายทันทีที่อีจุนโฮละฝ่ามืออกไป

 

ริมฝีปากประทับบนเปลือกตาปิดสนิท มองใบหน้าเปื้อนน้ำตาด้วยสีหน้าของผู้ชนะ

 

 

 

"ถึงเร็วกว่าที่คิดอีกนะ" กระซิบตอกย้ำความอับอายให้อีกฝ่ายแทบมุดแผ่นดินหนี ร่างบางโถมเข้าหาทำให้เขาต้องกอดไว้แนบอก ฝ่ามือเหนียวเหนอะจากอารมณ์ของอีกฝ่าย ชูมือขึ้นให้อูยองเห็นความอัปยศของตนถนัดตา มองน้ำตาค่อยๆไหลอาบแก้มเนียนอีกครั้ง

 

 

ร่างเล็กกัดปากด้วยความเจ็บใจ เมินหนีฝ่ามือที่เต็มไปด้วยความต้องการของตนเองที่เพิ่งปลดปล่อยออกไป

 

 

 

“ผมเกลียดคุณ!” พูดออกไปทั้งน้ำตาอย่างเหลืออด

 

 

 

ไม่เคยมีใครทำกับอูยองแบบนี้ อีจุนโฮกำลังทำให้ชีวิตของเขาพังพินาศ อูยองเกลียดอีจุนโฮ!

 

 

 

"เกลียดฉันแล้วยังไง หืม?" ดันร่างบางยืนพิงผนังแล้วปลดกางเกงของตนออกอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วแตะสัมผัสช่องทางด้านหลัง ตรึงมือเอาไว้เมื่ออีกฝ่ายทำท่าจะขยับหนี

 

 

"เกลียดฉันแล้วทำอะไรฉันได้ จางอูยอง"

 

 

 

อูยองจ้องอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมแพ้ แม้น้ำตาจะคลอเบ้าแต่แววตาเขาก็ไม่ได้โอนอ่อนให้ แม้ร่างกายจะทรยศคำสั่งการ แต่จิตใจอูยองก็ฝังความเกลียดคนคนนี้ลงไปอย่างสุดหัวใจ

 

 

 

“คุณมันปีศาจ! สารเลว! จะทำอะไรก็รีบๆทำให้เสร็จ ผมขยะแขยงที่จะมองหน้าคุณเต็มทน!”

 

 

 

ร่างสูงกระตุกยิ้มให้กับคำบริภาษ กระชากร่างบางพาไปหยุดยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่สำหรับแต่งตัว บังคับอีกฝ่ายมองสภาพตนเองให้เต็มตา

 

 

 

"เห็นสภาพนายไหม จางอูยอง" กระซิบถามริมหู ยืนซ้อนด้านหลังร่างกายสั่นระริก "เห็นสีหน้าของคนที่เพิ่งปลดปล่อยอารมณ์ใส่มือฉันอย่างนายไหม"

 

 

 

 

ผลักร่างบางชิดกระจก กดทับเอาไว้ไม่ให้อูยองสะบัดหนี ดึงแขนสองข้างไพล่หลัง ล็อคไว้ด้วยมือหนาทำให้ใบหน้าน่ารักและร่างกายท่อนบนแนบไปกับกระจกเย็นเยียบ ในขณะที่สะโพกมนถูกดึงเข้าหามือหนาซึ่งกำลังลูบไล้ปากทางคับแคบด้วยฝ่ามือชุ่มน้ำแทนสารหล่อลื่น

 

 

 

“จะทำอะไรก็ทำเซ่!!! ทำเลย! ฮึ่ก..!”  อูยองตะโกนออกมาอย่างเหลืออด ร่างเล็กสั่นระริก ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาแนบไปกับกระจก เปลือกตาช่ำน้ำปิดลงช้าๆ

 

 

 

ช่องทางด้านหลังสัมผัสได้ถึงนิ้วเรียวที่เย็นเยียบ อูยองกระตุกกายพลางหลับตาแน่นเมื่ออีกฝ่ายสอดนิ้วเข้ามา เขายอมแพ้แล้ว อีจุนโฮจะทำอะไรก็เชิญ เชิญทำลายเขาให้สาแก่ใจ กอบโกยให้คุ้มกับเงินยี่สิบล้านวอน

 

 

เมื่อพ้นวันนี้ไป ไม่อีจุนโฮ และจางอูยอง ก็จะต้องตายกันไปข้างหนึ่ง

 

จางอูยองไม่ยอมทนมีชีวิตอย่างอัปยศอดสูแน่นอน

 

 

 

"ไม่เอาน่า จางอูยอง" ร่างสูงเอ่ย ดึงแผ่นหลังร่างบางมาแนบอกขณะแทรกปลายนิ้วเข้าไปในตัวร่างบาง ภายในนั้นร้อน...ร้อนจนเขาอยากรู้ว่าหากแทนที่นิ้วด้วยตัวเขาแล้วจะเป็นอย่างไร

 

 

ช่องทางบีบรัดสิ่งแปลกปลอมราวกับต่อต้าน ร่างกายกระตุกเล็กน้อยเมื่อนิ้วที่สองแทรกตัวตามเข้าไป หยุดนิ่งหยั่งเชิงเจ้าของร่างซึ่งยังคงร้องไห้น้ำตาไหลอาบแก้ม

 

 

 

"ร้องไห้แบบนี้ไม่สมกับเป็นนายเลยรู้ไหม"

 

“ผมเกลียดคุณ..ฮึ่ก!..ผมเกลียดคุณอีจุนโฮ”  ร่างเล็กพร่ำบอกทั้งน้ำตา

 

 

 

ร่างเล็กส่งเสียงครางในลำคอเมื่อปลายนิ้วสัมผัสโดนจุดกระตุ้น แต่ถึงกระนั้นก็ยังพร่ำบอกว่าเกลียดอีจุนโฮไม่ยอมหยุด เขาจะสร้างความไม่พอใจให้อีกฝ่ายด้วยคำพูด ไม่ให้สมดั่งใจไปทุกอย่าง เขาไม่ยอมถูกทำร้ายฝ่ายเดียวแน่นอน แม้จะไปกระทบกระเทือนร่างสูงเพียงแค่เล็กน้อย แม้ความเจ็บปวดที่อีจุนโฮได้รับจะเทียบไม่ได้กับสิ่งที่เขาได้รับ แต่อูยองก็จะยืนยันคำเดิมว่าเกลียด!

 

 

ไม่ว่าอีกฝ่ายจะทำร้ายกันอย่างไร จางอูยองก็จะขอพูดแบบนี้และรู้สึกแบบนี้ไม่เปลี่ยนแปลง

 

 

 

“ผม..อื้อ..เกลียดคุณ”

 

 

 

อีจุนโฮจัดการปิดปากช่างว่านั้นเสีย ตั้งแต่เข้ามาในห้องอาบน้ำจางอูยองพูดคำว่าเกลียดเขาจนเอาไปถมทะเลสาบได้ ร่างกายกับจิตใจช่างไม่สัมพันธ์กันเสียจริง ปากบอกว่าเกลียดเขา แต่กลับแอ่นสะโพกใส่เขาราวกับหญิงสาวร่านรัก ไม่น่าเชื่อว่ายังบริสุทธิ์

 

 

 

"เกลียดฉันอย่างนั้นหรือ.." ฟันคมขบเม้มใบหูเรียกเสียงครางหวาน ขยับนิ้วเสียดสีช่องทางคับแคบไม่หยุด กระตุ้นจุดหวามไหวซ้ำแล้วซ้ำเล่า มองคนเกลียดกรีดร้องและโลดเต้นไปกับอารมณ์ด้วยความสะใจ

 

"ร่างกายนายช่างเกลียดได้สมปากว่าจริงๆเลยนะ" กดย้ำจุดกระตุ้นอารมณ์จนร่างบางบิดตัวเร่า สองนิ้วทำหน้าที่ของมันอย่างเพลิดเพลิน ยี่สิบล้านวอนช่างไม่เสียเปล่า ของเล่นชิ้นใหม่เล่นสนุกจนไม่อยากปล่อยให้ตกไปอยู่ในคนอื่น

 

 

 

 

แค่จูบก็อ่อนระทวย แค่รู้จุดอ่อนก็ปลุกอารมณ์ได้ง่ายๆ จางอูยองสนุกยิ่งกว่าบรรดานางแบบสาวสวยหรือหนุ่มน้อยหน้าตาดีอยากมีชื่อเสียงที่ทอดกายและปรนเปรอเขาอย่างช่ำชองเสียอีก เหมือนจะไร้เดียงสา หากยั่วยวนได้อย่างบ้าคลั่ง ยี่สิบล้านวอนถูกไปด้วยซ้ำเมื่อเทียบกับความร้อนแรงที่เจ้าตัวสนองกลับมาโดยไม่รู้ตัว

 

ร่างเล็กบิดเร่าไปมาจนหมดแทบจะหมดแรง แผ่นอกบางกระเพื่อมเพราะแรงหอบหายใจ อารมณ์ถูกกระตุ้นขึ้นมาอีกครั้งอย่างง่ายดาย อูยองไม่รู้มาก่อนเลยว่าตนเองจะมีจุดอ่อนอยู่เต็มตัวไปหมด และน่าเจ็บใจยิ่งกว่าคืออีจุนโฮกลับรู้ก่อนเขาเสียอีก

 

เสียงหวานครางเครือในลำคอ ความทรมานปนความสุขสมทำให้อูยองจวนเจียนจะสำลัก อยากให้เหตุการณ์นี้จบๆลงไปเสียที เขาไม่รู้ว่าจะทนได้อีกนานเท่าไรเหมือนกัน

 

นิ้วเรียวยังคงทำหน้าที่ต่อไป ทุกครั้งที่ร่างสูงจงใจกลั่นแกล้งขยับไปโดนจุดอ่อนภายในอูยองก็เผลอขยับสะโพกโต้ตอบอย่างลืมตัว เสียงครางอื้ออึงดังภายใต้อุ้งมือที่อีกฝ่ายนำมาปิดปากเขาเอาไว้ อีจุนโฮชอบเอาชนะ และไม่ชอบการถูกโต้กลับให้เสียหน้า ร่างสูงคิดว่าทุกอย่างและทุกคนจะยอมสยบให้กับอำนาจที่มี

 

แต่ทว่า แค่เขาพูดว่าเกลียดก็เต้นเร่าด้วยความไม่พอใจ อีจุนโฮจงลำพองใจกับชัยชนะทางร่างกายไปเถอะ แล้วจางอูยองจะโต้ตอบกลับด้วยวิธีอื่นบ้าง เขาสาบาน!

 

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายพร้อมแล้วร่างสูงจึงถอนนิ้วออกแล้วแทนที่ความว่างเปล่าด้วยร่างกายของตนเอง ร่างบางต่อต้านด้วยแรงบีบรัดที่ทำเอาเขาแทบคลั่ง ทั้งร้อนทั้งรัดรึงราวกับจะกลืนกินเข้าไปข้างใน ริมฝีปากหยักกระตุกยิ้ม ระบายลมหายใจเมื่อแทรกกายเข้าไปจนสุด

 

 

มือหนาแตะเหนือสะโพกมน อีกมือปิดปากร่างบางได้ยินเสียงครางอื้ออึง

 

 

 

"อย่างกับฉันข่มขืนนายอย่างนั้นล่ะ" จุนโฮเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ

 

 

"แต่นายสมยอมแล้วนี่... จริงไหม?

 

 

 

ใบหน้ากลมที่เปื้อนน้ำตาสะบัดไปมา เสียงร้องไห้ปนเสียงครางดังในอุ้งมือของอีกฝ่ายอย่างน่าเวทนา อูยองเจ็บจนต้องระบายออกมาด้วยการกรีดร้อง ร่างเล็กสั่นสะท้านอย่างน่าสงสาร ยิ่งเขาเกร็งตัวเพื่อต่อต้านอีกฝ่าย เขาก็ยิ่งเจ็บราวกับถูกฉีกร่างออกเป็นชิ้นๆ

 

เล็บจิกลงบนกระจกบานใหญ่ อูยองหลับตาลงเพราะไม่อยากเห็นภาพที่ตัวเองกำลังถูกขืนใจอย่างน่าสมเพช สองขาแทบหมดแรงทรงตัวลงไปกองกับพื้น แต่มืออีกข้างของอีจุนโฮก็ประคองสะโพกเอาไว้ได้ทัน

 

เซ็กส์ที่ไม่ได้สมยอมสร้างความทรมานทั้งทางร่างกายและจิตใจมากขึ้นหลายร้อยเท่า อูยองเจ็บราวกับถูกมีดกรีดร่าง ร่างบางส่งเสียงร้องไห้ในฝ่ามือของอีจุนโฮราวกับจะขาดใจตาย

 

ร่างสูงจิ๊ปากด้วยความขัดใจเมื่ออีกฝ่ายไม่มีอารมณ์ร่วมกับการกระทำของเขาเลยสักนิด สะโพกหนาขยับเชื่องช้า ค่อยๆถอนกายออกปล่อยร่างบางทรุดลงไปกองกับพื้น ใบหน้าขาวเปรอะคราบน้ำตา ริมฝีปากบวมช้ำแทบปริแตก เรือนผมสีเข้มยุ่งเหยิง จางอูยองทำตัวเหมือนคนถูกข่มขืนได้อย่างเสร็จสมบูรณ์

 

 

พลิกร่างบางนอนหงายแล้วขยับกายคร่อมทับ ตรึงใบหน้าหวานไม่ให้หันหนีก่อนจะมอบจุมพิตอ่อนโยนผิดกับที่ผ่านมา ริมฝีปากเลาะเล็มกลีบเนื้อนุ่มมไม่เร่งร้อน สอดลิ้นหยอกเย้ากับลิ้นเล็กภายใน เลื่อนมือกอบกุมส่วนสำคัญเบื้องล่างพลางแทรกตัวเข้าไปอีกครั้ง

 

ร่างเล็กครางอื้ออึงเมื่อริมฝีปากถูกประกบจูบ เผลอเกร็งสะโพกเมื่อสิ่งแปลกปลอมสอดเข้ามาในร่างอีกครั้ง ส่วนกลางลำตัวถูกฝ่ามือหนากอบกุมเอาไว้และเริ่มขยับ ตอนนี้อูยองเริ่มแยกประสาทรับรู้ไม่ออกเพราะถูกปรนเปรอรสรักให้หลายทาง

 

ปลายเท้าจิกลงบนพื้นเมื่อคนบนร่างเริ่มขยับตัว แผ่นหลังสัมผัสแนบกับพื้นห้องน้ำอันเย็นเยียบ น้ำตายังคงไหลอาบแก้มเพราะความเจ็บปวดไม่ได้ทุเลาลงเลยแม้แต่น้อย แต่ร่างสูงก็มีวิธีดึงความสนใจเขาให้ออกจากตรงนั้นอย่างช่ำชอง

 

 

 

“อื้อ..อื้อ..” ร่างเล็กเผลอครางเป็นจังหวะเมื่อส่วนปลายของอีจุนโฮขยับโดนจุดอ่อนภายใน

 

"ชู่ว....อย่าเกร็งสิ.." เสียงทุ้มกระซิบปลอบ ลูบเรือนผมยุ่งเหยิงและชื้นเหงื่อพร้อมกับยิ้มน้อยๆ ส่วนล่างยังคงขยับไม่หยุดเช่นดียวกับมือที่ฉุดรั้งพาร่างบางไปยังจุดของอารมณ์ที่ยังไม่เคยไป แรงบีบรัดเพิ่มขึ้นลดลงตามจังหวะการขยับกาย

 

 

 

ถึงจะอยากได้ร่างกายของอูยองมาเชยชม แต่อีจุนโฮก็ไม่อยากได้ท่อนไม้นอนทื่อน้ำตาไหลพรากให้เขาสนองอารมณ์เพียงอย่างเดียว เซ็กส์ที่ไม่ได้เกิดจากอารมณ์ร่วมทั้งสองฝ่ายช่างไม่น่าอภิรมย์เอาเสียเลย

 

 

 

"..หลับตาแล้วปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันซะ เด็กดี.."

 

 

 

ถึงแม้จะทำตามที่คนบนร่างบอก มันก็ไม่ได้ช่วยให้อูยองหายเจ็บ อีจุนโฮก็พูดได้เพราะไม่ได้มาตกเป็นฝ่ายถูกกระทำแบบเขา ทุกครั้งที่อีกฝ่ายขยับกายเข้ามา ร่างกายเขาก็ขืนเกร็งและต่อต้านอัตโนมัติ เปลือกตาบางปิดแน่นแต่ทว่าน้ำตาก็ยังเอ่อล้นออกมามากมาย

 

 

 

“เจ็บ..ฮึ่ก..พอที...”

 

 

 

เมื่อริมฝีปากเป็นอิสระ อูยองก็ได้แต่อ้อนวอนปนเสียงครางกระเส่า อยากให้ฝันร้ายนี้สิ้นสุดไปเสียที ร่างกายเขาจะทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

 

จุนโฮพลิกกายให้อีกฝ่ายกลายเป็นฝ่ายคร่อมทับ ประคองเอวบางเอาไว้ก่อนที่ร่างอ่อนปวกเปียกจะล้มลงไปเสียก่อน ช่องทางร้อนดูดกลืนร่างกายเขาลึกกว่าที่เคยเพราะตอนนี้อูยองนั่งคร่อมอยู่เหนือสะโพก สะโพกมนเสียดสีหน้าขาเป็นจังหวะ เจ้าตัวคงทนความเสียวซ่านจากอิริยาบถนี้ไม่ไหว

 

 

 

"ทำให้ฉันพอใจสิ แล้วฉันจะหยุด" ปลายนิ้วเช็ดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน หน้าท้องของร่างบางเกร็งแน่น มือหนากดคลึงหน้าท้องเป็นจังหวะ รู้ดีว่าจุดอ่อนของอีกฝ่ายอยู่ตรงไหนบ้าง

 

"แค่ว่าง่าย จางอูยอง แค่นายเป็นเด็กดีของฉัน" ออกแรงดึงสะโพกมนชักนำการเคลื่อนไหว สอนเด็กน้อยให้รู้จักรสรัก อย่างสุขสม เสียงหวานครวญครางสลับเสียงร่างกายเสียดสี บดเบียดจนแทบสำลักความสุขออกมา

 

 

 

มือเล็กทั้งสองข้างวางบนหน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเพื่อใช้ในการพยุงกาย อูยองขยับสะโพกขึ้นลงตามจังหวะที่อีกฝ่ายนำพา มาถึงตอนนี้ แม้ไม่อยากทำ อูยองก็ต้องจำใจทำ เขาอยากให้มันจบๆไปเสียที

 

แก่นกายที่ขยับเข้ามาลึกกว่าเดิมทำเอาอูยองเผลอร้องครางลั่น ความเจ็บปวดค่อยๆหายไปช้าๆและความสุขสมก็เข้ามาแทนที่ หัวเข่าที่แนบติดกับพื้น ขยับเข้าหนีบเอวหนาของคนใต้ร่างเอาไว้แล้วขยับสะโพกขึ้นลงให้เร็วขึ้นไปอีก

 

เสียงครางดังสลับกับเสียงเสียดสีเป็นจังหวะของร่างกาย อูยองเผลอหลุดครางชื่ออีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัวอยู่หลายครั้ง แต่กระนั้นน้ำตาแห่งความอัปยศก็ยังคงไหลอาบแก้มไม่ยอมหยุด

 

 

 

"อืม.... เด็กดี.." ชายหนุ่มครางเสียงต่ำเมื่ออารมณ์เพริศถึงขีดสุด สองร่างกระตุกเกร็ง ร่างบางโถมตัวล้มทับร่างสูงที่กอดรัดอีกฝ่ายเอาไว้แน่นเช่นกัน  ธารอารมณ์อุ่นร้อนล้นปรี่ไหลอาบต้นขาเนียน ร่างบางกระตุกอีกครั้งเมื่อมือหนามอบความสุขให้เป็นหนที่สอง

 

 

จุนโฮมองอูยองนอนตัวอ่อนระทวยแล้วกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจ ท้ายที่สุดแล้วจางอูยองก็ต้องสมยอมให้เขาอยู่ดี ถึงจะพยายามขัดขืนการหลอกล่อของเขาทุกวิธีทางก็เถอะ คนไม่เจนสนามน่ะหรือจะสู้เขาได้

 

ขยับกายลุกขึ้นนั่ง ร่างบางยังครอบครองส่วนสำคัญของเขาอยู่ แต่ดูท่าร่างกายของอูยองคงจะถึงขีดสุดแล้ว ขืนฝืนอีกสักรอบมีหวังสลบคาห้องอาบน้ำแน่

 

 

 

"อูยอง จางอูยอง" ตบแก้มเบาๆเรียกสติ ตาเรียวปริบปรือใกล้หลับเต็มที

 

 

 

หลังจากได้ปลดปล่อยเป็นครั้งที่สองอูยองก็หมดเรี่ยวแรง และเป็นเพราะเขาถูกอีกฝ่ายเอาแต่ใจดูดกลืนพลังชีวิตไปจนเกือบหมด อูยองได้ยินเสียงเรียกชื่อตนเอง ดวงตาช่ำน้ำมองใบหน้าคมที่อยู่ห่างไปไม่ถึงคืบ

 

 

มือเล็กยกขึ้นมากุมมือที่ตบแก้มเขาเพื่อเรียกสติ สอดนิ้วประสานเข้าไปแล้วกำแน่นจนตัวสั่นตามไปด้วย

 

 

 

“ผมเกลียดคุณ!... จงจำเอาไว้ ผมจะทำทุกวิถีทาง เพื่อฆ่าคุณให้ตายทั้งเป็น!”

 

 

 

เค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความเกลียดชัง น้ำตาที่คิดว่าจะหยุดไหลกลับเอ่อล้นออกมาจากดวงตาอีกครั้ง จ้องมองใบหน้าคมราวกับกำลังสาปแช่งอีกฝ่ายให้ตายไปเสีย

 

สติที่เหลือเฮือกสุดท้ายถูกดึงออกมาใช้จนหมด ร่างบางโอนเอนจนเกือบจะหงายหลัง ก่อนที่สติจะดับวูบ จางอูยองก็ยังฝากฝังคำพูดอันเจ็บแสบเอาไว้ให้อีจุนโฮได้ฟัง

 

 

 

“ผม..เกลียด..ฮึ่ก..เกลียดคุณ..”

 

 

 

เสียงทุ้มหัวเราะในลำคออย่างขบขันเมื่อคนที่เพิ่งประกาศปาวๆว่าเกลียดนักเกลียดหนาล้มฟุบมาทับเขาเสียอย่างนั้น จะเก่งไปได้แค่ไหนกันเชียว จางอูยอง

 

ประคองร่างบางพิงผนังแล้วผละไปหยิบกางเกงมาสวมใส่ ห่มร่างเปลือยเปล่าด้วยผ้าขนหนูก่อนจะอุ้มร่างบางขึ้นแนบอก เปิดประตูเดินออกไปจากห้องพยักเพยิดบอกเจ้าของร้านให้สั่งแม่บ้านมาทำความสะอาดห้องอาบน้ำได้เลย

 

 

 

"เอากระเป๋าของฉันกับอูยองไปส่งที่รถให้ด้วยนะ" ร้องบอกเจ้าของร้านซึ่งทำหน้าเซ็งใส่ ไม่บอกก็รู้ว่าอีกฝ่ายคงอยากกระโดดถีบเขาสักทีสองทีข้อหาเปลี่ยนยิมให้กลายเป็นโรงแรมม่านรูดครั้งที่นับไม่ถ้วน

 

 

 

มือเรียววางทาบอกกว้าง ขยับยุกยิกเพราะไม่สบายตัว จุนโฮมองร่างในอ้อมแขนด้วยความเอ็นดู  จางอูยองถูกใจเขามากกว่าที่คิดเสียอีก ทั้งดื้อ ทั้งหวาน ทั้งเผ็ดร้อน ไม่ยอมแพ้จนวินาทีสุดท้าย น่าปราบพยศที่สุด

 

สวมเสื้อให้ตัวเองพร้อมเอาผ้าห่มห่มให้อูยองอีกผืนเมื่อเข้ามาอยู่ในรถ หยิบโทรศัพท์โทรหาชานซองเพื่อรายงานว่าเด็กในสังกัดราคายี่สิบล้านของมันเป็นยังไงบ้าง อันที่จริงมันก็ไม่อยากขายอูยองให้เขาเท่าไร ทว่าชานซองกำลังจีบพี่จุนซูพี่ชายเขาอยู่ แค่เสนอว่าจะพาไปดินเนอร์กับพี่จุนซูมันก็ยอมทุกอย่างแล้ว

 

 

 

 

 

ถ้าบอกว่าถูกใจจนอยากเก็บไว้แกล้งเป็นการส่วนตัว ฮวางชานซองจะแหกอกเขาไหมนะ?

 

 

 

 

 

 

 

TBC.

 

 

 

 

Kumameaw’s talk :: โอย...อยากจะแก้แค้นให้ลูกยิ่งนัก น้องทำผิดอะไร? น้องแค่หล่อ น้องแค่แมน น้องแค่ถ่ายเมนเฮ้ว ลูกไม่ได้ทำอะไรผิดเล้ย อยู่ดีๆตาแก่ก็มาข่มเหงร่างกายและจิตใจน้อง ฟาดดดด!!! สารภาพว่าเรื่องนี้ไม่ได้ตั้งใจจะให้เป็นแบบนี้ ตอนแรกเขียนอีกเรื่องกันอยู่ ฟิคกวนประสาท แต่พอมีเรียลทูพีเอ็มออกมาปุ้บ!

เปลี่ยน! เขียนเรื่องใหม่ อยากย่ำยี โฮฮฮฮฮ เขาให้ถ่ายเมนเฮ้วไม่ใช่เอฟเอชเอ็นค่ะน้องงงง เลยออกมาเป็นเรื่องนี้ กร้ากกกก เราจะแก้แค้น!!!!!!!!!

ขอบคุณทุกๆคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ขอบคุณเจ้กิ้ฟต์ด้วย ตอนนี้ฟิคเราเยอะไปแล้วป่ะ ติดค้าง HOT n COLD อีก เดี๋ยวจะมาอัพเรื่อยๆนะ เขียนจบแล้วล่ะ

 

 

tictoc13 Talk : ทำไมหลานฉันต้องได้แต่บทอะไรแบบนี้ เดี๋ยวเป็นเอ็มดี เป็นอัยการ เป็นรองประธาน ทั้งแก่ทั้งเอาแต่ใจแถมยังหื่นกาม โดนอูยองด่าทั้งเรื่องตลอดดดดดดดดดดดดดดดดด ปล้ำก็ด่า ไม่ปล้ำก็ด่า ปล้ำก็ว่าใช่กำลัง ไม่ปล้ำก็ว่าอ่อน (แม่)อูยองเอาใจยากชิบหุย สาวซึนก็เงี้ย เอาลูกมาถวายเช้ากลางวันเย็นก่อนนอน บอกว่าอย่าทำน้องแต่มารัวๆ = =

ดองฟิคกับคุมะเหมี่ยวไว้เยอะเลย ร้อนเย็นก็ยังลงไม่จบ อัยการก็เขียนค้าง เรื่องนี้ก็ TBC อีก !  อูยองอย่าพยายามเก็กแมนเลยนะ เก็กแมนทีไรเสียตัวทุกที คนต้องหาเรื่องปล้ำมันเหนื่อยนะลูก แม่หนูเอามาถวายแบบเล่นตัวมาก  หลานป้าโดนด่าวันละสามหน (ถ้าไม่ปล้ำ)  

แฟนฟิคคะ อีจุนโฮไม่หื่นนะคะ บทมันบังคับบบบบบบบบบบบ TTATT

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

ฟาดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
อิป๋าร้ายกาจมากกกกกกกก โหดดดดดด หื่นนนนนนน เถื่อนนนนนนนน เอาแต่ใจที่สุดดดดดดดดด
แต่เค้าชอบป๋าลุคนี้นะ เจ้าเล่ห์ดี แบดบอยยยยยยย อร๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
ถึงยังงั้นก็เถอะ ก็อดสงสารนายแบบร่างบาง(?) ไม่ได้
อุตส่าห์ฟิตหุ่นถ่ายเมนเฮ้วอย่างมาดแมนนนนน
ออกจะหล่อขนาดนี้
แต่ดันสู้อิป๋าไม่ได้สิน่า อิป๋าดันมองว่าน่ารักแทนความหล่อของน้องซะงั้นนนนนนน
แถมยังต้องโดนอิป๋ารังแกอีกต่างหาก อิป๋านี่แรงได้ใจดีจิงๆ คิคิคิ
ฮวางชานซองนี่ก็อีกคน กล้าขายน้องได้ไงห๊ะ?
เห็นแก่อิป๋าหรือพี่คิมกันยะ ตบๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ฟิคสนุกมากมายยยยยยยยยยย
ชอบอิป๋าาาาาาาาาาาาาาาาาา
ขอบคุณพี่เหมี่ยวกะพี่กิ๊ฟนะคะ ฮอลลลลลลลลลลล

#3 By khunwoo (103.7.57.18|171.7.165.195) on 2012-06-30 15:45

มีอารายจาน่าสงสารเท่าน้องโสรยาคนนี้อีกมั้ย โดนข่มเหงตลอด ฮื้อฮือออน น้องทำไรผิด ผิดที่น้องงาม น้องน่ารัก น่ารังแกสินะ ^^
อีเสี่ยเนี่ยก้เจ้าเล่เนอะ มีเงินไม่ว่า ใช้20ล้านให้ได้น้องมาเราไม่ว่า แต่นี่ มาขืนใจน้อง ฮื้ออออเค้าสงสาร ^^
น้องสู้ได้มั้ย โถๆโสรยา ><
อีเสี่ยหื่นมากกกไม่สนใจรึว่าน้องจะยอม ก้น้องน่ารักเองสินะ ผิดที่น้องน่ารัก ฟาดๆๆๆๆ ไม่รุ้จาโทดใคร และอิเทรนเนออและเจ้าของฟฟิตเนวนี่กเปนใจไปกานหมดสิน้าาา
ต่อไปไม่ใช่แ่ครั้งเดียวแล้วละดูท่า อิเสี่ยจาติดใจความดื้อของน้องงง ก้น้องน่ารัก น้องฮอทจะทำไม 5555
เฮ้อออลลสงสารลุก หมั่นไส้อีเสี่ยหื่นนนที่ซู้ด
ขอบคุนสำหรับฟิค กระชากอารมให้เราอ่านกานนะคะพี่ๆทั้งสอง

#2 By zabie (103.7.57.18|124.121.126.136) on 2012-06-28 20:57

จางอูยองของเราไปซะแล้ว >< ชอบโฮโหดเถื่อนแบบนี้จริงๆ

#1 By Wooyoung's girl (103.7.57.18|101.108.155.153) on 2012-06-27 16:01